EHL-I SUNNET PINARI - ŞEYTANIN HİLELERİ

   
 
  MÜZİKSİZ İLAHİ VE RADYO
  KONULARI SESLİ DİNLE*
  TAM İLMİHAL SEADETİ EBEDİYYE
  HAKİKAT KİTAPEVİ VE BİZİMSAHİFE.ORG
  ANA BABA EŞ EVLAT HAKKI
  DİNİMİZİSLAM.COM RADYOSU VE HUZUR TV
  Ana Sayfa
  AÇIKLAMA-FAYDALI LİNKLER
  ILETISIM
  ZIYARETCI DEFTERI
  FAYDALI SITELER
  KÜTÜPHANE
  MUKADDES EMANETLER
  İSLAMA SUİKASTLER-C.R.A.
  IIIII=1.BÖLÜM=IIIIIIII
  EMRİ MAĞRUF
  CİHADIN DİNDEKİ YERİ
  İMAN NEDİR?NASIL İNANILIR
  iman nedir 2
  EHLİ SÜNNET İTİKADI
  EHLİ SÜNNET KİTAPLARIN TANITIMI
  tevhid ve kelam
  HER KİTAP OKUNMAZ
  ESMAUL HÜSNA*
  ALLAHA TAM İMAN
  ALLAHIN SIFATLARI
  YARATMAK ALLAHA MAHSUSDUR
  ALLAH SEVGİSİ -KORKUSU
  ALLAH GAYBI BİLİR*
  ALLAH VE ADALET
  ALLAHA ULAŞMAYI DİLEMEK VE HİDAYET
  ALLAHIN VARLIĞININ ISBATI
  ALLAHIN VARLIĞINI HERKESİN ANLATABİLMESİ ŞARTMIDIR
  HUBBU FİLLAH BUĞDU FİLLAH*
  MELEKLER KIZ VE KANATLI DEĞİLDİR
  KİTAPLARA İMAN
  PEYGAMBERLERE İMAN
  nebiler silsilesi O.N.T1
  nebiler silsilesi ont 2
  KAİNATIN EFENDİSİ
  KAİNATIN EFENDİSİ 2
  kainatın efendisi-s.suruç
  PEYGAMBERİMİZİN HAYATI*
  PEYGAMBERİMİZİN HAYATI 2
  PEYGAMBERİMİZİN ÖZELLİKLERİ
  PEYGAMBERİMİZİ TANIMAK
  PEYGAMBERİMİZİN EVLİLİKLERİ
  PEYGAMBERİMİZİN MUCİZELERİ
  PEYGAMBER SEVGİSİ
  PEYGAMBERLERİN HAYATLARI
  PEYGAMBERİMİZİN DİLİNDEN HZ. MEHDİ
  rahmet peygamberi o.n.t
  hz.muhammed O.N.T-1
  hz.muhammed O.N.T-2
  peygamberimize iftiralar
  PEYGAMBERİMİZİN AHLAKI
  PEYG.HAY.SESLİ 3
  MADDELİ HADİSLER
  KUTLU DOĞUM HAFTASI
  RESULULLAH KURANI AÇIKLADI
  HZ.İBRAHİMİN BABASI AZER-HANİF DİNİ
  AHİRET GÜNÜNE İMAN
  KABİR AZABI VARDIR-KABİR ZİYARET EDEN KAFİR OLMAZ
  KABİR AZABI VE ZİYARETİ
  CENNET-CEHENNEM
  CENNETLE MÜJDELENENLER*
  KIYAMET ALAMETLERİ1*
  KIYAMET GÜNÜ
  HZ.İSA GELECEK 1
  HZ İSA GELECEK 2
  HZ. İSA GELECEK 3
  HZ MEHDİ GELECEK 1
  hz.mehdi gelecek 2
  DECCALDE GELECEKTİR
  KADER-ŞER
  KADER SAPIKLARI
  .KAZAYA RIZA
  KÜFRE DÜŞÜREN SÖZLER
  KÜFR HALLERİ 2
  DİNİMİZ VE ÖZELLİKLERİ
  DİNİ DOĞRU BİLMENİN ÖNEMİ*
  İLMİN ÖNEMİ
  ALİMİN KIYMETİ
  ALİMİNDE KÖTÜSÜ OLUR
  DİNİ EMİRLERDE MANTIK ARAMAK
  AKIL HERKESDE AYNI DEĞİL
  RÜYA İLHAM DİNDE SENET OLMAZ
  YAHUDİLİK
  HIRISTIYANLIK
  HIRISTIYANLIK 2
  İLK İNSAN VAHŞİ DEĞİLDİ
  TEFSİR KİTAPLARI*
  AYETLERİ EHLİ SÜNNETE GÖRE AÇIKLAMALI
  ZÜLKARNEYN ALEYHİSSELAM -VELİ
  İSLAMİYET NEDİR?
  İSLAM ÜLKELERİ***
  TEVHİD
  MÜÇDEHİD KİMDİR
  KIYAMET VE AHİRET
  CEVAP VEREMEDİ
  ŞEVAHİDİ NÜBÜVVE
  akaid 1
  akaid 2
  akaid 3
  akaid 4
  akaid 5
  DİNDE FELSEFE OLMAZ-ibni hazm-ibni rüşt
  ibni tüfeyl(ilk felsefi romancı)
  ---2-----------------
  ---22-------------------
  ---222-----------
  IIIII=2.BÖLÜM=IIIIIII
  TECVİD
  KURANI KERİM MUCİZESİ
  kuranmucizeleri.com
  KURANININ ÖZELLİKLERİ
  kuranın özellikleri-2
  kuranı kerim bilgileri*
  KURANI HERKES ANLAYABİLİRMİ
  İLK MEAL BASIMI
  MEAL OKUMAK(tam)
  MEALİ OKUMAK (genel)
  eygi-meal
  KURANI KERİM KİM İÇİN İNDİ
  KURAN NE KADAR TERCÜME EDİLEBİLİR?
  KURAN OKUMANIN ÖNEMİ
  KURANDA MECAZ
  KURANI KERİMİN YAZILMASI
  MEAL SAVUNMALARI
  kuran islamı diyenler
  İSLAMİYET NAKİL DİNİDİR
  ATEİST DİYORKİ 1***
  ATEİST DİYORKİ 2
  ateizmin eleştirisi(hazn.)
  SURELERİN FAZİLETLERİ
  UYDURMA HADİS OLMAZ*
  HADİS TARİHİ
  1041 HADİSİ ŞERİF
  EN GENİŞ HADİS ARAMA
  İMAMI AZAM VE BÜYÜKLÜĞÜ
  İMAMI AZAM VE FIKIH
  İMAMI AZAM VE HADİS
  iki yıl olmsaydı numan helak olurdu
  imamı azam hayatı
  İMAMI EBU YUSUF
  HADİS ALİMLERİ ve KÜTÜBÜ SİTTE
  DİNİMİZ VE FENNİ EMREDER
  FEN VE TEKNİĞİN DİİNİMİZDEKİ YERİ
  MÜSLÜMANLAR NİÇİN GERİ KALDI
  MATBAANIN GEÇ GELMESİ
  EBU HUREYRE-ŞEYBANİ
  HZ AİŞE YAŞI -IFK
  ---3-----------
  ---33---------------
  --333---------------
  ====3.BÖLÜM====
  VEHHABİLİK ve YANLIŞLARI
  VEHHABİLİĞİN BAŞLANGICI VE YAYILMASI
  VEHHABİLER VE EHLİ SÜNNETİN CEVABI
  VEHHABİLER HIRISTIYAN GİBİ İNANIYOR
  veh.red.woordpres.com 2012
  İNGİLİZ CASUSUNUN İTİRAFLARI
  SELEFİYECİLİK*
  GÜNAH İŞLEYEN KAFİRMİ ?*
  RUH ÖLMEZ ÖLÜ İŞİTİR REENKARNAYON YOKTUR
  ŞEFAAT VE VESİLE*
  şefaat üzerine
  TEVESSÜL-VESİLE
  RESULULLAHI ÖVEN KAFİRMİ OLUR?
  MUBAREK GECELER UYDURMA(BİDAT)DEĞİLDİR
  MUCİZE KERAMET
  SEBEPLERE YAPIŞMAK DİNİN EMRİ
  İNTİHAR ETMEK
  FAL-BÜYÜ-UĞURSUZLUK YOKTUR CİN VARDIR
  NAZAR VARDIR
  TÜRBE YAPMAK CAİZDİR
  HACILARA DAĞITILAN KİTAPLAR
  ****İBNİ SEBE
  TENASSUH YOKTUR
  BOZUK DİNLER- 73 FIRKA
  BOZUK MEZHEPLER
  RECM AYETİ VARDIR
  DİNDE ZORLAMA VARMI?
  ŞİA YA CEVAPLAR
  SAPITANLAR.TR.GG.
  ÖLÜLER İŞİTİR- RUHUNA OKUNURMU?
  ŞİRK NEDİR
  CİN HAKKINDA
  SULTANA İSYAN
  İKBAL-ABDUH
  süleyman uludağ
  İLHAM SENET DEĞLİDR
  Ö.NASUHİ BİLMEZ
  NUREDDİN YILDIZ
  ADNAN OKTAR
  SAİD NURSİ
  cevşenin tarihi
  fetret ehli-kuytul
  REŞİT RIZA
  BÖLÜCÜYE ALDANMA
  siyer
  --4----
  --44---------------------
  ====4.BÖLÜM====
  MEZHEBİN LÜZUMU VE RAHMETİ
  MEZHEBE DAİR HER ŞEY
  MEZHEPLERİN OLUŞUMU 1
  MEZHEBLERİN OLUŞUMU 2
  mezhepsizlik dinsiliğin köprüsüdür
  DİNDE NAKİL ESASDIR
  BİZİM İÇİN DELİL MEZHEBİMİZİN HÜKÜMLERİDİR
  SÜNNETDE DELİLDİR
  sünnetde delildir-2
  sünnetde delildir 2
  sünnete dair 2
  İTİKATDA MEZHEBİMİZ TEK
  KELAM İLMİ
  İMAMI MATURUDİ
  İMAMI EŞARİ
  maturudi -eşari nüansları
  4 MEZHEP İMAMLARIMIZ
  DÖRT DELİL DÖRT MEZHEP
  MEZHEP TAKLİDİ RAHMETTİR
  MEZHEPSİZLERİ TANIMAK*
  BAZI MEZHEPSİZLER
  DİNDE REFORM 1
  DİNDE REFORM 2
  Diyanet ve reform(m.ş.eygi)
  REFORMCULARA ALDANMAYALIM*
  DOĞRUYU BULMANIN ÇARESİ
  DİNLERARASI DİYALOĞ-1
  DİNLERARASI DİYALOĞ-2
  BİDAT NEDİR
  EZAN VE HOPARLÖR BİDATI
  M.Ş.EYGİDEN DİYALOĞ
  19 CULUK
  İBNİ TEYMİYYE VE YOLUNDAKİLER
  FETHULLAH GÜLEN*
  GÜLEN -DİYALOĞ
  SEYYİD KUTUP mezhepsizmi?
  seyit kutubu savunanların iftiraları
  B.BAYRAKLI-S.ATEŞ
  HAMİDULLAH
  HAYRETTİN KARAMAN
  MEVDUDİ..CARULLAH
  İKİ MEHMET AKİF-
  M.İSLAM(SIZ)OĞLU
  ALDANMAYALIM.NET*
  DİN-TARİH TEST BİLGİSİ
  M.LİNKS-M.ESET
  BURÇ VE FAL HURAFELERİ
  A.BAYINDIR-A.ŞERİATİ
  NİÇİN MÜSLÜMAN OLDULAR*
  SABATAYCILIK
  YUSUF EL-KARDAVİ
  SAPIKLARA REDDİYELE
  TARİHSELLİK VE FAZLIRAHMAN
  diyanetin ve tefsiri
  süleyman ateş
  afgani-ALBANİ
  hanefi mezhebi
  __5___
  --55---------------
  ====5.BÖLÜM====
  GÜZEL AHLAK-M VE K
  DOST KAZANMA KİTABI
  EVLİYANIN VASIFLARI
  EVLİYALAR ANSİKLÖPEDİSİ
  RABITA şirk değildir
  VELİDEN YARDIM İSTEMEK
  İNSANI KAMİL-O.N.T
  KÖTÜ HUYLAR 1
  KÖTÜ HUYLAR 2
  KÖTÜ HUYLAR 3
  KÖTÜ HUYLAR 4
  KİBİR-KUL HAKKI
  SABIR
  ŞÜKÜR
  TAKVA
  TÖVBE-konak-fecir.net
  TEVEKKÜL-konakdersleri
  tevekkül 2
  VESVESE HASTALIKDIR
  TEFEKKÜR
  TASAVVUF NEDİR
  TASAVVUF NEDİR 2
  lamelif tasavvuf*
  tas- alemi.habibullah.com
  tasavvuf -konak dersleri
  tasavvuf-sadabat.net*
  tas-tahavi-reyhan-kevser
  tas. giriş-reyhangülleri
  tasavvuf kitap terimleri
  tasavvuf -ümit.hikmet kuzum
  tasavvuf-o.n.topbaş
  rahmet ve israf O.N.T
  ZİKİR -baba-fuad-habib
  melhemlu-tarikat*
  ŞEYTANIN HİLELERİ
  şeytanın hileleri 2
  GIYBET
  EDEB
  sevgi
  NEFS VE HİLELERİ
  nefsin tezkiyesi-
  nefsin teskiyesi 2
  KALBİN HALLERİ
  DÜNYA NEDİR?
  ÖLÜM-son nefes-O.N.T
  ÖLÜM VE SONRASI
  ruh ve ölüm
  kabir alemi-suyuti
  ARKADAŞLIK ÖZELLİKLERİ
  GÜNAHKARIN DURUMU
  ŞEHİD OLMANIN ÖNEMİ
  ZENGİNLİK VE FAKİRLİK
  DİNİ TABİRLERİ BOZMAK
  İSLAM AHLAKI
  TİCARET AHLAKI
  RÜYA TABİRLERİ
  ATASÖZLERİNİ DOĞRU ANLAMAK
  MUCİZE-KERAMET
  İSLAM AHLAKI*
  SIKINTILARIN SEBEPLERİ
  tasavvuf-nefs terbiyesi
  --6------------------
  --66---------------
  ====6.BÖLÜM====
  İNSANIN KIYMETİ VE ÜSTÜNLÜK SIRASI
  HAK SÖZÜN VESİKALARI
  EHLİ BEYT
  EHLİ BEYTİ SEVMEK İMANDANDIR
  ESHABI KİRAM
  ESHABI KİRAM 2
  öyle bir rahmetki ONT
  İSLAMDA İLK FİTNE
  GADİRİ-HUM OLAYI
  FEDEK BAHÇESİ
  MÜSLÜMANLARIN İKİ GÖZBEBEĞİ
  HZ.MUAVİYE VE HALİFELİK
  12 İMAM VE HARİCİLER
  RESULULLAHIN AKRABALARI
  SİLSİLEİ ALİYE BÜYÜKLERİ
  İMAMI RABBANİ VE M.MASUM HZ.
  MEKTUBAT VE 349. MEKTUB
  3 ABDULLAH-mubarek-dehlevi- tusteri
  İMAMI GAZALİ-1
  İMAMI GAZALİ 2
  İ.GAZALİ KİTAPLARI
  A.K.GEYLANİ HAYATI
  A.K.GEYLANİ KİTAPALRI
  MARUFU KERHİ*
  İBNİ ARABİ VE VAHDET
  İBNİ ARABİ 2
  hz.mevlana 2
  mevlana ve şems
  HZ.MEVLANA
  MESNEVİ-KISSA*
  abı hayat-o.n.t.mesnevi
  MEVLANA HALİDİ BAĞDADİ
  HACI BEKTAŞI VELİ
  AZİZ MAHMUD HÜDAİ
  FAHREDDİN RAZİ
  EMİR SULTAN HZ.
  ŞİHABÜDDİN SÜHREVERDİ HZ.
  ARVASİLERİN ŞECERELERİ
  BÜYÜK SEYYİDLER VE KABİRLERİ
  SEYYİD FEHİM ARVASİ
  ABDULHAKİM ARVASİ HZ.
  H.HİLMİ IŞIK İSTANBULİ HZ.
  SOMUNCU BABA
  HACI BAYRAMI VELİ HZ.
  BEYAZIDI BESTAMİ HZ.
  ORHAN KARMIŞ VE KURAN TEFSİRİ(SESLİ)
  SEYYİD AHMET ARVASİ*
  BAHAEDDİN NAKŞİBEND
  AHMET MEKKİ EFENDİ
  AHMED YESEVİ HZ.
  SEYYİD EMİR KÜLAL
  MEHMET DARENDE HİZMET ADAMI
  FUDAYL BİN İYAD HZ
  HAKİMİ TİRMİZİ*
  MEHMET ALİ DEMİRBAŞ
  TAHAYI HAKKARİ.HZ
  ÖMER BİN ABDÜLAZİZ*
  MEŞHURLARIN SON SÖZLERİ
  YUNUS EMRE HZ.
  ZAHİD EL KEVSERİ VE ALİMLER
  MUSTAFA SABRİ EFENDİ
  ZEMAHŞERİ*
  İMAMI ŞARANİ
  TİMUR HAN *
  OSMAN BEDREDDİN- TERZİ BABA
  MUNİEDDİN ÇEŞTİ HZ.**
  5 AHMED hanbel.bedevi.rıfai.kuddusi namıki
  NECİP FAZIL-KARDELEN
  İSKİLİPLİ ATIF HOCA
  ERZ.İBRAHİM HAKKI
  MODERNİZM
  günah nedir
  AKŞEMSEDDİN HZ.
  HASAN HARAKANİ
  __77____________
  --777---------------------
  ====7.BÖLÜM====
  FIKIH BİLGİLERİ VE ÖNEMİ
  fıkıh usulü
  EFALİ MÜKELLEFİN
  EDİLLEİ ŞERRİYE 4 DÜR.
  KİTAP VE SÜNNET*
  İÇDİHAD-MÜÇDEHİD
  İÇDİHAD-MÜÇDEHİD 2
  İCMA*
  KIYAS
  HARAÇ VE ZARURET
  HELAL VE HARAMLAR
  SİGARA HARAMMI ?
  ALIŞVERİŞ BİLGİLERİ
  UKUBAT(CEZALAR)
  FAİZ BİLGİLERİ
  FERAİZ (MİRAS)İLMİ
  HEDİYE-KİRA-MİRAS-SİGORTA
  MUKADDES EMEANETLER SANAL TARİHİ MEKANLAR
  MESNEVİ VE DİNİ HİKAYELER
  NELERİ YİYEBİLİRİZ
  NELERİ KULLANABİLİRİZ
  HUZUR VE BAŞARI İÇİN
  MÜZİK
  SESLİ EZAN KURAN VE BEDREDDİN AMCADAN İLAHİLER
  DİŞDE DOLGU OLDUĞU İÇİN MEZHEP TAKLİDİ
  GÜSÜL ABDESTİ
  ABDEST VE TEYEMMÜM
  NAMAZIN ÖNEMİ***
  NAMAZ
  AMME CÜZÜ TEFSİRİ
  CEMAATLE NAMAZ
  SEFERİLİK VE NAMAZ
  KIBLE-İMAM OLMA
  NECASETTEN TEHARET
  NAMAZ NASIL KILINIR
  HASTALIKDA NAMAZ
  CUMA N.- ZUHRİ AHİR
  KAZA NAMAZI ÖNEMİ
  İKİ NAMAZI CEM ETMEK
  SECDEİ SEHV
  RÜYA VE HİPNOTİZMA
  TERAVİH NAMAZI
  DUA NEDİR?
  DUALAR 1
  N.S. DUA VE TESBİHAT
  DUALAR 2
  365 GÜN DUA
  NAFİLE NAMAZLAR
  NİYETİN ÖNEMİ*
  CENAZE HİZMETLERİ
  HİLALİ GÖRMEK-VAKİT
  TEMKİN VE ÖNEMİ*
  RECEP-RAMAZAN BAYRAMI
  ORUÇ*
  HACVE ESRARI
  hac ve esrarı 2
  KURBAN-ADAK-VEKALET
  ZEKAT*
  UŞUR VE SADAKA
  MİRAC MUCİZESİ
  MİRAC KANDİLİ*
  KANDİLLER UYDURMA DEĞLDİR
  PEYGAMBERİMİZE ÖZLEM*
  YEMİN VE KEFARETİ
  ORGAN NAKLİ VE DİĞERLERİ
  TÜP BEBEK
  MESUT OLMAK
  SAKAL BİR TUTAMDIR
  ÖLÜ İÇİN DEVR-İSKAT
  fıkıh-O.N.T
  ŞEBNEM SOHBET-O.N.T
  GENÇ SOHBET O.N.T.
  RESİM-HEYKEL 1
  TEHECCÜD NAMAZI*
  CENNET YOLU İLMİHALİ
  EY OĞUL İLMİHALİ
  ŞAFİ FIKHI-(BÜYÜK- DELİLLİ)
  ===8.BÖLÜM===
  EVLİLİK REHBERİ-1
  EVLİLİK REHBERİ-2
  HUZURUN KAYNAĞI AİLE
  huzurlu aile yuvası O.N.T
  EVLİLİK VE AİLE-
  TESETTÜR VE KADIN EVLİYALAR
  DİNİMİZDE KADININ YERİ VE FEMİNİZİM
  NİKAH BAHSİ
  NİKAH NASIL KIYILIR
  --9-------------
  NİKAH 2
  BOŞANMAK(TALAK)
  KADININ BOŞANMA HAKKI
  KADININ ŞAHİTLİĞİ*
  HANIM EVLİYA-SAHABİLER
  HAYZ ve NİFAS BİLGİLERİ*
  EVLAT HAKKI
  ÇOCUK PINARI
  ÇOCUK PSİKOLOJİSİ
  GÖRGÜ-EVLİYALAR
  YEMEK- RÜYA TABİRİ
  KÜTÜBÜ SİTTE VE EDEBİYAT
  MAKALELER
  RESULULLAHIN ÇOK EVLENMESİ1
  BEBEK BAKIMI
  GENÇLİK VE EĞİTİM
  KADINA DAİR
  aileyuvası-O.N.T.
  dokunmayın bacıma
  DİN CAHİLİNE CEVAP
  İHLAS SON DAKİKA*
  İHLAS-HUZUR YOLU
  DEVA MARKET *
  AHMET MARANKİ.COM
  BATININ İKİ YÜZÜ
  İSLAMIN ÖZELLİKLERİ VE BATI
  SELAM TEBESSÜM SEVGİ
  YILBAŞI YAŞ GÜNÜ
  GİZLİ CEMİYETLER
  TEMELİN YERİ
  ÜMİT RÜZGARLARI
  DÜNYADA VAN VE ARVAS
  ÖZBEK.MISIR.ŞAM.IRAK.AFGANİSTAN.HİNDİSTAN GEZİSİ
  islamikariyer.com
  YAŞAYAN HURAFELER
  İSLAMİYETTE CAMİ YAPMAK YOKMU ?
  OSMANLICA-SÖZLÜK-İSİM
  1010101010----
  ====10.BÖLÜM====
  NİYAZİ-KUDDUSİ DİVANI
  EŞREFOĞLU-HULUSİBABA- SALİH BABA DİVANI
  YUNUS -CELALİ BABA DİVANI
  TÜRK DİLİ
  TÜRK DİLİ 2
  EDEBİYAT-DENEME
  HÜCRE VE SU KASİDESİ
  MENKİBE-KISSA 1
  ŞİİR DÜNYASI
  ÖZCAN ÜNLÜ-safahat
  SABAHAT EMİR
  REŞAHAT-MİNAH
  HASTALIĞA GÖRE BİTKİ
  111111111111111111*
  ====11.BÖLÜM====
  T.TAKVİMİ 2000
  Türkiye takviimi 2
  Türkiye takviimi 15*
  İBRETLER 1**
  İBRETLER 2**
  ÖMÜR BOYU AŞK
  MENKİBE-KISSA
  HİKMETLER 2000-2003
  HİKMETLER 2004
  HİKMETLER 2005
  HİKMETLER 2006
  HİKMETLER 2007
  HİKMETLER 2008
  HİKMETLER 2009
  HİKMETLER 2010
  HİKMET EHLİ ZATLAR buyuruyorki 1
  HİKMET EHLİ ZATLAR buyuruyorki 2
  ----------
  GÖNÜL BAHÇESİ 99-2010
  GÖNÜL BAHÇESİ 99-2000
  GÖNÜL BAHÇESİ-2001-2002
  GÖNÜL BAHÇESİ-2003-2004
  GÖNÜL BAHÇESİ-2005-2006
  GÖNÜL BAHÇESİ-2007-2008
  GÖNÜL BAHÇESİ-2009-2010
  ...
  FIKIH KİTAPLARI-2010-13
  FIKIH GENEL 99-2009
  1999 YILI SOHBETLERİ
  2000 YILI SOHBETLERİ
  2001 YILI SOHBETLERİ
  2002 YILI SOHBETLERİ
  2003 YILI SOHBETLERİ
  2004 YILI SOHBETLERİ
  2005 YILI SOHBETLERİ
  2006 YILI SOHBETLERİ
  2007 YILI SOHBETLERİ
  2008 YILI SOHBETLERİ
  2009 YILI SOHBETLERİ
  2010 YILI SOHBETLERİ*
  2011 YILI SOHBETLERİ
  2012 YILI SOHBETLER
  2013 YILI SOHBETLERİ
  2014 YILI SOHBETLERİ
  2015----------------------
  2016-------------------
  2017----------------------
  T.VE MEDENİYET
  TARİH VE MEDENİYET
  OSMANLI TARİHİ-SEVDE.DE
  NAZIM HİKMET
  GÜLDEN BÜLBÜLLERE
  HAREM
  1212121212121
  ====12.BÖLÜM====
  KUTSAL EMANETLER
  PADİŞAHLAR İÇKİ İÇERMİYDİ
  MECELLE VE ALİ HAYDAR EFENDİ
  İSTANBUL VE FATİH
  TARİH ŞUURU VE ZAFERLERİMİZ
  MÜSLÜMAN İLİM ÖNCÜLERİ*
  TÜRK DEVLETLERİ*
  İSLAM TARİHİ
  İSLAM TÜRK SANATLARI
  İSLAM KÜLTÜRÜ VE ALİMLERİN ROLÜ
  İSLAM MEDENİYETİ
  ABDULHAMİD HAN
  SELÇUKLULAR
  BÜYÜK OSMANLI* TARİHİ
  osmanlı tarihi O.N.T
  fazilet medeniyeti ONT-1
  fazilet medeniyeti ONT-2
  OSMANLI- M.ORUÇ*
  OSMANLILAR 1
  BİLİNMEYEN-SORULARLA OSMANLI
  BİNBİR OSMANLI HİKAYESİ*
  OSMANLI HUKUKU*
  OSMANLI-insanlığın son adası
  OSMANLIDA KARDEŞ KATLİ
  İSTANBULA VE ESKİŞEHİR
  BİLİM TARİHİ
  BELGESEL-1
  BELGESEL-2
  AHMET ŞİMŞİRGİL.COM
  ERMENİ MEZALİMİ
  ÖMER ASİL TARİH SİTESİ
  VAHDETTİN HAN HAİN DEĞİLDİ
  MEDİNE MÜDAFASI
  TIP VE TARİİHİ
  ÇANAKKALE VE ÖTESİ
  TARİHE GİRİŞ.KİTAPLARI
  TARİH YAZILARI-1
  TARİH YAZILARI 2
  TARİH YAZILARI 3
  Çerkes ETHEM ve HASAN
  AHH ENDÜLÜS
  ÜLKELER TARİHİ
  SAKLI TARİH
  İSMET MİROĞLU tarihi
  ŞEYH SAİD İSYANI 1
  MENEMEN OLAYI
  MENDERES
  YILMAZ ÖZTUNA *
  TUNCAY ÖNÜR *
  İSMAİL YAĞCI 1
  İSMAİL YAĞCI 2*
  İSMAİL YAĞCI 3
  FUAD BOL (DİNİ)
  FUAD BOL NORMAL*
  FUAD BOL-CHP ZİH.
  E.B.EKİNCİ 2009-2011
  E.B.EKİNCİ 2012*
  E.B.EKİNCİ 2014
  15
  16
  17
  A. DEMİRBAŞ 2011
  A. DEMİRBAŞ 2013
  A.DEMİRBAŞ 2014
  18
  21
  39
  AHMET DSÖZLÜ2006
  AHMET DSÖZLÜ2007
  AHMET DSÖZLÜ2008
  AHMET DSÖZLÜ2009
  AHMET DSÖZLÜ2010
  AHMET DSÖZLÜ2011
  RAMAZAN AYVALLI 1
  RAMAZAN AYVALLI 2
  RAMAZAN AYVALLI 3
  24
  -25
  AYŞE HÜR 03-06 R
  AYŞE HÜR 2007-8.R
  AYŞE HÜR 2007-08 T
  AYŞE HÜR 2009 T*
  AYŞE HÜR 2010*
  AYŞE HÜR 2011T*
  AYŞE HÜR 2012 T
  AYŞE HÜR 2012 R
  AYŞE HÜR 2013 R
  AYŞE HÜR 2014 R
  -34
  -35
  -33
  Erhan AFYONCU 1
  ERHAN AFYONCU 08-09
  ERHAN AFYONCU10-11
  ERHAN AFYONCU 12-13
  ERHAN AFYONCU 2014
  ERHAN AFYONCU 2015
  66
  30
  52
  Y.BAHADIROĞLU 2008
  Y BAHADIROĞLU 2009
  Y BAHADIROĞLU 2011
  Y BAHADIROĞLU 2013
  Y BAHADIROĞLU 2014
  33
  47
  OSMAN ÜNLÜ 2004
  OSMAN ÜNLÜ 2005
  0SMAN ÜNLÜ 2006
  OSMAN ÜNLÜ 2007
  OSMAN ÜNLÜ 2008
  OSMAN ÜNLÜ 2009
  OSMAN ÜNLÜ 2010
  OSMAN ÜNLÜ 2011
  OSMAN ÜNLÜ 2012
  OSMAN ÜNLÜ 2013
  60
  37
  42
  M.SAİD ARVAS 07-09
  M.SAİD ARVAS 2010.11
  M.SAİD ARVAS 2012-
  MSAİD ARVAS 2014
  74
  40
  50
  M.ARM.1
  M.ARM. 2
  M.ARM 4*
  SORULAR 1
  M.ARMAĞAN 1998-99
  M.ARMAĞAN 2000-1
  M ARMAĞAN 2002-3
  M.ARMAĞAN-2004-5
  M.ARMAĞAN 2006-7
  M.ARMAĞAN 2008-9
  M ARMAĞAN 2010
  M ARMAĞAN 2011
  M ARMAĞAN 2012
  M.ARMAĞAN 2013
  M.ARMAĞAN 2014
  44
  43
  46
  CEMİL KOÇAK 2011-12
  CEMİL KOÇAK 2013-14
  49
  61
  67
  M.MİYASOĞLU 1
  M.MİYASOĞLU 2
  M.MİYASOĞLU 3
  M.MİYASOĞLU 4
  M.ŞEVKET EYGİ.COM
  M.Ş.EYGİ CE OSMANLI
  46-
  47-
  45
  48-
  M.N.GENEL+94-98
  M.N 2004-07
  M.N 2008-11
  M.N 2012
  M.NİYAZİ 2014*
  64
  MN4
  MN5
  YAZARLAR******
  İSTANBULUN FETHİ
  CAN ALPGÜVENÇ-İPSİZ RECEP
  İSKENDER PALA
  İBREHİM KARAGÜL 2008*
  ERMENİ SORUNU
  CEMİL MERİÇ
  NEŞE TÜZEL 08-010
  METE TUNÇAY*
  Y.BÜLENT BAKİLER
  KEMAL ÇAPRAZ*
  OLCAY YAZICI
  Prof.ARMAN KIRIM
  AMERİKA-YAHUDİ -DÖNMELER
  LİSELER-O.PAMUK-ALİ ŞLERİATİ
  MÜSLÜMANIN HALİ
  MÜSLMANLARIN ÖZELLİKLERİ
  ***MİMAR SİNAN
  TEVFİK FİKRET
  MÜSLÜMANA HİTAP
  müslümanın hayatı
  inönü *
  ilahiyatçılar
  RUS ZULMU VE ÇERKEZLER
  DEKART-SOKRATES-
  ----88----------------------
  ==SAĞLIK BÖLÜMÜ==
  MEYVE VE SAĞLIK 1
  MEYVE VE SAĞLIK 2
  MEYVE VE SAĞLIK 3
  TIBBI NEBEVİ
  SARAÇOĞLU VE SAĞLIK
  VİTAMİN-MİNARELELR
  ŞİFALI BİTKİLER
  HİKAYELER 1
  HİKAYELER 2
  EVRİM YALANI
  ÖMER MUHTAR RUHU
  MATEMATİK
  ALTIN KUŞAK
  EFE HZ.ERZURUM DESTANI
  İDARECİLİK BİLGİLERİ
  H-PEYGAMBERİMİZ-1
  H-PEYGAMBERİMİZ-2
  PEYGAMBERLER TARİHİ-3
  PEYGAMBERLER TARİHİ-4
  PEYGAMBERLER TARİHİ-5
  PEYGAMBERİMİZE İFTİRALAR
  peygamberimizin lanetlediği günahlar
  ŞİT.İDRİS.NUH ALEYHİSSELAM
  EN MÜHİM NASİHAT
  KELAMİ DERGAHI HATIRALARI
  DİNİ HİKAYELER
  ÇEVRE ŞUURU VE TEBLİĞ
  ==ÖZEL BÖLÜM==
  ZEKAT NİSABINDA HASSAS ÖLÇÜLER
  GÖZYAŞI MEDENİYETİ
  VATAN SEVGİSİ imandanmıdır sözü hadismidir?
  İZMİRLİ İSMAİL HAKKI
  a takımı
  DİYANET VE RİSALE
  HAYATİ İNANÇ.COM
  AHMET SEVGİ
  dersim videoları
  ARŞİV
  SARF-NAHV İLMİ
  MÜMİN -KAFİR FİLMİ
  ahmet hulusinin yanlışları
  SATILAN CAMİLER
  DAVUT DURSUN
  DERGİLERİN TARİHİ
  GEÇMİŞDE NELER OLDU-1
  KADİR MISIROĞLU
  İNSAN HAKLARI EVR. BEYANNAMESİ
  KÜRTAJ MESELESİ
  SİTELER
  DOST KAZANMA SANATI
  ***GEZİ REHBERİ
  4 BÜÜYÜK HALİFE VİDEOLARI
  İNGİLİZ VE TÜRKİYE
  ALTIN ORAN KONUSU
  MALKOM X
  GAZOZDA ALKOL KONUSU
  UNUTULMUŞ SÜNNETLER
  SARIKAMIŞ FACİASI
  TÜRKLERİN MÜSLÜMANLIĞI
  AHMET KABAKLI
  MUHİDDİN NALBANTOĞLU
  DIŞ POLİTİKA YAZARALRI
  MENKİBELER 2003*
  MENKİBELER 2004*
  MENKİBELER 2004-2
  MENKİBELER 2005*
  MENKİBELER 2005-2
  MENKİBELER 2006*
  MENKİBELER 2006-2
  MENKİBELER 2007*
  MENKİBELER 2007-2
  MENKİBELER 2008*
  MENKİBELER 2008-2
  MENKİBELER 2009*
  MENKİBELER 2009-2
  MENKİBELER 2010*
  MENKİBELER 1010-2
  MENKİBELER 2011*
  MENKİBELER 2011-2*
  MENKİBELER 2012*
  MENKİBELER 2012-2
  MENKİBELER 2013*
  NASİHATLER 2006
  NASİHATLER 2007
  NASİHATLER 2008
  NASİHATLER 2009
  NASİHATLER 2010
  NASİHATLER 2011
  NASİHATLER 2013
  NASİHATLER 2012
  HİNDİSDAN EVLİYALARI
  RESULULLAH EFENDİMİZ
  HANIM EVLİYALAR
  MISIR EVLİYALARI
  BAĞDAT-BASRA - EVLİYALARI
  HZ ADEM PEYGAMBERİMİZ
  HZ ÖMER
  HZ.ALİ
  HİNDİSTAN EVLİYALARI
  İZNİK EVLİYALARI
  EDİRNE EVLİYALARI
  DENİZLİ EVLİYALARI
  BURSA EVLİYALARI
  TRAKYA EVLİYALARI
  GELİBOLU EVLİYALARI
  BALIKESİR EVLİYALARI
  MANİSA EVLİYALARI
  HAYATIM ROMAN 1
  HAYATIM*ROMAN 2009
  HAYATIM ROMAN 2000
  HAYATIM ROMAN 2001-2008
  HAYATIM ROMAN 2009
  HAYATIM ROMAN 2010
  HAYATIM ROMAN 2011
  HAYATIM ROMAN 2012
  HAYATIM ROMAN 2013
  TARİHDEN 1 YAPRAK
  İZ BIRAKANLAR 1*
  İZ BIRAKANLAR 2*
  İZ BIRAKANLAR 3*****
  İZ BIRAKANLAR 4***
  İZ BIRAKANLAR-İRFAN 1
  İZ BIRAKANLAR-İRF2
  İZ BIRAKANLAR-İRF3
  nurul izah
  NİZAMÜLMÜLK-SİYASETNAME
  115
  116
  117
  118
  119
  120
  121
  122
  123
  124
  125
  126
  127
  128
  RAHİM ER-CHP
  RAHİM ER TARİHİ
  EN SOHBETLER
  ENVER ABİ HATIRASI 1A
  ENVER ABİ HATIRASI 2
  ENVER ABİYLE HATIRA 3
  İHLASIN BATIRILIŞI
  MUAMMER ERKUL
  SABRİ TANDOĞAN K.
  MALAZGİRT VE SELÇUKLU
  OSMANLI.ORG-
  İMAMI BUHARRİNİN İMAMI AZAM HAKKINDA GÖRÜŞLERİ
  CANMEHMET***
  el lüma kitabı
  keramet melhamlüü com
  İSLAM DERGİ YAZILARI
  DURSUN ALİ ERZİNCANLI
  rruhussalat
  NİMETİ İSLAM
  ahvalün nisa
  kadınlara dair- islamiyetim
  ticaretle ilgili işler
  mezheplerin lüzumu 1*
  MESNEVİ C-1
  SOMUNCUBABA DERGİSİ
  tasavvuf-somuncubaba
  somuncubaba-tarih
  somuncubaba-tarih-1
  somuncubaba-tarih 3
  YAVUZ VE ŞAH
  TÜRK VE ORTADOĞU
  TARİH VE MEDENİYET dergiisi
  tarih kalesi.com
  bilim ve tarih.com
  islamtarihim.com
  HOŞ TARİH
  HÜRREM VE HAREM
  anadolu beylikleri
  MİMAR SİNAN***
  tahavi tarih
  yüzakı tarih
  incemeseleler tarih
  sadabat tarih
  tarihden wordpres-tarih
  minare.net tarih
  popüler tarih-belgeelr
  tarih ve düşünce derg.
  MİHR-TARİH 700.YIL
  ALTINOLUK-OSMANLI
  tarihtarih.com
  kişisel gelişim siteleri
  SİYER TV
  izdivaç-ali eren
  nimeti islam
  iman-beyan
  efkar- ittihat.org
  tarihenotdüş.com
  dünya tarihi
  TÜRKALEMİYİZ.COM
  SANAT TARİHİ
  FELSEFE TARİHİ
  AKTÜEL TARİH
  ORTA ÇAĞ TARİHİ
  tarih gazetesi-osmanlı
  İSLAM TARİHİ*
  ebedi tenkitler
  kuşeyriye risalesi
  lozan zafermi
  GÜNCEL-İNCE.M.
  hamami tercümesi
  milli mücadele dönemi
  riyazüs salihin
  nurul izah ve com
  dürer ve gürer 1
  dürer ve gürer 2
  dürer ve gürer 3
  dürer ve gürer 4
  Ebusuud fetvaları
  ruznama.net- tarih
  gizlenentarihimizblogspot
  sadabat.net
  MİNAH-S.ARVASİ
  MİFTAHÜL KULÜB
  AVARİF-ÜL MEARİF
  A.RAHMAN TAĞİ-İŞARETLER
  irfan mektebi-tarih
  reşahat-riyazüs salihin sesli
  ramüz el ehadis
  salih suruç-R.hayatı 1
  salih suruç-R hayatı 2
  ihya-fıkıh
  İSLAMKUŞAĞI KODLARI
  AVNİ-vesile ve tevessül
  arapça-osmanıca
  fetavai hindiyye
  içeriği okunan dergiler
  bizim siteler
  türktarihwordpres.com
  TARİHE NOT DÜŞ 1
  DÜNYA TARİHİ B
  E-TARİH.ORG
  İL İL TARİHİ ESERLER
  KAYNAKÇA
  TARİH LİNKLERİ
  TARİH MAKALELER
  TÜRKLER
  .tarihsuuru.com
  www.muverrih.net.tarih
  derkenar
  topumsal tarih dergisi
  derinsular.com
  yenbahardergisi-tarih
  İBRAHİM DESUKİDEN ÖĞÜTLER
  HİZMET İNSANI
  P. HAYATI irfan yücel
  çocuklara dini bilgiler
  tezhip yapımı
  MEVLİD KANDİLİ
  huzur deryası.com
  HZ.İSA FİLMİ
  tasavvuf-irfan meclisi
  tasavvuf-celcülitiye
  tarih-bu ülke
  islamalimi.com
  evliya sözleri.com
  YASİN İÇİN bilgiyelpazesi
  tarih- dünya bülteni
  genel site 2
  EHLİ SÜNNET SİTELER
  tarih-islamanahtarı
  OKUnan dergiler
  tasavvufun tanımı
  tarih-ihvanlar.net
  ehli -siteler
  SON SİTELER
  T ARİH SİTELERİ
  tasavvuf-okurgah
  113
  TARİH-SERAZAT
  Şeytanın Maskarası olmamak için
  CUMA HUTBESİ
  PADİŞAH ANNELERİ SOYU
  HARRE OLAYI
  YEZİD
  TÜRKLER KIŞIÇLA MÜSLÜMAN OLDU YALANI
  ZİNA SUÇ OLMAKDAN NE ZAMAN ÇIKTI
  müslümanların siyasetle imtihanı
  arapça dersi
  BURÇ FALI YOKTUR
  A.OLMASAYDI
  111
  100
  112
  hicret gülleri
  m.ilahiler
  A.DİLİPAK
  SEYYİDLERE HÜRMET
  İKİ YAŞ ÇOCUĞU
  farklı silsileler
  s nursiye ek
  meşhur iftiralar-rüyalar
  AŞK İLAHİ SZÖLERİ
  YAKIN SİYASİ TARİH
  KARAMAN -YAVUZ KAVGASI
  MEZHEP LUZUMU VE ORTAYA ÇIKIŞI
  mezhebin doğuş sebepleri
  içdihad müçdehid ***
  PEYGAMBER VE ESHABIN MEZHEBİ VARMIYDI?
  MEZHEPLER TARİHİ
  İBRAHİM BUĞALI
  tenbih
  ROMAN ÖZETLERİ
  ULÜL EMRE İTAAT.nisa59
  HALİFELİK
  HALİFELİK 2
  YANLIŞ ANLAMAYA MÜSAİD KELİMELER
  ısid
  yeni sorular
  asım köksal tariihi
  uydurma sanılan hadisler
  yunus -ibrahim
  ALİ İMRAN 104
  NFK.VE FETRET KONUSU
  ESRA RLI KÖŞE
  toplumbilimleriderGİSİ.ORG
  zuhur dergisi
  AHKAF 5
  ALİ İMRAN 142
  kuran ve tasavvuf
  alimim diyen cahildir hadisi zaifmi
  KURANIN HAREKELENMESİ
  süreycler ve kılıç
  YASİYETİM
  FIKRALAR
  TÜRKÇE İBADET OLMAZ
  SALEBE KISSASI
  zalim yönetime isyan olurmu
  VEB SAYFASI YAPMAK
  ARAF 180
  diyanet islam ans.
  sabah namazının kazası
  kitap indir
  **ilmihaller-----
  beyan.org
  hz.ebubekire iftira
  FAİDELI BİLGİLER
  RESİMLERLE MEDİNE
  davet
  tağut nedir
  HÜÜKÜMET CEMAAT KAVGA SEBEBİ
  SÜFYAN
  bekar olarak ölmek
  SOHBETİN ÖNEMİ
  sinema
  130
  131
  132
  133
  134
  ===M.N.ÖZFATURA==
  CHP VE PARALEL
  İNANÇ DÜNYASI
  GELİŞEN TÜRKİYE*
  YENİ ANAYASA
  İSLAM DÜNYASI
  TÜRK DÜNYASI*
  135
  OSMANLI
  BATININ İÇ YÜZÜ*
  abd *
  T. İSRAİL
  T.MISIR
  SURİYE
  İNGİLİZLER
  FRANSA
  ALMANYA
  BULGARİSTAN
  KUZEY IRAK
  ASYANIN ÇİLESİ*
  İRAN
  HİNDİSTAN
  PAKİSTAN
  KAFKASYA
  ODTÜ-FİLİSTİN
  KIBRIS*
  YUNANİSTAN*
  AFRKANIN ÇİLESİ
  BALKANLAR*
  RUSYA-ÇEÇEN
  AB-AGİT
  ERMENİ-PATRİK*
  BOR VE MADENLER*
  yağmur atsız-genel
  şevket eygi 2014 genel 2
  fatma tuncer b.
  fatma tuncer 2014
  takiyüddün nebhani
  sağlık
  oy vermek şirkmi
  barborousoğlu
  ayşe özkan 2014
  cuma sayfası
  nevzat tarhan 2014
  m.nuri yardım 2014
  salihoğlu 2014
  prof sefa saygılı 1
  nuray alper 1
  MN ÖZF. SON YAZILAR
  nevzat pakdil
  E - KİTAP
  DİN SORGULANIR HALE GETİRİLDİ
  PARMAĞINI KALDIRMAK
  tarikat meseleleri
  nebilerin şehidlerin gıbta ettii kimseler
  garib başladı garip bitecek
  METALİB ÜL ALİYE
  ölüm ötesi tarihi 1
  ölüm ötesi tarihi 2
  bireysel gelişim
  ekonomi
  hayatüs sahabe
  islam kültürü
  fıkıh usulü*
  hilmi oflaz
  YUSUF İLE ZÜLEYHA
  hicret gülleri 2
  cazim gürbüz*
  cazim gürbüzün diğer yüzü
  NİSA 101-SEFERİLİK
  PEYAMİ SAFA VE ROMAN
  ZİYA NUR VE TARİH
  NİÇİN FELSEFE
  HASAN TÜLÜCEOĞLU-DÜZCE
  OSMAN ÜNLÜ ÖZEL
  MEAL OKUMAK-M.ORUÇ
  OSMANLI-M.ORUÇ
  BATININ İSLAM DÜŞMANLIĞI
  BAYRAM- M.ORUÇ
  b-
  ergün diler 2011
  ergün diler 2012-1
  ERGÜN DİLER 2013
  ERGÜN DİLER 2013-2
  ERGÜN DİLER 2014-1
  İHSAN UZUNGÜNGÖR AB
  M.Ş.EYGİ 2005
  M.Ş.EYGİ 2006-1
  M.Ş.EYGİ 2006-2
  M.Ş.EYGİ 2007*
  M.Ş.EYGİ 2008-1
  M.Ş.EYGİ 2008-2
  M.Ş.EYGİ 2009-1
  M.Ş.EYGİ 2009-2
  M.Ş.EYGİ 2010-1
  M.Ş.EYGİ 2011-1
  M.Ş.EYGİ 2011-2
  M.Ş.EYGİ 2012-1HV
  M.Ş.EYGİ 2012-2HB
  M.Ş.EYGİ 2013-1
  M.Ş.EYGİ 2013-2
  M.Ş.EYGİ 2014-1
  M.Ş.EYGİ GENEL
  eygi-reform
  eygi-diyaloğ
  eygi-kuran-meal
  eygi-halife
  eygi-erm-yahudi
  eygi-müslümanlar
  eygi-hadis
  eygi-cemaat
  eygi-bilmek-
  eygi-osmanlı
  eygi-fitne
  EYGİ BULMA
  ismail gaspıralı
  eygi-tarih
  eygi-batı sömürge
  eygi-doğru itikat
  sine -KALDIĞIM YER
  ramazan el buti
  ==EVLİYALAR===
  .
  ABDULLAH BİN MUBAREK
  SİLSİLEİ ALİYE*
  SÜFYAN, SEVRİ
  TARİH ARŞİVİ
  DİNİ MENKİBELER.COM
  ABDULHALIK GONCDİVANİ
  samsun evliya atlası
  BEHLÜL DANA-MENKİBELER
  DAVUDU TAİ
  SİNEBUL
  ABDULLAH DEHLEVİ
  batı batı batı
  fudayl bin iyad
  habibi acemi
  ansiklöpediler
  kütübü sitte
  hasan basri hz.
  ÖLÜ İÇİN SELA
  TARİH-SIZI
  PEDAGOJİ
  ASTRONOMİ
  MÜHİM ŞAHSİYETLER
  BİYOLOJİ
  bursa ve tarihi
  tarih-sızı-1
  tarih-sızı 2
  tarih-sızı 3
  veda hutbesi
  yeni dünya düzeni
  TEK
  atıf yılmaz
  hatıra sayfa
  uydu kanalalrı
  İSLAMCILIK VE İMAN HAKİKATLERİ
  TARİHİ HİKAYELER
  BABA SULTAN
  ISPARTA EVL.TEZ
  yazar lar
  hilmi yavuz-GENEL
  HİLMİ YAVUZ 96-2001
  HİLMİ YAVUZ 02-04
  HİLMİ YAVUZ 05-07
  hilmi yavuz 08-10
  hilmi yavuz 011-13
  HİLMİ YAVUZ 2014
  h
  hh
  hhh
  beşir ayvazoğlu genel
  b ayvazoğlu genel
  ayvazoğlu 95
  OSMAN ÜNLÜ KONULAR
  TEVAZU
  KALP****************************
  ÖLÜM
  NAMAZ*
  İLİM
  DÜNYA -----------------
  MESUT OLMAK*
  ALİM
  MÜSLÜMAN
  BAYRAM*
  SABIR *
  NEFS**********ruh
  AKIL
  KİBİR------*****
  NİMET
  DİL
  HAK
  EDEP
  İBADET*
  KÖTÜ HUYLAR
  KADER
  NİYET
  SEVGİ
  iyilik-kötülük
  GÜNAH
  MERHAMET
  SOHBET
  ŞÜKÜR
  VAKİT
  DUA
  DOST
  İBADET
  GAFLET
  EMRİ MAĞRUF
  EVLAT
  KABİR
  tevbe
  ORUÇ.
  İMAN
  İHLAS


Sitene Gazete Ekle
30 Ekim 2007 Salı

Şeytanın maskarası olmamak için
 
Dini tam olarak yaşayabilmek için, dinin emir ve yasaklarını çok iyi bilmek lazımdır. Bunun için dinimiz ilme ve âlime çok önem vermiştir. Hadis-i şerifte, “Şeytana karşı bir fakih, bin abidden (çok ibadet yapandan) daha kuvvetlidir” buyuruldu. Çünkü fakih, dinini bilen kimsedir, âlimdir. Bilen kimsenin kaldırılması, yoldan çıkartılması çok zordur. Peygamber efendimiz, “Âlimin âlim olmayana üstünlüğü, peygamberin ümmetine üstünlüğü gibidir” buyurmuştur. Dinin emir ve yasaklarını ve bunların önemini bilen kimse, şartlar ne olursa olsun, dine aykırı iş yapmaz. Bilmeyen, kötü kimselerin, şeytanın maskarası olur. Bunun geçmişte örnekleri çoktur: 
Eski kavimlerde vaktinin çoğunu ibâdet ile geçiren, “Âbid Bersîsâ” isminde genç biri vardı. Bu kimsenin duâsı makbûl idi. Ne için duâ etse kabûl edilirdi. Bunun için her sıkıntısı olan ona gider, duâ isterdi. Hasta olan kimselere de duâ ediyor, duâsı sebebiyle hastalar şifâ buluyordu.

En tehlikeli tuzak!
Şeytanların başı İblis, bu âbidi yoldan çıkarmayı düşündü. Fakat ne kadar uğraştıysa buna muvaffak olamadı. Bu işi neticelendirmek için bütün kurmaylarını toplantıya çağırdı. Onlara dedi ki:
-Şu Âbid Bersîsâ, nice zamandır bize meydan okuyor. Onu bir türlü yoldan çıkartamadık, acze düştük. Bu işi hanginiz başarabilir.
İblisin önde gelen adamlarından birisi söz isteyerek dedi ki:
-Ben bu işi üzerime alıyorum. Artık bu işi hâllolmuş bilin. Kısa zamanda sizi memnun edecek, neticeyi takdim edeceğim. 
Âbid’i yoldan çıkarmayı üzerine alan şeytan, toplantıdan çıkar çıkmaz bir eve gitti. Gittiği evin sahibi, hâli vakti yerinde zengin bir kimseydi. Güzel de bir kızı vardı. Şeytan, işe önce bu kızdan başladı. Çeşitli evhamlar, vesveseler vererek kendisini hasta olduğuna inandırdı. Kızı hastalık hastası yaptı.
Kızlarının hasta olduğunu gören ana-babası onu tedâvi ettirmek istediler. Bu tedâvinin yapılması için de hatırlarına, meşhur Âbid Bersîsâ geldi. Kızlarını alıp, doğruca Âbid’in evine vardılar. Âbid kızın şifâ bulması için duâ etti. Kız rahatladı, hiçbir hastalık alâmeti kalmadı. Neşe içinde evlerine geri döndüler.
Şeytan bir zaman sonra, tekrar kızın yanına varıp, ona yine hasta olduğuna dair vesveseler vermeğe başladı. Kız eski hâline döndü. Ana-babası kızlarını tekrar alıp, Âbid’e gittiler. Şeytan yolda giderken, bunlara “Eğer kızınızı birkaç gün Âbid’in yanında bırakırsanız hastalığı tamamen geçer. Aksi takdirde, sık sık getirip götürmeniz gerekir” diye vesvese verdi.
Neticede, kızlarını orada bırakmaya karar verdiler. Fakat Âbid bunu kabûl etmedi. Çünkü, Âbid evinde yalnız kalıyordu. Gündüzleri oruç, geceleri de namaz kılarak geçiriyordu. Dünya ile ilgisi kalmamıştı. Bunun için kızı kabûl etmek istemedi.
Fakat, ana-babası çok ısrar ettiler: “Kızımızın sana bir zararı olmaz. İbâdetlerine engel teşkil etmez. Sen zaman zaman okur, ona duâ edersiniz. Biz senin ve onun bütün masraflarını karşıladığımız gibi, ayrılırken de fazlasıyla dünyalık bırakacağız” dediler.
Genç Âbid, âlim olmadığı için iki gencin, ateş barut misali bir arada kalmalarının başına ne belalar açacağını düşenemedi. Çok ısrar ettikleri için, iyi niyetle kızı evde bıraktı. Halbuki iyi niyetle de olsa haram işlenemezdi. 
Kız az zaman sonra şeytanın da tahrikiyle, Âbid’in dikkatini çekecek şeyler yapmağa başladı. Önceleri Âbid buna aldırış etmedi. Fakat şeytan kızı rahat bırakmıyordu, devamlı Âbid’e karşı tahrik ettiriyordu. Önceleri kızın güzelliğini pek fark etmeyen Âbid, kızın eşsiz güzelliğini görünce, o da nefsine mağlup oldu. 

Avucunun içine aldı
Bu defa da Âbid’e vesvese vermeğe başlayan şeytan: “Senin çok sevapların var. Cenâb-ı Hak affedicidir, günâh ne kadar büyük olursa olsun, affeder, kızla beraber olduktan sonra tövbe edersin. Bir defacık işlenen günâhtan ne çıkar” şeklinde telkinde bulunuyordu.
Âbid, nefsiyle ve şeytanla epey bir mücadele ettikten sonra, teslim bayrağını çekti sonunda, kızın arzusunu yerine getirdi.
Daha sonra kendine geldiğinde, yaptığı işten utanmaya pişmanlık duymaya başladı. Rûhî bunalıma düştü. Tuttuğu oruçları, sabaha kadar kıldığı namazları bırakmış şimdi ne yapacağım, endişesine düşmüştü. Âbid’in bu durumu şeytan için kaçırılmayacak bir fırsattı. Zaten bu hâle düşmesini dört gözle bekliyordu. Hemen ona akıl hocalığı yapmaya başladı. (Devamı yarın)

 
31 Ekim 2007 Çarşamba

Şeytanın maskarası olan Bersîsâ’nın hazin sonu
 
Dün de bahsettiğimiz gibi, Şeytan “Âbid Bersîsâ”nın dünyalık arzusunun ve nefsi duygularının harekete geçmesi ile oluşan perişan hâlini fırsat bilerek, ona şu aklı verdi:
“Sen zina yaparak kötü bir iş yaptın. Yaptığın bu kötü iş başkaları tarafından duyulursa, halk nazarında rezil-rüsva olursun. Ayrıca kanunun pençesine düşüp yaptığının cezasını en ağır şekilde çekersin. Şimdi senin bir tek kurtuluş yolun kaldı. Bunu yaparsan kurtulursun, yoksa hâlin perişan olur. Bu işten kurtulmanın yolu, kızı öldürüp, gizlice gömmendir. Ana-babası kızı almağa geldiklerinde, hastalıktan öldüğünü ve defnedildiğini söylersin. Zaten senden böyle bir kötü iş beklemedikleri için sana inanırlar. Dürüstlüğün, dindarlığın herkesçe malumdur. Bunun için hâdiseyi araştırma isteğinde bulunmazlar!..”
Şeytanın verdiği bu telkinler, Âbid’in aklına yattı. Başka türlü bu sıkıntıdan kurtulamam diye düşündü. Hemen şeytanın bu fikrini tatbike başladı. İşlediği çirkin suçu yok etmek maksadıyla, kızın üzerine atıldı. O’nu boğarak öldürdü. Sonra da gece kimse görmeden evinin bahçesine gömdü.

Yalanın sonu yok
Bir müddet sonra, kızın anası ile babası kızlarını almaya geldiler. Âbid onlara; “Başınız sağ olsun. Kızınız hastalıktan kurtulamayıp vefât etti. Cenazesi, bekletilmesi uygun olmadığı için hemen kaldırıldı. Size sabır tavsiye ederim, ölen ile ölünmez” diyerek onları teselli etti.
Kızın ana-babası, Âbid’den hiçbir kötülük beklemedikleri için, çok üzülmekle beraber, bir şey söylemeden perişan hâlde oradan ayrıldılar. Âbid onların gitmelerinden sonra rahat bir nefes aldı. Aklınca tehlikeyi atlatmış, halka rezil-rüsva olmaktan kurtulmuştu.
Şeytan bu defa da, üzüntü içinde olan kızın ana-babasına vesvese vermeğe başladı. “Kızınızın başına ya kötü bir iş geldiyse, siz araştırmadan Âbid’in sözüne inanıp döndünüz. O da bir insan, yanlış iş yapabilir. Nefsine uyabilir. İşin mahiyetini öğrenmekle bir zararınız olmaz. Yâ başına bir iş gelmişse, suçlu cezasını çekmelidir.”
Bu telkin devamlı zihinlerini meşgul etmeye başladı. Nihayet dayanamayıp, Âbid’i şikayet ettiler. Yapılan tahkikatta, cinayet olduğu ortaya çıktı. Âbid suçunu itiraf etti. Kızın cesedi gömülen yerden çıkartılarak muâyene ettirildi. Boğularak öldürüldüğü tespit edildi. Yapılan muhakeme sonunda Âbid idâma mahkum edildi.
Âbid, sakin bir şekilde cezasının infaz edileceği günü beklemeğe başladı. Şeytan yine devreye girdi. Çünkü onun esas maksadı, günâh işletmek değil, îmânsız ölmesini sağlamaktı. Zaten şeytanların bütün maksatları bu hedefe yöneliktir.
Hemen Âbid’in yanına varıp; “Senin bu hâllere düşmene ben sebep oldum. Sana çeşitli vesveseler vererek perişan ettim. Şimdi bu hâlini görünce çok üzüldüm. Yaptıklarıma pişman oldum. Ne yapıp yapıp seni kurtarmak istiyorum. Zararın neresinden dönülürse kârdır. Ben bu defa da onlara, kızın başkaları tarafından öldürülebileceği hususunda vesvese veririm. Çeşitli, aldatmaca delillerle bunu ispat ederim. Böylece seni idâmdan kurtarmış olurum. Ancak bunları yapabilmem için senden bir isteğim var?”
Âbid sordu:
- Peki benden istediğin nedir?
- Senden fazla bir şey istemiyorum. Bana secde edersen, bu iş hâllolmuş olur. Bu kadarcık bir iş sebebiyle seni ölümden kurtaracağım.
Artık tamamen şeytanın kontrolüne giren Âbid, onun bu teklifini de yerine getirdi. Böylece şeytan maksadına kavuşmuş oldu. Cenâb-ı Hakkın la’netlediği şeytana secde etti.

Âlimin âbide üstünlüğü
Âbid’in karşısına geçen şeytan, zafer kazanmış bir komutan edasıyla ona seslendi:
- Şimdi ben senden uzağım. Beraberliğimiz buraya kadardı. Artık ben maksadıma ulaştım. Senin dünyanı ve âhiretini perişan ettim. Bana tâbi olanların akıbeti budur.
Âbid asıldıktan sonra şeytan gidip, İblis’e müjdesini verdi. İblis ona;
- Seni tebrik ederim. Sen artık benim güvendiğim, elemanımsın. Bütün önemli işlere seni göndereceğim, dedi.
Genç Âbid, âlim biri olsaydı veya bir âlime tabi olsaydı, ona danışarak iş yapsaydı başına bu işler gelmezdi. Bunun için Peygamber Efendimiz, âlimin önemini pek çok hadis-i şeriflerinde bildirmişlerdir: 
“Âlimin âbide üstünlüğü, dolunayın, yıldızlara olan parlaklığı gibidir.” 
“Âlim, âbidden yetmiş derece üstündür. Bid’at, bir kötülük ortaya çıkınca âlim, halkı ikaz eder. Âbid bid’atten habersiz, ibadetle meşgul olur. Bu bakımdan da âlim, âbidden kıymetlidir.”
7 Temmuz 2009 Salı

Şeytanın insanları aldatma yolları
 
Evliyanın büyüklerinden Muhyiddîn-i Arabî hazretleri, “Şeceret-ül-Kevn“ isimli risalesinde, İbn-i Abbâs’tan nakledilen hadîs-i şerîfi, Mu’âz bin Cebel şöyle anlatır:
“Bir gün Resûlullah efendimiz ile birlikte, Ensârdan birinin evinde toplanmıştık. Kapı vurularak; “Ey ev sahibi! İçeridekiler! İçeri girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileğim ve görülecek bir işim var” dedi.
Bunun üzerine herkes, Resûlullahın mübârek yüzüne bakmaya başladı. Resûlullah efendimiz duruma vâkıf oldu ve buyurdu ki: “Bu seslenen kimdir, bilir misiniz?” Biz hep birden; “Allahü teâlânın Resûlü daha iyi bilir” dedik. Bunun üzerine Peygamber efendimiz, “O, la’in İblîs’tir!” buyurdu. Sonra şöyle buyurdu: “Kapıyı ona açın gelsin. O buraya gelmek için izin almıştır. Diyeceklerini anlamaya çalışınız. Size anlatacaklarını iyi dinleyiniz!”

ŞEYTANIN DÜŞMANLARI
Kapıyı açtılar, içeri ihtiyâr bir kimse girdi. “Selâm sana Yâ Muhammed! Selâm size ey cemâat-ı müslimîn!” dedi. Onun bu selâmına Resûlullah efendimiz şöyle mukâbele buyurdular: “Selâm Allahındır yâ la’in! Bir iş için geldiğini duydum. Nedir o iş?” 
Şeytan şöyle anlattı: “Benim buraya gelişim, kendi arzumla değildir. Mecbûr kaldığım için geldim.” Resûlullah efendimiz, “Nedir o mecbûriyet?” diye sordular. Şeytan; “İzzet sahibi olan Allahın katından bana bir melek gelip dedi ki: “Allahü teâlâ sana emrediyor. Zelîl bir hâlde, tevâzu ile habîbim Muhammed’in huzûruna gideceksin. Âdemoğullarını nasıl aldattığını, O’na bir bir anlatacaksın. Sonra O, sana ne sorarsa, doğrusunu söyleyeceksin“ buyurdu. 
Bundan sonra Resûlullah efendimiz buyurdu ki: “Mademki sözlerinde doğru olacaksın, o halde bana anlat: Halk arasında en çok sevmediğin kimdir?” İblîs la’ininin cevâbı biraz gecikti. Zira Resûlullahın şahsı ile alâkalı idi. Bu konuşmaları hepimiz merakla ve sabırla dinliyorduk. 
Peygamber efendimiz sorusunu tekrarladılar “Mademki yalan söylemeyeceksin, o hâlde bana anlat. En çok sevmediğin kimdir?” Şeytan, “Sensin Yâ Muhammed! Allahın yarattıkları arasında senden daha çok sevmediğim kimse yoktur” diye cevap verdi. 
Resûlullah efendimiz tekrar sordular “Benden sonra en çok kimlere buğz, düşmanlık edip sevmezsin?” Şeytan; “Allahın emir ve yasaklarına uyan, haramlardan kaçınan, varlığını Allah yoluna veren bir gence buğz edip, onu sevmem” dedi. 
Bundan sonraki konuşmalar soru-cevap şeklinde şöyle devam etti: 
“Sonra kimi sevmezsin?” “Din-i İslama hizmette sabırlı olup, şüpheli işlerden sakınan âlimi” “Sonra” “İhtiyâcını hiç kimseye söylemeyen ve hâlinden şikâyet etmeyen sabırlı fakiri.” “Peki, bu fakirin sabırlı olduğunu nereden bilirsin?” “Ey Muhammed! İhtiyâcını kendi gibi birisine açmaz! Her kim ihtiyâcını kendi gibi birine üç gün üst üste anlatırsa, Allah onu sabredenlerden saymaz. Sabreden kimse böyle olmaz. Dolayısıyla onun sabrını, hâlinden, tavrından ve şikâyet etmeyişinden anlarım.” “Sonra kim?” “Şükreden zengin.” “Peki o zenginin şükreden olduğunu nasıl anlarsın?” “Aldığım helâl yoldan kazanıyor ve hayırlı olan yere harç ediyorsa, bilirim ki o şükreden bir zengindir.” 

ŞEYTANIN EN ÇOK KORKTUĞU ŞEYLER
Peygamber efendimiz mevzûu değiştirerek buyurdu ki: “Peki ümmetim namaza kalkınca senin hâlin nice olur?“ “Yâ Muhammed! Beni bir sıtma tutar, titrerim.” “Neden böyle oluyorsun ey la’in?“ “Çünkü, bir kul Allah için secde ederse, bir derece yükselir.” “Peki ya oruç tuttukları zaman nasıl olursun?” “Onlar iftar edinceye kadar bağlanırım.” “Ya hac yaptıkları zaman nasıl olursun?“ “O zaman çıldırırım.” “Ya Kur’ân-ı kerîm okudukları zaman nasıl olursun?” “O zaman da tıpkı ateşte eriyen bir kurşun gibi eririm.” “Ya sadaka verdikleri zaman hâlin nasıl olur?” “İşte o zaman hâlim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, testereyi eline alıp beni ikiye böler.” “Neden böyle testere ile ikiye biçilirsin?” diye sebebini sordular. Bunun üzerine şeytan, “Anlatayım: Çünkü sadakada dört güzellik vardır. Bunlar: 1. Allah sadaka verenin malına bereket ihsân eder. 2. O sadaka, vereni, insanlara sevdirir. 3. Allahü teâlâ, onun verdiği sadakayı Cehennemle arasında bir perde yapar. 4. Allahü teâlâ, belâyı, sıkıntıyı ve günahları ondan def eder.”

 
 
08 Temmuz 2009 Çarşamba

Şeytanın insanları aldatma yolları -2-
 
Resûlullah efendimiz İblis’in, insanları nasıl kandırdığını bildiren sözleri üzerine, “Ümmetime saadet ihsân eden, seni de tâ belli bir zamana kadar şaki kılan Allaha hamdolsun” buyurdu. Bu sözleri işiten şeytan şöyle dedi: “Heyhat! Ümmetinin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldıkça, sen ümmetin için kendini nasıl rahat hissedersin. Ben, onların damarlarına girerim. Ama onlar, benim bu hâlimi göremez ve bilemezler. Beni yaratan ve kıyâmet kopuncaya kadar bana hayat veren Allaha yemîn ederim ki, onların hepsini azdırırım. Câhillerini ve âlimlerini, ümmîlerini ve okumuşlarını, fâcirlerini ve âbidlerini, hâsılı bunların hiçbiri elimden kurtulamaz. Ancak Allahın ihlâslı olan hâlis kullarını azdıramam.” 

İFLAS ETMİŞ KULLAR!..
Peygamber efendimiz sordu: “Sana göre ihlâs sahibi olan muhlis kullar kimlerdir?” İblîs dedi ki: “Yâ Muhammed! Bir kimse parasının, malının ve mülkünün sevgisini kalbine koymuşsa, o ihlâs sahibi değildir. Para ve mal sevgisini kalbine koymamışsa, övülmekten ve medhedilmekten hoşlanmıyorsa, bilirim ki o ihlâs sahibidir. Hemen onu bırakıp kaçarım. Bir kimse, malı ve övülmeyi sevdiği, kalbi de dünyâ arzularına bağlı kaldığı müddetçe, bana en çok itaat edenler arasına girmiştir. Bildiğiniz gibi mal sevgisi, büyük günahların en büyüğüdür. Ayrıca baş olma sevgisi de büyük günahların arasındadır.”
İblîs, bundan sonra kötü huylar üzerinde durarak, bunların her birinden nasıl istifâde ettiğini anlattı: “Yâ Muhammed! Bilirsin ki, yalan bendendir ve ilk yalan söyleyen de benim. Kim yalan söylerse, o benim dostumdur. Kim yalan yere yemîn ederse, o da benim sevgilimdir. Gıybet ve koğuculuk, benim meyvelerim ve şenliğimdir.
Yâ Muhammed! Her kim ne zaman namaza kalkmak isterse tutar, ona vesvese veririm. Derim ki, henüz vakit var... Kılmamasına muvaffak olamazsam, çabuk çabuk kılmasını emrederim. Tıpkı horozun, gagasıyla yerden bir şeyler topladığı gibi.”
Şeytan konuşmasına devam ederek dedi ki: “Sen, ümmetinin saadeti için nasıl ferah duyabilirsin ki? Ben onlara namaz kılmamaları için ne tuzaklar kurarım, ne tuzaklar...” 
İblîs konuşmasına şöyle devam etti: “Yâ Muhammed! Eğer yalan söyledimse, Allahtan dile, beni kül eylesin. Yâ Muhammed! Sen ümmetin için nasıl ferah duyarsın? 
Resûlullah efendimiz sordu: “Ey la’in! Senin oturma arkadaşın kimdir?” İblîs dedi ki: “Faiz yiyen.” “Dostun kim?” “Zinâ eden.” “Yatak arkadaşın kim?” “Sarhoş.” “Misâfirin kim?” “Hırsız.” “Elçin kim?” “Sihirbazlar.” “Gözünün nûru nedir?” “Hanım boşamak.” “Sevgilin kimdir?” “Cum’a namazını bırakanlar.”
Peygamber efendimiz bu sefer başka bir mevzûya geçti: “Ey la’in! Senin kalbini ne kırar?” İblîs: “Allah yolunda cihâda giden atların kişnemesi” dedi. “Peki, senin cismini ne eritir?” “Tövbe edenlerin tövbesi.” “Ciğerini ne parçalar ve ne çürütür?” “Gece ve gündüz yapılan istiğfar.” “Yüzünü ne buruşturur?” “Gizli verilen sadaka.” “Gözlerini kör eden nedir?” “Gece kılınan namaz.” “Başını eğdiren nedir?” “Cemâatle kılınan namaz.”
Resûlullah efendimiz, başka bir mevzûya geçerek sordu: “Ey İblîs! Seni işinden alıkoyan nedir?” “Ulemâ meclisleri” “Yemeğini nasıl yersin?” “Sol elimle ve parmağımın ucuyla.” “Peki, sam yeli esip, ortalığı sıcaklık bastığı zaman çocuklarını nerede gölgelendirirsin?” “İnsanların uzamış tırnakları arasında.”

“BEN SADECE VESVESE VERİRİM!”
İblîs, bundan sonra Peygamberimize kendi durumunu anlatmaya başladı: “Yâ Muhammed! Bir kimseyi ben kendi elimle dalâlete sürükleyemem. Ben ancak, vesvese veririm ve o şeyi güzel gösteririm. Hepsi o kadar. Eğer dalâlete sürüklemek elimde olsaydı, yeryüzünde ‘Allahtan başka ilâh yoktur. Muhammed, Allahın Resûlüdür’ diyen herkesi, oruç tutanı ve namaz kılanı dahî hiç bırakmaz, hepsini dalâlete düşürürdüm. Nasıl ki, senin elinde hidâyet cinsinden bir şey yoksa, benim de o kimseyi doğru yoldan çıkaracağıma dâir bir şey yoktur. Sen, ancak Allahın Resûlüsün ve tebliğ etmeye me’mursun. Eğer hidâyet elinde olsaydı, yeryüzünde bir tek kâfir bırakmazdın...”


 
Şeytanın hileleri ve itirafları
 
 


Şeytanın hileleri ve itirafları

İbni Abbas hazretleri anlatır:
Resulullah ile beraber iken birisi izin isteyip içeri girmek istedi.
Resulullah (O İblistir) dedi. Hazret-i Ömer, (Ya Resulallah izin verin onu öldüreyim) dedi. (Ya Ömer , biliyorsun ki; ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiştir. Kapıyı açın gelsin) buyurdu. Şeytan, içeri girince (Ben buraya mecburen geldim. Allah gönderdi beni. İnsanları nasıl kandırdığımı doğru olarak anlatacağım) dedi. Resulullah efendimiz sordu:

- Sevmediğin ve düşman olduğun kimseler kimlerdir?
- Dünyada en çok sevmediğim ve düşman olduğum kimseler, başta sensin, sonra adil sultanlar, tevazu sahibi ve şükreden ve zekatını veren zenginler, halinden şikayetçi olmayan sabırlı, kanaatkâr ve ihtiyacını bildirmeyen müslüman fakirler, doğru sözlü tüccarlar, ihlas sahibi ve ilmi ile amel eden, şüpheli işlerden kaçan âlimler, din-i İslamı yaymaya çalışan mücahidler, emr-i maruf ve nehy-i münker yapanlar, insanlara karşı merhametli olanlar, tevbe-i nasuh ile tevbe edenler, haramdan kaçınanlar, takva ehli gençler, daima abdestli bulunanlar, daima hayır ve hasenatta bulunan cömertler, hayâ ve edep sahibi güzel huylu olan ve insanlara faydalı olan müslümanlar, Kur'an-ı kerimi tecvide uygun olarak okuyan hâfızlar, namazı vaktinde kılanlar ve herkes uyurken namaz kılan kimselerdir. Muhtaçları bulup sadaka verenleri de sevmem.

- Sevdiğin ve dost olduğun kimseler kimlerdir?
- Zalim idareciler, kibirli zenginler, hain tüccarlar, içki içenler, kötü yerlerde teganni eden, şarkı söyleyen, fuhuş yapanlar, yetim malı yiyenler, cimriler, yalan söyleyenler, gıybet edenler, kovuculuk edenler, hırsızlar, Allah’tan gayrisi üzerine yemin edenler, şart olsun diyerek ikide bir nikah üzerine yemin edenler, böylece nikahları gider, çocukları veled-i zina olur. Farz borcu dururken nafile ile iştigal edenler, zekat vermeyip sadaka verenler, namaza önem vermeyen ve geç kılanlar, temizlikte, abdestte, namazda vesvese edenler, tul-i emele [uzun dünya arzularına] sahip olanlar, hemen öfkelenip öfkesini yenemeyen kimseler benim dostum, sevdiğim kimselerdir.

- Kimleri nasıl aldatmaya çalışırsın?
- En kuvvetli adamlarımın bir kısmını âlimlere gönderirim. Bazısını gençlere, bazısını şeyhlere, bazısını da ihtiyar kadınlara musallat ederim. Bir kısmını âbidlere, bir kısmını da zahitlerin başına dert ederim. Önceki ümmetlerden bir âbid, tam 70 yıl ihlas ile Allah'a ibadet etti. Bu ibadetleri sonucunda ona öyle bir hâl ihsan edilmişti ki; dua ettiği her hasta, şifaya kavuşurdu. Onun peşine takıldım. Ona öyle numaralar yaptım ki, içki içirdim, zina ettirdim ve katil yaptım, sonunda küfre soktum onu.

- En çok neyi seversin?
- Yalanı ve kibri. Çünkü ilk yalan söyleyen ve ilk kibirlenen benim. Yalan söyleyen ve kibirlenen benim dostumdur. Yalan ve kibir benim sıfatlarımdandır, kimde ne kadar varsa, o kadar bana benzemiş olur. 

- Sana göre en büyük günah hangisi?
- Dünya sevgisi ve baş olma sevdası…

- Bir müslüman namaz kılınca, Kur'an okuyunca, tevbe edince ne yaparsın?
- Namaz kılarken adeta beni bir sıtma tutar. Kur’an okuyunca, o zaman eririm, tıpkı ateşte eriyen bir kurşun gibi. Tevbe edince, belim kırılır, saçımı başımı yolarım, bütün emeklerim boşa gitti diye feryat figan ederim.

Şeytanın tuzakları
İblis yeryüzüne indiği zaman Allahü teâlâya sordu:
- Ya Rab, beni kovdun ve yere indirdin. Benim evim yok.
- Evin hamamlardır.

- Toplantı yerlerim neresidir?
- Sokak, çarşı ve pazarlar.

- Yemeğim nedir?
- Besmelesiz yenilenler.

- İçeceğim nedir?
- Alkollü içkiler.

- Ezanım nedir?
- Çalgı aletleri.

- Kitabım nedir? Ne okuyacağım?
- Uygunsuz şiirler.

- Benim hadislerim nedir?
- Yalan sözler.

- Av aleti ve tuzağım nedir?
- Kötü kadınlar. 

- Yatak arkadaşım kimdir?
- Besmelesiz yatağa girenler ve sarhoşlar.

- Yol arkadaşlarım kimlerdir?
- Yola çıkarken, benim rızamı kazanmak değil de nefsinin peşinde gitmeyi düşünenin yol arkadaşı olursun. 

- Yardımcılarım ve elçilerim kimdir?
- Bid’at ehli senin yardımcılarındır, büyücüler elçilerindir.

- Kardeşlerim kim? 
- Mallarını israf edenler ve kötü yolda harcayanlar senin kardeşlerindir.


İblisin meleklere sorduğu sualler

Sual: İblisin meleklere sorduğu sualler nelerdir?
CEVAP
Şeytanın, meleklere sorduğu sualleri, Abdülgani Nablusi hazretleri bildirmiştir. 

şeytan dedi ki:
Kulun ibadetinin Allah’a hiç faydası olmadığı gibi, isyanının da hiçbir zararı yoktur. Allah, neden emrinin yapılmasını, nehyinden kaçılmasını isteyerek kullarını mükellef tutmuştur?
CEVAP
İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: 
(İnsanlara, ibadetler faydalı, haramlar da zararlıdır. Allahü teâlâ hiçbir şeye muhtaç olmadığı halde emir ve yasaklar vermekle kullarını şereflendirmiştir.) [73. Mektub]

şeytan dedi ki:
Kâfirin günah işleyeceği muhakkak iken, onu yaratmasındaki hikmet nedir? Secde kendine yapıldığı halde, Allah, niçin Âdem'e secde etmemi emretti?
CEVAP
İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki:
(Kul, sahibinin işlerinin sebebini soramaz! Allahü teâlâ bütün insanları Cehenneme koyup, sonsuz azap yapsaydı, kimsenin bir şey söylemeye hakkı olmazdı. Çünkü yarattığı kendi mülkünü kullanmaktadır. Başkasının mülküne tecavüz yok ki zulüm denebilsin?)[266. Mektub]

Abdülgani Nablusi hazretleri de, naklen buyuruyor ki: (Allahü teâlâ,İblise, (Ey İblis, sen beni tanımadın. Eğer tanısaydın, bana hiçbir işimde karşı gelinmeyeceğini, itiraz edilmeyeceğini bilirdin. Benden başka ilah yoktur. Yaptıklarımdan kimseye hesap vermem) buyurdu.] (Hadika)
Evet, kâfirin günah işleyeceği muhakkaktır. Fakat Cenab-ı Hakkın âdeti şöyledir ki, isyan etmeden kimseyi Cehenneme sokmaz. Bunun için iman ve isyan imkanı verdiği kullarını imtihandan geçirdikten sonra mükafat veya ceza vermektedir. Böylece kullar için bir bahane kalmamaktadır. İblise de, (Secde et) emrini vererek imtihan etmiştir.

şeytan dedi ki:
Ben Allah’a değil, Âdem'e secde etmediğim için niye lanetlendim?
CEVAP
Şeytan, "Benim Âdem'e secde etmeyişimle, Allah’a isyanın ne alakası var?" demek istiyor. Şeytan, isyanını Âdem aleyhisselama karşı yaptığını zannediyor. Halbuki Hazret-i Âdem’in önünde (Secde et!)emrini Allahü teâlâ veriyor. Bu emri dinlememek, Âdem aleyhisselama değil, Hak teâlâya isyandır. 

şeytan dedi ki:
Lanetlik olduğum halde, niçin insanları sapıtmam için bana imkan ve uzun bir mühlet verildi?
CEVAP
Allahü teâlâ, isyan edenle itaat edenin belli olması için (Domuz eti yemeyin, içki içmeyin) gibi bazı yasaklar koydu. Domuzu ve içkiyi yaratıp, yasaklaması gibi, şeytanı yaratarak, insanları sapıtması için ona uzun bir mühlet vermesi de insanlar için bir imtihandır. Bu imtihanı kazanmaları için Allahü teâlâ kurtuluş yolunu da göstermiştir. Öyle bir imtihan yapıyor ki, soru ve cevapların hepsi bellidir. (Şunları yaparsanız imtihanı kaybeder, şunları yaparsanız kazanırsınız) buyurmuştur. İmtihanı kaybedenleri de Cennete koyabilirdi. Fakat mülk Onun olduğu için, iman etmeyenlere Cennetini haram kılmıştır. Hiç kimseyi de gücünün yetmeyeceği işlerle mükellef kılmamıştır. Herkese akıl ve imkan vermiş, yapacağı işlerde serbest bırakmıştır. Artık insanlar için hiçbir bahane kalmamıştır
 
 
 
Şeytan ve zararları

Sual: Şeytanın çeşitleri var mıdır, zararları nelerdir?
CEVAP
Allahü teâlâdan uzaklaştıran şeylere, şeytan denir. Şeytan üç çeşittir: İblis, nefs ve kötü arkadaş.

1- İblis ve avaneleri: Bu şeytanlar, cin sınıfından ve İblis’in soyundandır. İblis çok âlim idi. Âdem aleyhisselama karşı secde etmesi emredilince, kibirlenip, secde etmedi. Daha önce meleklerin hocasıyken, sonra ebedi olarak lanetlendi ve şeytanların reisi oldu. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:

(Öfke şeytandandır. Şeytan ateşten yaratıldı. Ateş suyla söner. Öfkelenen abdest alsın!) [Nesai]

(Öfkelenen otursun, otururken öfkelenen de yatsın.) [Ebu-ş-şeyh]

(Aksırmak Rahmandan, esnemek şeytandandır.) [Tirmizi]

(Kuvvetli aksırmak da şeytandandır.) [İbni Sünni]

(Namazda esnemek şeytandandır.) [Buhari]

(Acele şeytandan, teenni Rahmandandır.) [Tirmizi] (Teenni, temkinli, ihtiyatlı olmaktır.)

(Teenni eden isabet eder, acele eden hata eder.) [Beyheki] 

(Şu beş şey hariç, acele şeytandandır. Kızını evlendirmek, borcunu ödemek, cenaze işlerini çabuk yapmak, misafiri doyurmak, günaha hemen tevbe etmek.) [İ. Ahlakı]

(Feryat etmeden ağlayın; çünkü göz ve kalbden gelen şey Allah’tandır, elden ve dilden gelen şey, şeytandandır.) [Buhari]

(Ağlamak merhamettendir. Bağırıp çağırmak, şeytandandır.) [İbni Sa’d]

(Gece merkep anırırsa ve köpek havlarsa, şeytandan Allah’a sığının; çünkü hayvanlar sizin görmediklerinizi görürler.) [İ. Sünni]

(Vesvese şeytandandır. Necaset temizlerken, vesveseden sakının!) [Tirmizi] 

(Namazda hayz görmek ve uyuklamak şeytandandır.) [İ. Mace]

(Namazda esnemek, kusmak ve burun kanaması şeytandandır.)[Tirmizi] (Bu ve benzerlerinin istisnası vardır. Mesela Ramazan ayında esnemek şeytandan değildir, sinirseldir. Kusmak, burun kanaması, uyuklamak gibi şeylerin, şeytandan olmayanları da vardır.)

(Cumada uyuklamak şeytandandır. Uyuklayınca yerinizi değiştirin.) [İ. Ebi Şeybe]

(Güzel rüya Allah’tan, kötü rüya şeytandandır. Kötü rüya gören, kimseye anlatmasın, sol tarafına tükürsün [tü, tü diyerek tükürür gibi yapsın] ve şeytandan Allahü tealaya sığınsın. Böyle yapana, o rüya zarar vermez. Güzel rüya gören de, onu sevdiği kişilere anlatsın.) [Buhari] 

İmam-ı Gazali hazretleri buyuruyor ki:
Fakirlikten korkmak, uğursuzluğa inanmak da, şeytandandır. Bir âyet-i kerime meali:
(Şeytan fakirlikle korkutup, size cimriliği emreder.) [Bekara 268] 

Şeytan, musallat olup da günaha teşvik edince, hemen Allah’ı zikretmeli yani kelime-i tevhid okuyarak, estağfirullah diyerek Allahü teâlâyı anmalıdır. Bir âyet-i kerime meali:
(Rahman olan Allah’ı zikretmekten gâfil olana, yanından ayrılmayan bir şeytan musallat ederiz.) [Zuhruf 36]

Bir hadis-i şerif meali de şöyledir:
(Şeytan, zikredilince kaçar, zikredilmezse, vesveseye devam eder.) [Ebu Ya’la]

Celaleddin-i Suyuti hazretleri buyuruyor ki: 
Şeytanın vesvesesinden, sıkıntıdan kurtulmak için, her gün bu duayı okumalıdır: “Yâ Allah-ür-rakîb-ül-hafîz-ür-rahîm. Yâ Allah-ül-hayy-ül-halîm-ül’azîm-ür-raûf-ül-kerîm. Yâ Allah-ül-hayy-ül-kayyüm-ül-kâimü alâ külli nefsin bimâ kesebet, hul beynî ve beyne adüvvî!” (Kitab-ür-rahme fit-tıbb-i vel-hikme)

2- İnsanın nefsi: İçimizde bulunur, hep kötülük isteyen bir kuvvettir. Bu, şeytana göre daha zararlıdır; çünkü içtedir. İçteki yara gibi tedavisi zordur. Şeytan, bir konuda, bir kere vesvese verip gider. Nefis, çok inatçıdır, aldatıncaya kadar uğraşır. İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: 

Şeytandan gelen hastalıklar, küçük bir ilaçla kolayca giderilebilir. Nefsimiz, her zaman yanımızda bulunan, azılı can düşmanıdır. Dışarıdaki düşmanımız, bu iç düşmanın yardımıyla bize saldırır. Onun yardımıyla bizi yaralar. Nefsin her isteği, Allahü teâlânın yasak ettiği şeylerdir. Her işi, sahibi olan ve bütün iyiliklerin sahibi bulunan Allahü teâlâya karşı gelmektir. Hep, kendi can düşmanı olan şeytana uyar. 

3- Kötü arkadaş: Üç düşmanın en tehlikelisi budur. Dünyada rezil eder, ahirette Cehenneme götürür. Kitap, gazete, dergi, radyo, TV, internet siteleri de, birer arkadaştır. Bunlar kötü olursa, felaket olur. Bir hadis-i şerif meali şöyledir:
(Kişinin dini arkadaşının dini gibidir. Kiminle dostluk ettiğine dikkat et.) [Hâkim]

Allahü teâlâ, Davud aleyhisselama da şöyle vahyetti: 
(Beni sevmeyenlerle arkadaşlık etme! Bunlar senin düşmanındır. Kalbini karartır ve seni benden uzaklaştırır.) [İ. Gazali]
 
 
 
 








Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr
09 Ağustos 2002 Cuma

Şeytanın hileleri
 
Şeytanın hîleleri çoktur. Bunlardan onu mühimdir: Birincisi, Allahü teâlânın senin ibâdetine ihtiyâcı yoktur, der. Buna karşı Bekara sûresi, altmışikinci âyetinin “Amel-i sâlihin faydasi, bunu yapanadır” meâl-i şerîfini hâtırlamalıdır. 
Şeytanın ikinci hîlesi, Allahü teâlâ rahîmdir, kerîmdir, seni de af eder, Cennete kor, der. Buna karşı, Lokman sûresi, otuzüçüncü âyetinin “Allahın kerîm olması, sizi aldatmasın” ve Meryem sûresi, altmışüçüncü âyetinin, “Cennete kullarımızdan müttekî olanları vâris kılarız” meâl-i şerîflerini hâtırlamalıdır. 
Üçüncü hîlesi, senin ibâdetlerin hep kusurludur. Riyâ karışıktır. Böyle ibâdetlerle müttekî olamazsın. Allahü teâlâ, Mâide sûresinde, “Allah, yalnız müttekîlerin ibâdetlerini kabûl eder” buyuruyor. Senin ibâdetlerin kabûl olmaz. Boşuna uğraşıyorsun. Boş yere, sopa yiyen hayvan gibi, eziyyet çekiyorsun, der. 
Buna karşılık, ben, Allahü teâlânın azâbından kurtulmak ve emrine uymak için ibâdet ediyorum. Benim vazîfem, emri yerine getirmektir. Kabûl olup olmıyacağı, Onun bileceği şeydir. Şartlarına uygun olan ve farzları yapılan ibâdetin sahîh olması muhakkaktır, demelidir. 
Farzları terk etmek büyük günahtır. Bu günahlardan kurtulmak için ibâdetleri yapmak lâzımdır. İbâdet yapmadan Cennete girmek için duâ etmek günahdır. Hadîs-i şerifte, “Aklı olan kimse, nefsine uymaz ve ibâdet yapar. Ahmak olan, nefsine uyar, sonra Allahın rahmetini bekler” buyuruldu. Âhıret için lâzım olan şeyleri, bu fânî dünyada hâzırlamak lâzımdır. 
Şeytanın hîlelerinden dördüncüsü, şimdi dünyayı kazanmak için çalış da, râhata kavuş, o zaman, râhat râhat, huzûr içinde ibâdet edersin, diyerek ibâdet yapmağa mâni’ olur. 
Buna cevâb olarak, ecel benim elimde değildir. Herkesin ömrünü Allahü teâlâ ezelde takdîr etmiştir. Belki yakında ölürüm. İbâdet vazîfelerini vaktinde yapmalıyım, demelidir. Hadîs-i şerifte, “Helekel-müsevvifün” buyuruldu ki, bugünkü vazîfelerini yarına bırakanlar zarar ettiler, demektir. 
Şeytanın hîlelerinden beşincisi, ibâdetleri terk ettiremeyince, çabuk kıl, vaktini kaçırma, diyerek şartlarını, farzlarını tam yaptırmamak ister. Buna karşılık, farzlar çok azdır. Bunları, yavaş yavaş ve şartlarına uygun olarak yapmak lâzımdır. Farz olmıyanları da, şartlarına uygun olarak az yapmak, şartları noksan olarak çok yapmakdan iyidir, demelidir.
 
Şeytan altıncı hîle olarak, ibâdetlerini gizli yap. Allahü teâlâ, senin sevgini ve şerefini insanların kalbine yerleştirir, diyerek gizli riyâya düşürmek ister. Buna karşılık, ben Allahü teâlânın kuluyum. O, benim sâhibimdir. İbâdetimi isterse beğenir, isterse red eder. İnsanlara bildirip bildirmemesine karışamam, demelidir. 
Yedinci hîle olarak da, ibâdet yapmağa ne lüzûm var? İnsanların sa’îd ve şakî olacakları ezelde takdîr edilmişdir. Sa’îd olan, ibâdeti terk edince, af edilir, Cennete gider. Ezelde şakî olan, ne kadar ibâdet yaparsa yapsın, faydasi olmaz, muhakkak Cehenneme gider. O hâlde, kendini boşuna yorma! Râhatına bak, der. 
Buna cevâb olarak, ben kulum, kulun vazîfesi, sâhibinin emrini yapmaktır, demelidir. Buna karşılık, “Emri yapmayınca, azâb korkusu olursa, emri yapmak lâzım olur. Ezelde sa’îd olan için bu korku yoktur” derse, buna cevâb olarak da, Rabbim herşeyi bilir ve dilediğini yapar. Dilediğine hayır, dilediğine şer verir. Kimsede, Ona suâl sormak hakkı yoktur demelidir. 
İblîs, İsâ aleyhisselâma görünerek, “Ezelde Allahü teâlânın takdîr ettikleri hâsıl olur” diyorsun, öyle mi? dedi. “Evet, öyledir” buyurdu. Öyle ise, kendini şu dağın tepesinden aşağı at. Eğer ezelde selâmetin takdîr edilmiş ise, sana birşey olmaz, dedi. Cevâbında, “Ey mel’ûn! Allahü teâlâ kullarını imtihân eder. Kulun, sâhibini imtihân etmeğe hakkı yoktur” buyurdu. 
Şeytanın bu hîlesine karşı, “İbâdet yapmak faydalıdir. Çünkü, ezelde sa’îd isem, sevapların artması, derecelerin yükselmesi için ibâdetleri yapmak lâzımdır. Şakî isem, ibâdet yapmamak azâbından kurtulmak için, ibâdet yapacağım” demelidir. İbâdet yapmanın bana hiçbir zararı da olmaz. 
Aklı olan kimse, faydalı olanı yapar. Faydasiz olanı terk eder. Ezelde şakî isem, Rabbime itâ’at etmiş olarak Cehenneme girmeği, âsî olarak girmeğe tercîh ederim. Bundan başka, Allahü teâlâ, ibâdet edenleri Cennete sokacağını, ibâdet etmiyenlere Cehennemde azâb yapacağını va’d etmiştir. Allahü teâlâ va’dinde sâdıkdır. Va’dinden dönmiyeceği, söz birliği ile bildirilmiştir. 
Allahü teâlâ herşeyi sebep ile yaratmaktadır. Âdet-i ilâhiyyesi böyledir. Ancak mu’cize ve kerâmet olarak âdetini bozmaktadır. İbâdetleri, Cennete girmek için sebep yaptığını bildiriyor. Yani, Cennet nimetlerini ibâdetlere karşılık olarak yaratmışdır. Hadîs-i şerifte, “Hiç kimse Cennete, ibâdeti sebebi ile girmez” buyuruldu. Karşılık başkadır, sebep olmak başkadır.
 
Şeytan sekizinci hîle olarak riyâyı tavsiye eder. Herkes görsün de, beğensin, der. Buna cevâb olarak, kendine fayda ve zarar vermek, kimsenin elinde değildir. Başkalarına ise, hiç veremezler. Böyle olan kimselerden birşey beklemek abes olur, bâtıl olur. Fayda ve zarar veren ancak Allahü teâlâdır. Yalnız onun görmesi, bana yetişir, demelidir. 
Dokuzuncu hîle olarak, ibâdetlere mâni’ olamıyacağını anlayınca, insana ucb, yani ibâdetlerini beğenmek vesvesesi verir. Senin gibi akıllı, uyanık kimse var mı? Bu zamanda, herkes gaflet uykusunda iken, sen ibâdet yapıyorsun, der. Buna karşılık, bu akıl ve intibâh benden değildir. Rabbimin ihsânıdır. Onun ihsânı olmasa, ibâdet yapamam demelidir. 
Şeytan hîlelerinin onuncusu olarak, ibâdet yapmak ezelde takdîr edilmiş ise, mümkin olur. Allahü teâlânın takdîri değişmez. İbâdet yapmakta ve terk etmekte insanlar mecbûr olmaktadır, der. 
Şeytanın bu sözü bir evvelkinin aynıdır. Ezelde sa’îd denilenlere ibâdet yapmak nasîb olur. Şakî denilenlerin de terk etmeleri lâzım olur. Şeytanın bu hîlesine karşı, herşeyi ve insanların iyi, kötü her işini Allahü teâlâ yaratıyor ise de, insanlara ve hayvanlara (irâde-i cüz’iyye) vermiştir. İrâde-i cüz’iyye insandan meydâna gelir. Fakat, insan bunu yarattı denilemez. Çünkü irâde hâriçte mevcûd birşey değildir. İnsanın kalbinde hâsıl olmaktadır. Hâriçte mevcûd olan şeyin meydâna gelmesine (Halk etmek), yaratmak denir. Allahü teâlânın (İrâde-i külliye)si ise hâriçte vücûdu var olan bir kuvvettir. 
Allahü teâlâ, insanın ihtiyârî hareketini yaratmak için, insanın irâdesini sebep kılmıştır. Bu şart olmasa da yaratır. Fakat bu şart ile, bu sebep ile yaratması âdetidir. Peygamberlerinde ve evliyâsında bu âdetini bozarak sebepsiz de yarattığı çok görülmüştür. Buna (Mucize ve Kerâmet) denir. 
İnsanların işleri yalnız irâde-i cüz’iyye ile meydâna gelmez. Yani insanın her istediği vücûda gelmez. Yalnız Allahü teâlânın irâdesi ile de yaratmak âdeti değildir. Bunun için, insanlar işlerinde mecbûr değildirler. İnsan irâde eder. Hareket etmesini ister, kudretini kullanır, Allahü teâlâ da, irâde ederse, iş meydâna gelir. Şeytan, “İnsan, Allahü teâlâ isterse ibâdet yapar, istemezse yapmaz. O hâlde insan, işleri yapıp yapmamakta cebr olunmaktadır. İnsan çalışsa da, çalışmasa da, ezeldeki kazâ ve kader hâsıl olacaktır” diyerek aldatmaktadır.
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

24 Kasım 2002 Pazar

Esmâ-i hüsnâ’yı söylemenin faydaları
 
-Dünden devam- 
Yûsuf Nebhânî hazretleri, Esmai hüsna’yı söylemenin faydalarını şöyle bildirir: 
Zalimlerden korunmak için: 
Sabah ve akşam el-Cebbâr ismi şerîfini okumaya devâm eden kimse zâlimlerin zulmünden korunmuş olur. Yolculukta da olsa zarar görmez. 
Af ve magfirete kavuşmak için: 
Cumâ namazından sonra yüz defâ el-Gaffâr ism-i şerîfini söyleyen, Allahü teâlânın af ve mağfiretine kavuşur. 
Ölümün kolay olması için: 
El-Gafûr ism-i şerîfini söyleyenin son nefeste Kelime-i tevhîdi söylemesi ve ölümü kolay olur. 
Belalardan muhafaza için: 
Hastalık veya bir musîbet geldiğinde el-Ganîyyü ism-i şerîfi okunduğunda, Allahü teâlâ âfiyet verir ve o belâdan muhâfaza eder. 
Zarardan korunmak için: 
El-Hâfid ism-i şerîfini söyliyen zararlardan korunmuş olur. 
Yüzün nurlanması için: 
Gece yarısı bir miktar zaman el-Hâlık ism-i şerîfini söyleyen kimsenin kalbi ve yüzü nûrlanır. 
Yolculuğun emin olması için: 
El-Halîm ism-i şerîfini okuyan denizde ise boğulmaktan, bir vâsıtada ise helak olmaktan kurtulur. 
Takdir kazanmak için: 
El-Hamîd ism-i şerîfini söyliyen, işinde, sözünde ve ahlâkında başkalarının övgüsünü kazanır. 
Şifa bulmak için: 
Hastalanan kimse, el-Hayyü ism-i şerîfini bir tabağa yazar ve ona su koyar ve ondan üç gün içerse, Allahü teâlânın izniyle şifâ bulur. 
Sıkıntılardan kurtulmak için: 
El-Kâbid ism-i şerîfini söyleyen, elem ve sıkıntılardan kurtulur. 
Dünya sevgisinden kurtulmak için: 
El-Kahhâr ism-i şerîfini çok söylemekle kalbden dünyâ sevgisi çıkar. 
Bedenin kuvvetli olması için: 
El-Kaviyy ism-i şerîfini söyliyenin cismine, bedenine kuvvet gelir. 
Hafızanın kuvvetlenmesi için: 
Her gün on altı defâ tenhâ bir yerde El-Kayyûm ismi şerîfi ahmağa okunursa, Allahü teâlânın izniyle abtallığı gider, hâfızası kuvvetlenir. (Devamı yarın)

Yûsuf Nebhânî hazretleri, Esmai hüsna’yı söylemenin faydalarını şöyle bildirir: 
Murada kavuşmak için: 
Duhâ namazından sonra beş yüz kere Semî’ ism-i şerîfini okuyan kimsenin duâsı kabûl olur ve Allahü teâlânın izniyle murâdına kavuşur. 
Çocuğun itaatkâr olması için: 
Ana-baba, isyankâr evlâdının alnından tutar ve Allahü teâlânın eş-Şehîd ism-i şerîfini okursa, o çocuk Allahü teâlânın izniyle itâatkâr olur. 
Sıhhat ve selamet için: 
Eş-Şekûr ism-i şerîfini söyleyenin vücûduna âfiyet gelir, sıhhat ve selâmete kavuşur. Geçimi bollaşır. 
Zalimin zulmünden kurtulmak için: 
Bir kimse duhâ namazından sonra üç yüz altmış defâ et-Tevvâb ism-i şerîfini söylerse tövbesi kabûl olur. On defâ bir zâlim üzerine söylendiğinde zâlimin zulmünden kurtulur. 
Kalbin kuvvetli olması için: 
El-Vâcid ism-i şerîfini okuyanın kalbi kuvvet bulur. 
Afetlerden kurtuluş için: 
El-Vâlî ism-i şerîfini söyleyen, yıldırım ve başka âfetlerden kurtulmuş olur. 
Fakir olmamak için: 
El-Vâsi’ ism-i şerîfini söyliyen, fakirlik sıkıntısına düşmez. Hırs, gayz ve hasedden kurtulur.
Karı-koca muhabbeti için: 
El-Vedûd ism-i şerîfini söyliyen karı-kocanın birbirine karşı sevgi ve muhabbeti çoğalır. 
Muhtaç olmamak için: 
El-Vehhâb ism-i şerîfini kim duhâ (kuşluk) namazından sonra söylerse, başkasına muhtaç olmaz. Kalblerde heybet hâsıl eder. 
Rızık kapısı açılması için: 
Bir şeyden korkan el-Vekîl ism-i şerîfini söylerse, emniyet bulur. Kendisine hayır ve rızk kapıları açılır. 
Evliyalık nuru için: 
İşrak vaktinde ez-Zâhir ism-i şerîfi söylendiğinde kalbde evliyâlık nûru meydana gelir. 
Kıymet ve şeref için: 
Zülcelâli ve’l-ikrâm ism-i şerîfini söyliyenin kıymet ve şerefi artar.
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

05 Mayıs 2003 Pazartesi

Şeytanın yolları!..
 
Cehennemden kurtulmak ve saadet-i ebediyyeye kavuşmak, Peygamberlere tâbi olmağa bağlıdır. Bu yolun gayrısı dalâlet yoludur, şeytânların yoludur. Abdullah ibni Mes’ûd “radıyallahü anhümâ” buyuruyor ki: Bir gün Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” bize bir doğru çizgi çizdi ve “Bu, insanı Allahü teâlânın rızâsına kavuşturan doğru yoldur” buyurdu. Sonra, bu hattın iki tarafına, balık kılçığı gibi, eğik çizgiler çizip, “Bunlar da, şeytânların sapdırdığı yollardır” buyurdu. 
O hâlde, bir kimse, Peygamberlere tâbi olmadan, doğru yolda yürümek isterse, muhakkak eğri yola sapar. Eğer eline bir şeyler geçerse, istidrâcdır. Yani, sonu zarar ve ziyândır. Ubeydullah-i Ahrâr buyurdu ki: “Kalbe gelen bütün keşifleri, hâlleri bize verseler, fakat kalbimizi Ehl-i sünnet i’tikâdı ile süslemeseler, kendimi mahv olmuş ve hâlimi harâb bilirim. Bütün harâblıkları, felâketleri üzerime yığsalar, lâkin kalbimi Ehl-i sünnet vel-cemâ’at i’tikâdı ile şereflendirseler, hiç üzülmem.” 
Evliyâda hâsıl olan hâller, keşifler, eğer Peygamberimize tâbi olmakla berâber ise, nûr üstüne nûr olur ve İslâmiyetin incelikleri, esrârı hâsıl olmağa başlar. Sahâbe-i kirâmın hepsi ve Selef-i sâlihîn ve evliyanın büyükleri böyle idi. Tasavvufta, nübüvvet yolu ve vilâyet yolu diye ayrılan iki yol, hakîkatte İslâmiyetin gösterdiği tek bir yoldur. Zîrâ her ikisi de, insanı Peygambere tâbi olmak şartı ile erdiriyor. 
İslâmiyetten ayrılan, yolda kalır veya yoldan çıkar. O hâlde, bütün yolların başlangıcı İslâmiyettir. Yani İslâmiyet, bir ağacın gövdesine benzer. Bütün tarîkatler, yani yollar, bu ağacın dalları, damarları, filizleri, yaprakları ve çiçekleri gibidir. 
Emr-i ma’rûf iki sûret ile yapılır: Birincisi, söz, yazı ve her çeşit yayın vâsıtası iledir. Bunu yaparken, bilgi az ise ve şahsa, âdetlere, kanûnlara dikkat ve riâyet edilmezse, fitneye sebeb olabilir. İkinci yol, hâl ile, islâmın güzel ahlâkına uyarak, nümûne, örnek olmaktır. Herkese tatlı dil, güler yüz göstermek, kimseyi incitmemek, kimsenin malına, ırzına göz dikmemek en tesîrli, en fâideli nasîhat yapmak olur. 
Bunun içindir ki, “lisân-ı hâl, lisân-ı kalden entaktır” demişlerdir. Görülüyor ki, islâmın güzel ahlâkına uygun yaşamak, emr-i ma’rûf ve nehy-i münker yapmanın en güzel yoludur. Mühim bir farzı yapmaktır. İbâdet etmektir.
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

03 Kasım 2008 Pazartesi

Şey­ta­nın hi­le­le­rin­de çok dik­kat­li i­di­ler
 
İs­lam bü­yük­le­ri, ib­lis ile mü­ca­de­le hu­su­sun­da çok dik­kat­li, ib­li­sin hi­le ve tu­zak­la­rı hak­kın­da çok has­sas idi­ler. Zi­ra ib­lis bi­zim hak­kı­mız­da gaf­let gös­ter­mez. Bu­nun için bi­zim de onun hak­kın­da gaf­let gös­ter­me­me­miz ge­re­kir. İb­lis, son de­re­ce sin­si olup ku­lun Al­lah’ın ga­za­bı­nı mu­cib kö­tü­lük­le­ri iş­le­me­si hak­kın­da çok hırs­lı­dır. Ha­dîs-i şe­rif­te şöy­le bil­di­ril­di: “İb­lis, tah­tı­nı de­niz üze­ri­ne ku­rar, as­ker­le­ri­ni et­ra­fa gön­de­rir; as­ker­le­ri için­de in­san­la­rı en çok fit­ne­ye dü­şü­re­ni, onun ya­nın­da en bü­yük ola­nı­dır.” 
Fu­dayl bin İyâd bu­yur­du ki: “İb­lis, şu üç şey­den bi­ri ile âde­moğ­lu­nu tu­za­ğı­na dü­şür­dü­ğü za­man, ‘ar­tık on­dan, baş­ka bir şey is­te­mem!’ di­ye se­vi­nir. 
1- Ki­şi­nin ken­di­ni be­ğen­me­si, 
2- Ame­li­ni gö­zün­de bü­yüt­me­si, 
3 -Gü­nah­la­rı­nı unut­ma­sı.” 
Di­ğer bir ri­va­yet­te ise “Dört şey­den bi­ri ile” de­nil­miş, dör­dün­cü ola­rak da faz­la “İh­ti­yaç­sız­lık” zik­re­dil­miş­tir. Bu hep­si­nin bü­yü­ğü ve di­ğer üçü­nün men­şe­i me­sâ­be­sin­de­dir. 
İmam-ı azam haz­ret­le­ri, şey­ta­nın tu­za­ğı­na düş­me­mek hak­kın­da şöy­le bu­yur­du: “Şey­ta­nın en bü­yük ves­ve­se ve hî­le­si, ku­la, ken­di­si­ni din kar­deş­le­rin­den üs­tün gös­ter­me­si­dir. Kul bu hâl­dey­ken ve­fât eder­se, Al­la­hü teâ­lâ onu sev­mez, amel­le­ri ona fay­da ver­mez.” 
İb­ni Ab­bâs haz­ret­le­ri bu­yur­du ki: “İlk ba­sı­lan pa­ra­yı şey­tan al­dı. Onu öp­tü ve göz­le­ri­ne, gö­be­ği­ne sür­dü. Son­ra da, ‘Ben se­nin­le in­san­la­rı az­dı­rır, se­nin­le küf­re so­ka­rım. İn­sa­noğ­lu­nun pa­ra­ya sev­gi­si ile ba­na ibâ­det edi­şi­ni çok se­ve­rim’ de­di.” 
Ayet-i ke­ri­me­ler­de de şey­ta­nın düş­man­lı­ğı şöy­le bil­di­ril­di: 
“Ha­ki­ka­ten şey­tan si­ze düş­man­dır. Siz de onu düş­man edi­ni­niz. Çün­kü o, ken­di­ne tâ­bi olan­la­rı, (nefs­le­ri­ne uy­ma­ya, dün­ya­ya mey­let­me­ye ve) Ce­hen­nem eh­lin­den ol­ma­ya ça­ğı­rı­yor.” (Fa­tır 6) 
“Şey­ta­nın izi­ne, yo­lu­na tâ­bi ol­ma­yın. Mu­hak­kak ki, o si­ze apa­çık bir düş­man­dır. Şey­tan si­ze an­cak kö­tü­lü­ğü, fah­şa­yı (ha­yâ­sız­lı­ğı, dün­ya­ya düş­kün ol­ma­yı, nef­sin ar­zu­la­rı­nın pe­şin­de koş­ma­yı) em­re­der.” (Be­ka­ra 168-169) 
“Ey iman eden­ler, şey­ta­nın yo­lu­na (ve ves­ve­se­le­ri­ne) tâ­bi ol­ma­yın.” (Be­ka­ra 208) 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

04 Kasım 2008 Salı

İb­li­sin fark­lı yak­la­şım­la­rı
 
Cü­neyd­-i Bağdâdî haz­ret­le­ri­nin hu­zu­ru­na, sır­tın­da ya­ma­lı bir el­bi­se, boy­nun­da 99’luk bir tes­bih, ol­du­ğu hal­de, şeyh­ler­den bi­ri­nin hiz­met­çi­si su­re­tin­de bi­ri ge­le­rek, “E­fen­dim, si­zin be­re­ke­ti­ni­ze ve fey­zi­ni­ze n­âil ol­mak ar­zu­su i­le si­ze hiz­met et­mek is­ti­yo­rum” de­di. Yir­mi se­ne ka­dar dergâh­ta hiz­met et­ti. Fa­kat hiç­bir su­ret­le o­na ves­ve­se ve­re­me­miş­ti. İ­yi­ce u­sa­nıp der­gah­tan ay­rıl­mak is­te­yin­ce; “Üs­ta­dım, be­ni ta­nı­yor mu­su­nuz?” di­ye sor­du. Cü­neyd­-i Bağ­da­di, “Ben se­ni ilk gel­di­ğin gün ta­nı­dım! Sen, Ebû Mer­re İb­lis’sin!” de­di. İb­lis o­na; “Yâ 
E­bal-Kâ­sım! Ben, se­nin ma­kam ve de­re­ce­ne u­laş­mış bir kim­se gör­me­dim!” de­yin­ce, bu­yur­du ki: “De­fol ey mel’un! Sen, be­ni, ken­di­mi be­ğen­me gi­bi, dî­ni­mi te­lef e­de­cek bir ha­le dü­şür­me­den bu­ra­dan ay­rıl­ma­mak e­me­lin­de­sin! Fa­kat bu­na yol bu­la­ma­ya­cak­sın, hay­di de­fol!”
Şey­ta­nın en bü­yük hi­le­le­rin­den bi­ri de, fa­kir­lik kor­ku­su i­le dün­ya ma­lı­nın el­den çık­ma­sı kor­ku­su­dur. 
Ey­yüb a­ley­his­se­la­mın bü­tün dün­ya­lık­la­rı bir a­ra e­lin­den çık­mış­tı. Bu hâ­li fır­sat bi­len şey­tan ço­ban kı­lı­ğı­na gi­rip ya­nı­na ge­le­rek de­di ki: 
- Bü­tün mal­la­rın ha­rap ol­du. Dün­ya­lık bir şe­yin kal­ma­dı. 
Şey­tan, Eyyûb a­ley­his­selâ­mın, ü­zü­lüp şikâ­yet­te bu­lun­ma­sı­nı bek­ler­ken; 
- O ma­lı mül­kü ve­ren Al­la­hü teâlâ i­di. Şim­di de o al­dı. Çün­kü mülk O’nun­dur. Bun­da ü­zü­le­cek bir şey yok, bu­yur­du. 
Da­ha son­ra, bir zel­ze­le ol­du. Eyyûb a­ley­his­selâ­mın ço­cuk­la­rı en­kaz al­tın­da ka­la­rak öl­dü­ler. Bu­nu da fır­sat bi­len şey­tan ko­şa­rak, Eyyûb a­ley­his­selâ­mın ya­nı­na git­ti: 
- Al­lah e­vi­ni zel­ze­le i­le yık­tı. Ço­cuk­la­rın al­tın­da ka­lıp par­ça par­ça ol­du­lar, de­di. 
- Ey mel’un sen İb­lis­sin. Be­ni Rab­bi­me isyâ­na teş­vik et­mek is­ti­yor­sun. Şu­nu bil ki, evlâ­dım bir emâ­net­ti. Al­la­hü teâlâ emâ­ne­ti­ni ge­ri al­dı. Bu­na ni­çin ü­zü­le­yim? Rab­bi­me ham­de­de­rim, bu­yur­du. 
Şey­ta­nın bu ves­ve­se­si ve düş­man­lı­ğı 
a­yet­-i ke­ri­me­ler­de şöy­le bil­di­ril­di: 
“Şey­tan si­zi (Al­lah yo­lun­da in­fak 
e­der­ken) fa­kir o­lur­su­nuz di­ye kor­ku­tur ve (sa­da­ka ver­me­me­ni­zi) em­re­der.” (Be­ka­ra 268) 
“Şey­tan on­la­rı (Taş­kın­lı­ğa mey­let­ti­rip) hi­da­ye­te u­zak bir sa­pık­lı­ğa dü­şür­mek is­ter.” (Ni­sa 60) 
“Şey­ta­na i­ta­at et­me­yin, o si­ze a­çık düş­man­dır di­ye si­ze na­si­hat ver­me­dim mi?” (Ya­sin 60) 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

05 Kasım 2008 Çarşamba

Mü­ca­de­le men­fa­ate da­ya­lı olun­ca!
 
Şey­ta­nın hi­le­le­rin­den bi­ri de, iba­det et­me­ye, di­ni gay­re­te ma­ni ola­ma­dı­ğı za­man ki­şi­nin ih­las­la yap­tı­ğı­nı men­fa­ate dö­nüş­tür­me­si­dir. 
Be­nî İs­râ­il­den ibâ­det­le meş­gul olan bir kim­se­ye, “Bu­ra­da ağa­ca ta­pan­lar var” de­yip, ta­pı­nı­lan ağa­cın ye­ri­ni ha­ber ver­di­ler. O da Al­lah rı­zâ­sı için, bil­di­ri­len ağa­cı kes­mek ni­ye­tiy­le yo­la çık­tı. Yol­da bir ih­ti­yar şek­li­ne gi­ren şey­tan, onu kar­şı­la­yıp de­di ki: 
- Sen ibâ­de­tin­le meş­gul ol. Baş­ka­sı­nın ağa­ca tap­ma­sı­nın sa­na bir za­ra­rı ol­maz. 
- O ağa­cı kes­mem de ibâ­det­tir. Bu­nu Al­lah rı­zâ­sı için ya­pa­ca­ğım. 
- Ben de o ağa­cı kes­me­ne izin ver­mem. 
Bu­nun üze­ri­ne dö­vü­şür­ler. Şey­ta­nı ye­nip göğ­sü­nün üze­ri­ne otu­run­ca, şey­tan tek­rar de­di ki: 
- Be­ni bı­rak sa­na söy­le­ye­cek­le­rim var. Sen Pey­gam­ber de­ğil­sin. Bu iş­le va­zî­fe­len­di­ril­me­din. Bu­nu sa­na sor­ma­ya­cak­lar. Hem sen fa­kîr bir kim­se­sin. Eğer be­ni bı­ra­kır ve o ağa­cı kes­mek­ten vaz­ge­çer­sen her gün sa­na iki al­tın ge­ti­ri­rim. Böy­le­ce baş­ka­sı­na muh­taç ol­maz ve da­ha gü­zel ibâ­det eder­sin. 
Şey­ta­nın bu tek­li­fi üze­ri­ne o kim­se, ağa­cı kes­mek­ten vaz­geç­ti. Şey­tan bi­rin­ci ve ikin­ci gü­nü al­tı­nı ge­tir­di. Fa­kat üçün­cü gün­den son­ra ge­tir­me­di. O kim­se bu hâ­le kız­dı ve bal­ta­sı­nı alıp, ağa­cı kes­me­ye git­ti. Yol­da yi­ne ay­nı şe­kil­de şey­tan­la kar­şı­laş­tı. Ağa­cı kes­me işin­den vaz­geç­me­di­ği için tek­rar dö­vüş­tü­ler. Bu se­fer şey­tan gâ­lip gel­di. Bu­nun üze­ri­ne o kim­se de­di ki: 
- Da­ha ön­ce sa­na gâ­lip gel­miş­ken şim­di mağ­lup ol­ma­mın se­be­bi ne­dir? 
- İlk çı­kı­şın Al­lah rı­zâ­sı için­di ve ni­ye­tin hâ­lis idi. İh­lâs­lı ol­du­ğun için Al­lah se­ni gâ­lip ge­tir­di. Şim­di­ki hid­de­tin dün­ya­lık için­dir. Al­tın­lar kon­ma­dı di­ye kız­dı­ğın için mağ­lup ol­dun... 
Ayet-i ke­ri­me­ler­de, şey­ta­nın, in­sa­nı Ce­nab-ı Hak­kı zik­ret­mek­ten ve iba­det­ten alı­koy­mak is­te­di­ği bil­di­ril­mek­te­dir: 
“Şey­tan, şa­rap ve ku­mar ile ara­nı­za düş­man­lık ve kin bı­rak­mak is­ter. Si­zi, Al­la­hü te­âlâ­yı zik­ret­mek­ten ve na­maz­dan alı­koy­mak is­ter. Siz bun­lar­dan (ayıp­la­rı­nı, za­rar­la­rı­nı bil­dik­ten son­ra) hâ­lâ sa­kın­maz mı­sı­nız?” (Mai­de 91) 
“(Nef­si­ne uya­rak) Al­la­hü te­âlâ­nın di­nin­den yüz çe­vi­ren­le­re, (dün­ya­da) bir şey­tan mu­sal­lat ede­riz.” (Zuh­ruf 36) 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

06 Kasım 2008 Perşembe

Mak­sa­dı za­rar ver­mek!
 
Şey­ta­nın bir hi­le­si de, iba­det et­me­ye ma­ni ola­maz­sa, na­fi­le iba­det­le­re, se­va­bı da­ha az olan iş­le­re yön­len­dir­me­si­dir. 
Ev­li­ya­nın bü­yük­le­rin­den Ba­ye­zid-i Bis­ta­mi haz­ret­le­ri, bir ge­ce uy­ku bas­tı­rıp, sa­bah na­ma­zı­na uya­na­ma­dı. Üzün­tü­den o ka­dar ağ­la­yıp in­le­di ki, bir ses işit­ti: “Ey Ba­ye­zid! Bu ku­su­ru­nu af ey­le­dim. Bu ağ­la­ma­nın be­re­ke­ti ile sa­na ay­rı­ca yet­miş bin na­maz se­va­bı ver­dim.” 
Bir­kaç ay son­ra yi­ne uy­ku bas­tır­dı. Şey­tan ge­lip, aya­ğı­na do­ku­na­rak uyan­dır­dı. “Kalk, na­ma­zın geç­mek üze­re­dir” de­di. Ba­ye­zid-i Bis­ta­mi haz­ret­le­ri bu­nu ta­nı­dı ve sor­du: “Ey mel’un, sen böy­le işi na­sıl ya­par­sın? Sen, her­ke­sin na­ma­zı­nın kaç­ma­sı­nı, vak­ti­ni ge­çir­me­si­ni is­ter­sin. Be­ni ni­çin uyan­dır­dın?” Şey­tan de­di ki: “Sa­bah na­ma­zı­nı ka­çır­dı­ğın gün, ağ­la­ya­rak yet­miş bin na­maz se­va­bı ka­zan­mış­tın. Bu­gün onu dü­şü­ne­rek, se­ni uyan­dır­dım ki, bir va­kit na­maz se­va­bı bu­la­sın. Yi­ne yet­miş bin na­maz se­va­bı ala­ma­ya­sın!” 
Mu­ham­med bin Vâ­si haz­ret­le­ri, sa­bah ka­ran­lı­ğın­da mes­ci­de gi­di­yor­du. Şey­tan, ha­va so­ğuk ve ka­ran­lık ol­du­ğu için ce­ma­ate gi­de­me­yip üzü­lür bun­dan do­la­yı da­ha çok se­vap alır kor­ku­suy­la ih­ti­yar bir kim­se şek­lin­de gö­rü­nüp elin­de fe­ner onun yo­lu­na ışık tu­tu­yor­du. Ol­duk­ça so­ğuk ve ka­ran­lık bir ge­ce idi. Bu­nu gö­ren bir kim­se, evi­nin par­mak­lık­la­rı ar­ka­sın­dan şöy­le ses­len­di: “Böy­le bir ge­ce­de, ih­ti­yar bir ada­ma fe­ner ta­şı­tan şu za­tın kal­bi ne ka­tı imiş!” Mu­ham­med bin Vâ­si, o kim­se­nin bu söz­le­ri­ni duy­muş ve şu­nu söy­le­miş: “Bı­rak Al­lah’ın eş­kı­ya­sı­nı! Var­sın is­te­di­ği ka­dar me­şak­kat çek­sin!” İb­lis, onun ken­di­si­ni ta­nı­dı­ğı­nı an­la­yın­ca fe­ne­ri­ni sön­dü­rüp kaç­mış, bir da­ha da gel­me­miş. 
Mu­ham­med bin Vâ­si haz­ret­le­ri her gün, sa­bah na­ma­zın­dan son­ra şöy­le du­â eder­di: “Al­lah’ım! Üze­ri­mi­ze öy­le bir düş­ma­nı mu­sal­lat kıl­dın ki bi­zim ayıp­la­rı­mı­za mut­ta­li; biz ken­di­si­ni gör­me­di­ği­miz hal­de o ve ava­ne­si bi­zi gör­mek­te Al­lah’ım onu, ken­di rah­me­tin­den ümit­siz kıl­dı­ğın gi­bi, biz­den de ümit­siz kıl! Onu af­fın­dan ümit­siz kıl­dı­ğın gi­bi, biz­den ya­na da ümit­siz kıl! Onu cen­ne­tin­den ve mağ­fi­re­tin­den uzak kıl­dı­ğın gi­bi, biz­ler­den de uzak kıl! Şüp­he­siz Sen, her şe­ye kâ­dir­sin, Al­lah’ım!” İb­lis, bu duâ­yı kim­se­ye öğ­ret­me, sa­na iliş­me­ye­yim” de­diy­se de, o “Sen di­le­di­ği­ni yap, yâ ib­lis!” de­di. 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

07 Kasım 2008 Cuma

Sap­tır­mak i­çin her kı­lı­ğa gi­rer!
 
Şey­tan in­san­la­rı al­da­ta­bil­mek için ba­zan da her­kes­ten çok iba­det eden tak­va sa­hi­bi bir kim­se kı­lı­ğı­na da gi­re­bi­lir: 
Mû­sâ aley­his­se­lâm za­ma­nın­da Kâ­rûn is­min­de bi­ri var­dı. Ken­di­si­ni ta­ma­men il­me ve ibâ­de­te ver­di. Yüz gü­zel­li­ği fev­ka­lâ­de idi. Bu­nun için ken­di­si­ne “Nûr Yüz­lü” der­ler­di. Kırk se­ne dağ­da ken­di ba­şı­na ibâ­det et­ti. İn­san­lar ara­sı­na çık­ma­dı. 
Şey­tan, in­san kı­lı­ğı­na gi­rip, bu­nun ya­nı­na git­ti. Onun­la be­ra­ber o da ibâ­det et­me­ye baş­la­dı. Hat­tâ ibâ­det­te, Kâ­rûn’u geç­ti. Kâ­rûn, bu­na im­re­nip hür­met et­me­ye baş­la­dı. Bir gün şey­tan Kâ­rûn’a, “Ey Kâ­rûn! Böy­le sa­de­ce ibâ­det yap­mak­la iyi mi ya­pı­yo­ruz san­ki? İs­râ­ilo­ğul­la­rı­nın has­ta­la­rı­nı zi­yâ­ret ede­mi­yo­ruz, on­la­rın ce­nâ­ze­le­rin­de bu­lu­na­mı­yo­ruz. Bu­nun için dağ­da bu­lun­ma­mız uy­gun ol­maz” de­di. 
Bu ba­hâ­ne ile, onu in­san­la­rın ara­sı­na in­dir­di. İbâ­det­le­ri­ne bu­ra­da de­vam et­ti­ler. Halk bun­la­ra ye­mek ge­ti­ri­yor, bun­lar de­vam­lı ibâ­det­le meş­gûl olu­yor­lar­dı. Bir gün şey­tan de­di ki: 
- Bu yap­tı­ğı­mız uy­gun de­ğil­dir. Baş­ka­la­rı­na yük olu­yo­ruz? 
- Öy­ley­se ne yap­ma­mız lâ­zım­dır? 
- Sa­de­ce cu­ma gün­le­ri ça­lı­şıp, rız­kı­mı­zı çı­ka­ra­rak di­ğer gün­ler ibâ­det ede­lim. 
Öy­le yap­tı­lar. Fa­kat bir müd­det son­ra da, “Bir gün ça­lı­şıp, bir gün ibâ­det ede­lim. Faz­la ka­zan­cı­mı­zı da fa­kîr­le­re sa­da­ka ola­rak ve­ri­riz, se­vâ­ba gi­re­riz” de­di. Böy­le­ce şey­tan, Kâ­rûn’u dün­ya ma­lı­na kar­şı teş­vîk et­ti. Kâ­rûn bil­di­ği kim­ya il­mi­ni de kul­la­na­rak, kı­sa za­man­da zen­gin ol­du. O ka­dar çok zen­gin ol­du ki, zen­gin­li­ği dil­le­re des­tan ol­du. Mû­sâ aley­his­se­lâ­mın söz­le­ri­ne uy­ma­yıp, ken­di­ni ta­ma­men dün­ya­ya ver­di. Sa­yı­sız ha­zî­ne­le­re ka­vuş­tu. Ha­zî­ne­le­ri­nin anah­tar­la­rı­nı, kırk ka­tır ta­şır­dı. Kâ­rûn zen­gin olun­ca, es­ki gü­zel hu­yu da kal­ma­dı. Zu­lüm ve hak­sız­lık yap­ma­ya baş­la­dı. Hat­tâ, ken­di­si­ne ilim öğ­re­ten Mû­sâ aley­his­se­lâ­ma bi­le kar­şı ge­lip, O’nun ça­lış­ma­la­rı­na en­gel ol­ma­ya, O’nun mu’ci­ze­le­ri­ne si­hir de­me­ye baş­la­dı. Ce­nab-ı Hak da onu mal­la­rı ile be­ra­ber ye­rin di­bi­ne ba­tı­ra­rak yok et­ti. Kur’ân-ı ke­rîm­de, şöy­le bah­se­dil­mek­te­dir: “Kâ­rûn Mû­sâ’nın (aley­his­se­lâm) kav­min­den­di. Fa­kat o, on­la­ra kar­şı az­gın­lık et­miş­ti. Biz ona, anah­tar­la­rı­nı ta­şı­mak­ta bi­le, güç­lü kuv­vet­li bir ce­mâ’ate ağır ge­len ha­zî­ne­ler ver­dik. O va­kit kav­mi ona şöy­le de­di­ler: Dün­ya ma­lı ile şı­mar­ma! Çün­kü Al­la­hü teâ­lâ dün­ya ma­lı ile şı­ma­ran­la­rı sev­mez.” 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

08 Kasım 2008 Cumartesi

Her i­şe mü­da­hil o­lur!
 
Şey­tan ya­pı­lan iba­det­le­re, iş­le­re bir şe­kil­de mü­da­hil olur. Ken­di­ne az ve­ya çok pay çı­kar­tır. Ab­dü­la­ziz bin Ebî Rav­vâd bu­yur­du ki: “Ben, tam alt­mış de­fa hac­ca git­tim. İlâ­hî ya­kın­lı­ğa ve­sî­le ola­cak pek çok ibâ­det­ler yap­tım. Bu­nun­la be­ra­ber her ne za­man ki nef­si­mi mu­ha­se­be et­sem, yap­tı­ğım bu iba­det­ler­de­ki şey­ta­nın na­si­bi­nin, Rab­bi­min na­si­bin­den faz­la ol­du­ğu­nu gör­düm. in­şal­lah, kâ­fi mik­tar­da Rab­bi­me kul­luk ede­rek dün­ya­dan ay­rıl­mak na­sip olur!” 
Ha­bib-i Ace­mî bu­yur­du ki: “Al­la­hü teâ­lâ be­ni hu­zu­ru­na di­kip ‘İçin­de nef­sin ve­ya şey­ta­nın na­si­bi bu­lun­ma­yan bir tek sec­de ge­tir de bu yüz­den se­ni cen­ne­te ko­ya­yım’ bu­yur­sa, ben de­rim ki; yâ Rab­bi, be­nim bu­na gü­cüm yet­mez.” 
Fu­dayl bin İyâd bu­yur­du ki: “Ku­lun ame­li­ni gü­zel­ce edâ et­me­si ka­dar şey­ta­nın be­li­ni kı­ran bir şey yok­tur. Al­la­hü teâ­lâ “Han­gi­ni­zin da­ha gü­zel amel ede­ce­ği­ni im­ti­han et­mek için...“ (Sû­re-i Mülk, 2) bu­yu­ru­yor; “Han­gi­ni­zin da­ha çok amel ede­ce­ği­ni...” bu­yur­mu­yor. Kul, kırk ya­şı­na bas­tı­ğı za­man bü­tün is­yan ve gü­nah­lar­dan tev­be et­mez­se, şey­tan onun al­nı­nı sı­ğar du­rur ve ‘fe­lâh ve kur­tu­luş­tan uzak ka­lan bir yü­ze fe­dâ ola­yım!’ der.” 
İmam-ı Ta­be­râ­nî‘nin ri­va­yet et­ti­ği bir ha­dîs­te şöy­le bu­yu­rul­muş­tur: “Her kim kır­kı­na ula­şır da hay­rı şer­rin­den gâ­lip ol­maz­sa, ce­hen­nem­de­ki ye­ri­ne ha­zır­lan­sın!” 
İmam Mü­ca­hid bu­yur­du ki: “Ku­lun sı­kın­tı, şid­det ve ha­ta hal­le­rin­de ‘Lâ­ilâ­he il­lal­lâh...’ Ke­li­me-i Tev­hi­di­ni oku­mak ka­dar şey­ta­nın be­li­ni kı­ran bir şey yok­tur! Zi­ra şey­ta­na lâ­net oku­ma­nın bir te­si­ri ve fay­da­sı yok­tur! Ona lâ­net et­sen, o da ‘sen, lâ­net edil­mi­şe lâ­net edi­yor­sun’ kar­şı­lı­ğı­nı ve­rir.” 
Süf­yan bin Uyey­ne bu­yur­du ki: “Şey­ta­nın her gün, âde­moğ­lu­nun kal­bi­ne gu­rur ve ves­ve­se ve­ren üç yüz alt­mış al­dat­ma­sı var­dır. Bun­lar­dan her­han­gi bi­ri ile onu kan­dır­ma­ya ça­lı­şır.” 
Mu­ham­med bin Si­rîn de şöy­le der­di: “Şey­ta­nın en bü­yük ves­ve­se ve hi­le­si, ku­la, ken­di­si­ni din kar­deş­le­rin­den üs­tün gös­ter­me­si­dir. Kul bu hal­de iken ve­fat et­miş ol­sa, Al­lah ona buğ­ze­der ve amel­le­rin­den hiç­bir şey ona fay­da ver­mez!” 
Mey­mun bin Meh­rân bu­yur­du ki: “Ken­di­si­ni tu­za­ğa dü­şür­me­dik­çe gör­me­di­ğin bir düş­man, düş­man­la­rın en bü­yük­le­rin­den bi­ri­dir!” 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

09 Kasım 2008 Pazar

İb­li­sin sev­di­ği kim­se­ler!
 
Al­la­hü teâ­lâ, ib­li­se, Re­su­lul­la­ha gi­de­rek, so­ra­ca­ğı bü­tün su­al­le­re doğ­ru ce­vap ver­me­si­ni em­ret­ti. İb­lis, yaş­lı bi­ri şek­lin­de Re­su­lul­la­hın hu­zu­ru­na gel­di. “Be­ni Al­la­hü teâ­lâ gön­der­di ve so­ra­cak­la­rı­na doğ­ru ce­vap ver­me­mi em­ret­ti” de­di. Bu­nun üze­ri­ne Re­su­lul­lah efen­di­miz sor­du: 
- O hal­de, sev­me­di­ğin ve düş­man ol­du­ğun kim­se­le­ri söy­le! 
- Dün­ya­da en sev­me­di­ğim kim­se, sen­sin ve adil sul­tan­lar, te­va­zu sa­hi­bi zen­gin­ler, doğ­ru söz­lü tüc­car­lar, ih­las sa­hi­bi ve il­mi ile amel eden âlim­ler, din-i İs­la­mı yay­ma­ya ça­lı­şan mü­ca­hid­ler, in­san­la­ra kar­şı mer­ha­met­li olan­lar, tev­be-i na­suh ile tev­be eden­ler, ha­ram­dan ka­çı­nan­lar, dai­ma ab­dest­li bu­lu­nan­lar, dai­ma ha­yır ve ha­se­nat­ta bu­lu­nan Müs­lü­man­lar, gü­zel huy­lu olan ve in­san­la­ra fay­da­lı olan Müs­lü­man­lar, Kur’an-ı ke­ri­mi tec­vi­de uy­gun ola­rak oku­yan ha­fız­lar ve her­kes uyur­ken na­maz kı­lan kim­se­ler­dir. 
- Dün­ya­da sev­di­ğin, dost ol­du­ğun kim­se­le­ri söy­le! 
- Za­lim sul­tan­lar, ki­bir­li zen­gin­ler, ha­in tüc­car­lar, iç­ki içen­ler, kö­tü yer­ler­de te­gan­ni eden, şar­kı söy­le­yen, fu­huş ya­pan­lar, ye­tim ma­lı yi­yen­ler, na­ma­za önem ver­me­yen ve geç kı­lan­lar, tul-i eme­le (uzun dün­ya ar­zu­la­rı­na) sa­hip olan­lar, he­men ga­dab­la­nıp, ga­da­bı­nı ye­ne­me­yen kim­se­ler be­nim dos­tum, sev­di­ğim kim­se­ler­dir. 
Vehb bin Mü­neb­bih haz­ret­le­ri bu­yur­du ki: “Ey kar­deş­le­rim, ben siz­le­ri, ale­nî ola­rak şey­ta­na düş­man­lık ilân edip de giz­li ola­rak ona itâ­at et­mek­ten sa­kın­ma­ya da­vet ede­rim! Zi­ra âsî ola­rak ak­şam­la­yan bir kim­se, şey­ta­nın hi­le­si­ne al­dan­mış, şey­tan­la ku­cak ku­ca­ğa yat­mış de­mek­tir!” 
Re­su­lul­lah efen­di­miz, şey­ta­nın hi­le­le­ri­ne al­dan­ma­mak ge­rek­ti­ği­ni bil­di­ren pek çok ha­di­si şe­rif var­dır. Bun­lar­dan ba­zı­la­rı: 
“Me­lek­ten ge­len il­ham, İs­la­mi­yet’e uy­gun olur. Şey­tan­dan ge­len ves­ve­se, İs­la­mi­yet’ten ay­rıl­ma­ya se­bep olur.” 
“Al­la­hü te­âlâ­nın rah­me­ti ce­ma­at üze­ri­ne­dir. Şey­tan, Müs­lü­man­la­rın ce­ma­ati­ne ka­tıl­ma­yıp mu­ha­le­fet eden kim­se ile be­ra­ber­dir.” 
“Sü­rü­den uzak ka­lan ko­yu­nu ka­pan kurt gi­bi, şey­tan da in­sa­nın kur­du­dur. Par­ça par­ça ol­mak­tan sa­kı­nı­nız. Ce­ma­at ha­lin­de bir­le­şi­niz. Mes­cid­le­re ko­şu­nuz!” 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

10 Kasım 2008 Pazartesi

İb­lis­ten kur­tul­ma­nın yo­lu!
 
­lim bir zât ta­le­be­si­ne, “Şey­tan se­ni kö­tü­lü­ğe dü­şür­mek is­te­di­ği za­man ne ya­par­sın?” di­ye sor­du. O da, “O­nun­la mücâ­de­le e­der, o­na kar­şı du­ru­rum” de­di. Ho­ca­sı tek­rar, “Şey­tan tek­rar dö­nüp ge­lir, se­ni günâ­ha sok­mak is­ter­se ne ya­par­sın?” di­ye so­run­ca ta­le­be, “O­na kar­şı du­rur, de­di­ği­ni yap­ma­ma­ya ça­lı­şı­rım” de­di. Ho­ca­sı bir­kaç de­fa ay­nı so­ru­yu tek­rar­la­yın­ca, ta­le­be hep, mücâ­de­le e­de­rim, de­di. 
Bu­nun ü­ze­ri­ne ho­ca­sı, “Se­nin bu i­şin çok u­zun sü­rer. Sen bir ko­yun sü­rü­sü­nün ya­nın­dan ge­çer­ken, o sü­rü­nün kö­pe­ği sa­na hav­la­sa ve­ya o­ra­dan geç­me­ne mâ­ni ol­sa, bu du­rum­da ne ya­par­sın?” Taş a­tıp u­zak­laş­tı­rı­rım, de­di. Ho­ca­sı bu­yur­du ki: “Sen o sü­rü­nün sâ­hi­bi­ne ses­le­nip yar­dım is­te­sen, o kö­pe­ğin za­ra­rın­dan ko­lay­ca kur­tul­muş o­lur­sun.” Yanî, Al­la­hü teâlâ­dan şey­ta­na kar­şı yar­dım is­ter, O’na sı­ğı­nır­san, du­a e­der­sen, o­nun al­dat­ma­sın­dan ko­ru­nur­sun. 
Çok bil­mi­şin bi­ri, şey­ta­nı gör­mek is­ter­miş. Bir ev­li­ya­ya yal­var­mış. Ev­li­ya da, “Şey­tan­dan in­sa­na fay­da gel­mez” de­miş­se de, a­dam çok yal­var­mış. Ni­ha­yet du­a­sı ka­bul o­lup şey­ta­nı gör­müş. Şey­tan, bu­nu gö­rün­ce, “Se­ni bir vu­ruş­ta öl­dü­rür­düm. An­cak öm­rü­ne da­ha kırk yıl var” de­miş. Bu­nu i­şi­ten a­dam, “Yir­mi yıl gü­nah iş­le­rim. Son­ra tev­be e­der, ka­lan yir­mi yı­lı da i­ba­det­le ge­çi­ri­rim” de­miş. Fa­kat, yir­mi yıl ya­şa­ma­dan gü­nah­lar 
i­çin­de öl­müş. 
İs­lam bü­yük­le­ri bu­yu­ru­yor ki: Ze­hir­le şa­ka ol­maz. A­zı­cık ze­hir­den ne za­rar ge­lir den­mez. Ya­hut e­li­mi bir de­fa yı­la­nın ve­ya as­la­nın ağ­zı­na koy­sam, a­ca­ba bir za­ra­rı o­lur mu de­mek ah­mak­lık o­lur. As­lan, in­sa­nın ca­nı­nı a­lır. Şey­tan ve yol­daş­la­rı i­se, in­sa­nın son­suz ö­lü­mü­ne se­bep o­lur­lar. 
Şey­tan in­sa­na dur­ma­dan ves­ve­se ve­rir. Îmân ve ibâ­det ko­nu­sun­da ves­ve­se ve­rir. Böy­le ves­ve­se ol­du­ğun­da, şey­ta­nın o­yu­nu­na gel­me­me­li­dir. Dî­nin hük­mü­nü bi­len kim­se­ye şey­tan ko­lay ko­lay ves­ve­se ve­re­mez. Kur’an­-ı ke­rim­de bu­yu­ru­lu­yor ki: 
“Ey i­man e­den­ler, şey­ta­nın yo­lu­na (ve ves­ve­se­le­ri­ne) uy­ma­yın.” (Be­ka­ra 208) 
“Şey­ta­nın i­zi­ne, yo­lu­na tâ­bi ol­ma­yın. Mu­hak­kak ki, o si­ze a­pa­çık bir düş­man­dır. Şey­tan si­ze an­cak kö­tü­lü­ğü, fah­şa­yı (hayâ­sız­lı­ğı, dün­ya­ya düş­kün ol­ma­yı, nef­sin ar­zu­la­rı­nın pe­şin­de koş­ma­yı) em­re­der” (Be­ka­ra 168-169) 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

11 Kasım 2008 Salı

Za­rar ver­mek için her yo­lu de­ner!
 
Şey­tan, in­sa­nı kan­dır­mak için çok ça­lı­şır. Dî­nin emir ve ya­sak­la­rı­nı öğ­ren­me­si­ne mâ­nî olur. İbâ­det yap­ma­sı­na mâ­nî ola­maz ise, ibâ­det­le­ri şart­la­rı­na uy­gun yap­ma­sı­na mâ­nî olur. Müs­lü­man­lar­dan ba­zı­la­rı, na­maz­la­rı­nı âdet üze­re kı­lar­lar. Se­ne­ler­ce, in­san­lar­dan na­sıl gör­dü ise öy­le ibâ­det eder. Fâ­ti­ha­yı doğ­ru dü­rüst oku­ya­maz. Na­ma­zın doğ­ru ol­ma­sı için ge­re­ken farz ve vâ­cib­le­ri bil­mez ve öğ­ren­mez. Şey­tan, baş­ka­la­rı bu ka­dar da bil­mi­yor, bu ka­dar da kıl­mı­yor di­ye­rek, şart­la­rı­na uy­gun na­maz kıl­ma­ya mâ­nî olur. 
Ba­zı kim­se­ler, Kur’ân-ı ke­rîm ve ha­dîs-i şe­rîf­ler­de dün­ya­nın kö­tü­len­di­ği­ni işi­tir ve kur­tu­lu­şun, onu terk et­mek­le ol­du­ğu­nu dü­şü­nür. Kö­tü­len­miş olan dün­ya ne­dir, an­la­maz. Şey­tan onu, “Sen âhi­ret­te, an­cak dün­ya­yı terk­le kur­tu­lur­sun” di­ye al­da­tır. O kim­se de, dağ­la­rın yo­lu­nu tu­tar. Ce­mi­yet­ten, ce­mâ’at­ten, ilim­den uzak­la­şır ve vah­şî hay­van gi­bi olur. Ona, bu­nun ha­kî­kî zühd ol­du­ğu ka­bûl et­ti­ri­lir. 
İşin as­lı böy­le de­ğil­dir. Al­la­hü te­âlâ­nın ih­sân et­ti­ği, in­san­lı­ğın be­kâ­sı için za­rû­rî olan, ona ilim tah­si­li ve ibâ­det hu­sû­sun­da yar­dım­da bir se­bep olan yi­ye­cek, içe­cek, gi­ye­cek ve için­de na­maz kı­la­ca­ğı bir ev na­sıl kö­tü­le­nir. Kö­tü­le­nen; ih­sân edi­len bu şey­le­rin, ye­rin­den baş­ka yer­de kul­la­nıl­ma­sı ve­ya onun ih­ti­yaç mik­ta­rı de­ğil de is­râf üze­re te­mi­ni­dir. 
Şey­tan, ma­lı da­ğıt­ma ve ha­yır yap­ma­da, in­sa­nı kan­dı­ra­rak ma­lı­nı is­râf et­me­si­ni, ha­yır ol­ma­yan iş­ler­de har­ca­ma­sı­nı sağ­lar. Ba’zan da sa­da­ka ver­me­si­ni, ha­yır yap­ma­sı­nı is­te­ye­rek, onun bö­bür­len­me­si­ni ve bü­yük­len­me­si­ni sağ­lar. Bu­nun so­nu­cu, in­san ki­bir sâ­hi­bi olur. Ki­bir, Al­la­hü te­âlâ­nın kö­tü­le­di­ği bir özel­lik­tir. 
İb­ni Şa­kîk ve İb­ni Ab­dul­lah da bu­yur­du­lar ki: “Şey­tan, bü­tün ar­zu ve is­tek­le­riy­le ge­le­rek in­sa­nı al­dat­ma­ya ça­lı­şır. Yo­rul­du­ğu za­man onun ma­lı­nın üze­ri­ne otu­rur ve onun ma­lıy­la ha­yır yap­ma­sı­na mâ­nî olur.” 
Re­sul aley­his­se­lam şöy­le bu­yur­du: “Şey­tan de­di ki: Mal sa­hi­bi­ne sa­bah ak­şam bun­lar için ves­ve­se ver­me­ye ça­lı­şı­rım: Ma­lı he­lal ol­ma­yan yer­den edin­me­si­ne uğ­ra­şı­rım. Hak ol­ma­yan ye­re har­cat­ma­ya ça­lı­şı­rım. Ma­la kar­şı için­de sev­gi ve mu­hab­bet ve­ri­rim ki, onu ye­ri­ne har­ca­ya­ma­sın.” 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

12 Kasım 2008 Çarşamba

Şey­ta­nın dört hi­le­si!..
 
Es­ki ka­vim­ler­den bi­rin­de bir abid, ya­ni de­vam­lı iba­det­le meş­gul olan bi­ri var­dı. Bir ara şey­tan bu abi­di yol­dan çı­kar­ma­ya ça­lış­tı, fa­kat ba­şa­rı­lı ola­ma­dı. 
Bir gün abid, bir ih­ti­yaç için yol­cu­lu­ğa çık­mış­tı. Şey­tan da onun­la be­ra­ber yo­la ko­yul­du. Ga­ye­si bir fır­sa­tı­nı bu­lup, ves­ve­se ve­re­rek onu da­la­le­te dü­şür­mek­ti. 
Bu­nun için abi­di, sa­bır­dan, yu­mu­şak­lık­tan uzak­laş­tı­rıp, şeh­vet ve öf­ke se­be­bi ile sap­tır­ma­yı de­ne­di, fa­kat mu­vaf­fak ola­ma­dı. Baş­ka yön­ler­den de­ne­di, yi­ne ol­ma­dı. Na­maz­da iken ves­ve­se ver­mek is­te­di, yi­ne ya­pa­ma­dı. 
Na­ma­zı­nı bi­tir­dik­ten son­ra ya­nı­na ge­lip de­di ki: 
- Ben sa­na bir­çok ves­ve­se ver­dim. Öf­ke­len­dir­mek is­te­dim. Fa­kat sen­de en ufak bir de­ği­şik­lik mey­da­na ge­ti­re­me­dim ve an­la­dım ki, se­ni da­la­le­te dü­şü­re­me­ye­ce­ğim. Bun­dan böy­le se­nin­le dost ol­mak is­ti­yo­rum. 
Abid ona şu ce­va­bı ver­di:
- Se­nin dost­lu­ğu­na ih­ti­ya­cım yok­tur. 
- Hay­li za­man­dır, uzak yol­da­sın. Evin­den uzak­sın. Ço­luk ço­cu­ğun­dan ha­ber al­mak is­ter mi­sin? 
- Ha­yır. Ben on­la­rı Al­la­hü te­âlâ­ya ema­net et­tim. Sa­na ni­çin so­ra­yım ki? 
- İn­sa­noğ­lu­nu na­sıl da­la­le­te dü­şür­dü­ğü­mü öğ­ren­mek is­ter mi­sin? 
- İş­te bu­nu öğ­ren­mek is­te­rim. İn­sa­noğ­lu­nu na­sıl ve ne­ler­le da­la­le­te dü­şü­rür­sün? 
Pey­gam­ber efen­di­miz, “Şey­tan kal­be ves­ve­se ve­rir. Al­la­hü te­âlâ­nın is­mi söy­le­nin­ce ka­çar. Söy­len­mez­se ves­ve­se­le­ri­ne de­vam eder” bu­yur­du. 
Şey­tan şöy­le an­lat­tı: İn­sa­noğ­lu­nu ge­nel­de şu dört şey­den bi­riy­le doğ­ru yol­dan çı­ka­rı­rım. Bun­lar­dan bi­ri cim­ri­lik­tir. Bi­ri ha­set­tir. Di­ğe­ri sar­hoş­luk­tur. Bir di­ğe­ri de öf­ke­dir. Öf­ke­le­nip de ak­lı gi­din­ce, o ar­tık eli­miz­de bir oyun­cak olur. Her tür­lü kö­tü­lü­ğü ona yap­tı­ra­bi­li­riz. Öf­ke­si­ni ye­nen, yu­mu­şak huy­lu, sa­kin kim­se­le­re te­sir et­me­miz ise çok zor­dur. Ha­dis-i şe­rif­te bu­yu­rul­du ki: “Öf­ke şey­tan­dan­dır. Şey­tan ateş­ten ya­ra­tıl­dı. Ateş su ile sön­dü­rü­lür. Öf­ke­le­nen ab­dest al­sın!” 
Kur’an-ı ke­rim­de bu­yu­ru­lu­yor ki: 
“Ha­ki­ka­ten şey­tan si­ze düş­man­dır. Siz de onu düş­man edi­nin. Çün­kü o, ken­di­ne uyan­la­rı, (gü­nah­la­ra so­kup) Ce­hen­nem eh­lin­den ol­ma­ya ça­ğı­rı­yor” (Fa­tır 6) 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

13 Kasım 2008 Perşembe

İl­ham ve ves­ve­se
 
Mu­ham­med Ha­di­mi haz­ret­le­ri bu­yur­du ki: Al­la­hü teâ­lâ, her­ke­sin kal­bi­ne bir me­lek va­zi­fe­len­dir­miş­tir. Bu me­lek, in­sa­na iyi dü­şün­ce­ler (il­ham) eder. Şey­tan da, in­sa­nın kal­bi­ne kö­tü dü­şün­ce­ler, (ves­ve­se) ge­ti­rir. He­lal yi­yen kim­se, il­ham ile ves­ve­se­yi bir­bi­rin­den ayı­rır. Ha­ram yi­yen­ler ayı­ra­maz. İn­sa­nın nef­si de, kal­bi­ne kö­tü dü­şün­ce­ler ge­ti­rir. 
İl­ham ve ves­ve­se de­vam­lı ol­maz. Nef­sin ar­zu­la­rı ise, de­vam­lı­dır ve git­tik­çe ar­tar. Ves­ve­se, du­a ede­rek, zi­kir ede­rek aza­lır ve yok olur. Nef­sin ar­zu­la­rı ise, an­cak kuv­vet­li (mü­ca­he­de) ile aza­lır, yok olur. 
Şey­tan, kö­pek gi­bi­dir. Kö­pek ko­va­la­yın­ca ka­çar ise de, baş­ka ta­raf­tan yi­ne ge­lir. Ne­fis, kap­lan gi­bi­dir. Sal­dır­ma­sı, an­cak öl­dür­mek­le bi­ter. İn­san, şey­ta­nın bir ves­ve­se­si­ne uy­maz­sa, bun­dan vaz­ge­çer. Baş­ka ves­ve­se­ye baş­lar. Nef­si em­ma­re, dai­ma za­rar­lı şey­ler is­ter. 
Şey­tan ise, çok ha­yır­lı işe ma­ni ol­mak için, az ha­yır­lı olan şe­yi de ves­ve­se ya­par. Bü­yük gü­na­ha sü­rük­le­mek için, kü­çük ha­yır yap­ma­yı da ves­ve­se eder. Şey­ta­nın ves­ve­se­si olan ha­yır­lı iş, in­sa­na tat­lı ge­lir ve ace­le ile yap­mak is­ter. 
Bu­nun için, ha­di­si şe­rif­te, “Ace­le et­mek, şey­tan­dan­dır” bu­yu­rul­du. 
İl­ham olu­nan ha­yır, Al­la­hü te­ala­nın kor­ku­su ile ve ya­vaş ya­vaş ya­pı­lır ve so­nu dü­şü­nü­lür. Bir ha­dis­te, “Me­lek­ten ge­len il­ham, İs­la­mi­yet’e uy­gun olur. Şey­tan­dan ge­len ves­ve­se İs­la­mi­yet’ten ay­rıl­ma­ya se­bep olur” bu­yu­rul­du. 
İn­san, il­ham olu­nan şey­le­ri yap­ma­lı. Ves­ve­se­yi yap­ma­mak için mü­ca­de­le et­me­li, ça­lış­ma­lı­dır. Nef­se uyan kim­se ves­ve­se­le­re tâ­bi olur. Nef­sin ar­zu­la­rı­na uy­ma­ya­nın, il­ha­ma uy­ma­sı ko­lay olur. Bir ha­di­si şe­rif­te, “Şey­tan, kal­be ves­ve­se ve­rir. Al­la­hın is­mi zi­kir edi­lin­ce, söy­le­nin­ce ka­çar. Söy­len­mez­se ves­ve­se­le­ri­ne de­vam eder” bu­yu­rul­du. 
Kal­be ge­len şe­yin cin­si­ni an­la­mak için, İs­la­mi­yet’e uy­gun olup ol­ma­dı­ğı­na ba­kı­lır. Böy­le an­la­şı­la­maz­sa, sa­lih olan bir âli­me so­ru­lur. Sa­lih ol­ma­yan, di­ni dün­ya ka­zanç­la­rı­na alet eden kö­tü din ada­mı­na so­rul­maz. Kal­be ge­len ha­tı­ra, nef­se acı ge­lir­se, ha­yır ol­du­ğu an­la­şı­lır. Tat­lı ge­lir, he­men yap­mak is­ter­se, şer ol­du­ğu an­la­şı­lır...
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

14 Kasım 2008 Cuma

Şeytâ­nın hi­le­le­ri!
 
İmam-ı Ga­za­li haz­ret­le­ri bu­yu­ru­yor ki: Şey­tâ­nın hî­le­le­ri çok­tur. Bun­lar­dan ba­zı­la­rı şun­lar­dır: Şey­tan, Al­la­hü te­âlâ­nın se­nin ibâ­de­ti­ne ih­ti­ya­cı yok­tur, der. Bu­na kar­şı Be­ka­ra sû­re­si, alt­mı­şi­kin­ci âye­ti­nin, “Amel-i sâ­li­hin fâ­ide­si, bu­nu ya­pa­na­dır“ me­âl-i şe­rî­fi­ni ha­tır­la­ma­lı­dır. 
Şey­tân, Al­la­hü teâ­lâ ra­hîm­dir, ke­rîm­dir, se­ni de af­fe­der, Cen­ne­te kor, der. Bu­na kar­şı, Lok­man sû­re­si, otu­zü­çün­cü âye­ti­nin, “Al­la­hın ke­rîm ol­ma­sı, si­zi al­dat­ma­sın” ve Mer­yem sû­re­si, alt­mı­şü­çün­cü âye­ti­nin, “Cen­ne­te kul­la­rı­mız­dan müt­te­kî olan­la­rı vâ­ris kı­la­rız” me­âl-i şe­rîf­le­ri­ni ha­tır­la­ma­lı­dır. 
Şey­tan, se­nin ibâ­det­le­rin hep ku­sûr­lu­dur. Ri­yâ ka­rı­şık­tır. Böy­le ibâ­det­ler­le müt­te­kî ola­maz­sın. Al­la­hü teâ­lâ, Mâi­de sû­re­sin­de, “Al­lah, yal­nız müt­te­kî­le­rin ibâ­det­le­ri­ni ka­bûl eder” bu­yu­ru­yor. Se­nin ibâ­det­le­rin ka­bûl ol­maz. Bo­şu­na uğ­ra­şı­yor­sun. Boş ye­re, so­pa yi­yen hay­van gi­bi, ezi­yet çe­ki­yor­sun, der. Bu­na kar­şı­lık, ben, Al­la­hü te­âlâ­nın azâ­bın­dan kur­tul­mak ve em­ri­ne uy­mak için ibâ­det edi­yo­rum. Be­nim va­zî­fem, em­ri ye­ri­ne ge­tir­mek­tir. Ka­bûl olup ol­ma­ya­ca­ğı, O’nun bi­le­ce­ği şey­dir. Şart­la­rı­na uy­gun olan ve farz­la­rı ya­pı­lan ibâ­de­tin sa­hîh ol­ma­sı mu­hak­kak­tır, de­me­li­dir. Farz­la­rı terk et­mek bü­yük gü­nâh­tır. Bu gü­nâh­lar­dan kur­tul­mak için ibâ­det­le­ri yap­mak lâ­zım­dır. İbâ­det yap­ma­dan, Cen­ne­te gir­mek için du­â et­mek gü­nâh­tır. Ha­dîs-i şe­rîf­te, “Ak­lı olan kim­se, nef­si­ne uy­maz ve ibâ­det ya­par. Ah­mak olan, nef­si­ne uyar, son­ra Al­la­hın rah­me­ti­ni bek­ler“ bu­yu­rul­du. Âhi­ret için lâ­zım olan şey­le­ri, dün­ya­da ha­zır­la­mak lâ­zım­dır. 
Şey­tân, şim­di dün­ya­yı ka­zan­mak için ça­lış da, ra­ha­ta ka­vuş, o za­man, ra­hat ra­hat, hu­zûr için­de ibâ­det eder­sin, di­ye­rek ibâ­det yap­ma­ya mâ­ni olur. Bu­na ce­vap ola­rak, ecel be­nim elim­de de­ğil­dir. Her­ke­sin öm­rü­nü Al­la­hü teâ­lâ ezel­de tak­dîr et­miş­tir. Bel­ki ya­kın­da ölü­rüm. İbâ­det va­zî­fe­le­ri­ni vak­tin­de yap­ma­lı­yım, de­me­li­dir. Ha­dîs-i şe­rîf­te, “He­le­kel-mü­sev­vi­fün” bu­yu­rul­du ki, bu­gün­kü va­zî­fe­le­ri­ni ya­rı­na bı­ra­kan­lar za­rar et­ti­ler, de­mek­tir. 
Şey­tân, ibâ­det­le­ri terk et­ti­re­me­yin­ce, ça­buk kıl, vak­ti­ni ka­çır­ma, di­ye­rek şart­la­rı­nı, farz­la­rı­nı tam yap­tır­ma­mak is­ter. Bu­na kar­şı­lık, bun­la­rı, ya­vaş ya­vaş ve şart­la­rı­na uy­gun ola­rak yap­mak lâ­zım­dır. Şart­la­rı­na uy­gun ola­rak az yap­mak, şart­la­rı nok­san ola­rak çok yap­mak­tan iyi­dir, de­me­li­dir. 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

15 Kasım 2008 Cumartesi

Ri­ya ve uc­ba sevk e­der...
 
İmam-ı Ga­za­li haz­ret­le­ri bu­yu­ru­yor ki: Şey­tan, iba­det et­me­ye ma­ni ola­maz­sa ri­yâ­ya yön­len­di­rir. Her­kes gör­sün de, be­ğen­sin, der. Bu­na ce­vap ola­rak, ken­di­ne fay­da ve za­rar ver­mek, kim­se­nin elin­de de­ğil­dir. Baş­ka­la­rı­na ise, hiç ve­re­mez­ler. Böy­le olan kim­se­ler­den bir şey bek­le­mek abes olur, bâ­tıl olur. Fay­da ve za­rar ve­ren an­cak Al­la­hü te­âlâ­dır. Yal­nız onun gör­me­si, ba­na ye­ti­şir, de­me­li­dir. 
Şey­tan, ay­rı­ca in­sa­nı uc­ba, ya­nî ibâ­det­le­ri­ni be­ğen­me­ye sevk eder. Se­nin gi­bi akıl­lı, uya­nık kim­se var mı? Bu za­man­da, her­kes gaf­let uy­ku­sun­da iken, sen ibâ­det ya­pı­yor­sun, der. Bu­na kar­şı­lık, bu akıl ve ze­kâ ben­den de­ğil­dir. Rab­bi­min ih­sâ­nı­dır. Onun ih­sâ­nı ol­ma­sa, ibâ­det ya­pa­mam de­me­li­dir. 
Şey­tan, ibâ­det­le­ri­ni giz­li yap. Al­la­hü teâ­lâ, se­nin sev­gi­ni ve şe­re­fi­ni in­san­la­rın kal­bi­ne yer­leş­ti­rir, di­ye­rek giz­li ri­yâ­ya dü­şür­mek is­ter. Bu­na kar­şı­lık, ben Al­la­hü te­âlâ­nın ku­lu­yum. O, be­nim sa­hi­bim­dir. İbâ­de­ti­mi is­ter­se be­ğe­nir, is­ter­se red­de­der. İn­san­la­ra bil­di­rip bil­dir­me­me­si­ne ka­rı­şa­mam, de­me­li­dir. 
Şey­tân in­sa­nı kan­dı­rıp, din­den uzak­laş­tır­mak için, “İbâ­det yap­ma­ya ne lü­zûm var? İn­san­la­rın îmân­lı mı îmân­sız mı öle­cek­le­ri ezel­de tak­dîr edil­miş­tir. Îmân­lı öle­cek olan, ibâ­de­ti terk edin­ce, af­fe­di­lir, Cen­ne­te gi­der. Ezel­de kâ­fir ola­rak öle­ce­ği ya­zı­lan, ne ka­dar ibâ­det ya­par­sa yap­sın, fay­da­sı ol­maz, mu­hak­kak Ce­hen­ne­me gi­der. O hâl­de, ken­di­ni bo­şu­na yor­ma! Ra­ha­tı­na bak!” der. 
Bu­na ce­vap ola­rak, “Ben ku­lum, ku­lun va­zî­fe­si, sa­hi­bi­nin em­ri­ni yap­mak­tır. Rab­bim her şe­yi bi­lir ve di­le­di­ği­ni ya­par. Di­le­di­ği­ne ha­yır, di­le­di­ği­ne şer ve­rir. Kim­se­de, O’na su­âl sor­mak hak­kı yok­tur. Ezel­de âsî isem, Rab­bi­me itâ’at et­miş ola­rak Ce­hen­ne­me gir­me­yi, âsî ola­rak gir­me­ye ter­cih ede­rim. Bun­dan baş­ka, Al­la­hü teâ­lâ, ibâ­det eden­le­ri Cen­ne­te so­ka­ca­ğı­nı, ibâ­det et­me­yen­le­re Ce­hen­nem­de azâb ya­pa­ca­ğı­nı va­det­miş­tir. Al­la­hü teâ­lâ va­din­de sâ­dık­tır. Va­din­den dön­mez” de­me­li­dir. 
Al­la­hü teâ­lâ, in­sa­nın ih­ti­yâ­rî ha­re­ke­ti­ni ya­rat­mak için, in­sa­nın irâ­de­si­ni se­bep kıl­mış­tır. Bu şart ol­ma­sa da ya­ra­tır. Fa­kat bu şart ile, bu se­bep ile ya­rat­ma­sı âde­ti­dir. 
Al­la­hü te­âlâ­nın ezel­de bil­me­si ve di­le­me­si ve levh-ül-mah­fû­za yaz­ma­sı da, in­san­la­rı mec­bûr et­mek ol­maz. Al­la­hü teâ­lâ ezel­de di­le­di­ği için, levh-ül-mah­fû­za yaz­mış­tır. Ku­lun ya­pa­ca­ğı­nı bil­di­ği için, ya­pıl­ma­sı­nı irâ­de et­miş­tir. 

 

Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

15 Ekim 2008 Çarşamba

İblisin sevdiği ve kızdığı kimse!
 
Yahyâ bin Zekeriyyâ aleyhisselam bir defasında İblîs’e rastladı. “Ey İblîs! Bana söyle, insanlardan en çok kimi seviyorsun ve onlardan en çok kime kızıyorsun?” deyince, İblîs şöyle cevap verdi: “Bana göre insanların en sevimlisi, cimri mü’mindir. En çok kızdığım da, günahkâr fakat cömert olan kimsedir.” 
Yahyâ aleyhisselâm, İblîs’e bunun sebebini sorunca, İblîs; “Mü’minin cimriliği benim için kâfidir. Günahkâr fakat cömert olana gelince, Allahü teâlânın, onu cömert olduğundan dolayı affedeceğinden korkuyorum. Eğer bu suâli sen değil de bir başkası sorsaydı, cevap vermezdim” dedi. 
Resûlullah efendimiz, “Allahım! Cimrilikten sana sığınırım” buyurmuştur. 
Başka bir hadîs-i şerîfte de buyuruldu ki: “Cimrilik, dünyâya rağbetin, cömertlik de zühdün meyvesidir.” 
Cimrilik; verilmesi îcâb edeni vermemektir. Verilmesi îcâb eden şeyi veren, cimrilikten kurtulur. Vermesi vâcib olan ve vâcib olmayan yerlerde vermeyi zor görmek de cimriliktir. 
Cimri, vermesi îcâb eden yerde vermemeyi, mala düşkün olmayı tercih eder. Gönül rızâsıyla vermekten çekinir. Verdiği zaman malının tükeneceğinden, vefatından sonra çoluk-çocuğunun aç kalacağından, hattâ ileride kendisinin bu duruma düşeceğinden endişe eder. Cimriliğin altında; mal sevgisi, uzun emel ve çoluk-çocuk sevgisi yatmaktadır. 
Cimrilik, insanın parayı sevmesinden de hâsıl olabilir. Bazı kimseler vardır ki, çok malı, parası vardır. Çoluk-çocuğu da yoktur ki onlar için biriktiriyor denilsin. Hâl böyle iken, malının zekâtını vermez. Başka ihtiyâç sahiplerine yardımda bulunmaz. Hattâ kendi ihtiyâçları için bile harcamaz. Onun bütün rağbeti, en büyük arzusu ve en çok lezzet aldığı şey, paralarını yanında ve elinde görmektir. Kalbi bundan zevk alır. Öleceğini bilen ve bütün mallarının, mirasçılarına kalacağını bilen bir kimsenin bu derece gaflet içinde bulunmasına, mala, mülke bu kadar gönül vermesine ne kadar şaşılır. Hadis-i şerifte buyuruldu ki: “Üç şey felâkete götürür: 1- Cimrilik. 2- Nefse uymak. 3- Ucbetmek, kendini beğenmek. Üç kişi, cimri değildir: 1- Zekâtı severek veren. 2- Misafir ağırlayan. 3- Darda kalana yardım eden.” 
 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

06 Ekim 2008 Pazartesi

Şeytanın boş durmasının sebebi!
 
İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: İnsanların kötüsü, kötü âlimlerdir. Bunlar, din, iman hırsızlarıdır. Kur’an-ı kerimde mealen, “Onlar kendilerini Müslüman sanıyor. Onlar son derece yalancıdır, şeytan onlara musallat olmuştur. Allahü teâlâyı hatırlamaz ve ismini ağızlarına almazlar, şeytana uymuşlar, şeytan olmuşlardır. Biliniz ki, şeytana uyanlar ziyan etti, ebedi saadeti bırakıp, sonsuz azaba atıldı” buyuruluyor. 
Büyüklerden biri, şeytanın boş oturduğunu görünce sebebini sorar. Şeytan, “Zamanın din adamları olan kötü âlimler, insanları yoldan çıkarmakta, bana o kadar yardımcı olmakta ki, bu mühim işi benim yapmama lüzum kalmıyor” der. 
Allahü teâlânın kıymet verdiği ve her şeyin en şereflisi olan ilmi, mal, mevki kapmaya ve başa geçmeye vesile edenlere, bu ilim elbette zararlı olur. Halbuki, dünyaya düşkün olmak, Allahü teâlânın hiç sevmediği bir şeydir. O halde, Allahü teâlânın kıymet verdiği ilmi, Onun sevmediği yolda harcetmek, çok çirkin bir iştir. 
Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: 
“Ümmetim, kötü din görevlilerinden çok zarar görecektir.” 
“Ahir zamanda ibadet edenlerin çoğu, din cahili olacak, din adamlarının çoğu da fasık olacaktır.” 
“Âlimlerin kötüsü, insanların en kötüsüdür.” 
“Amelsiz âlim, mum gibidir, kendini yakar, insanları aydınlatır.” 
Âlimler iki türlüdür. Birincisinin maksadı yalnız Allah rızasıdır. İkincisi, ilmini dünya menfaatine alet eder. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: 
“Âlim, iki türlüdür: Bir kısmı, ilmi ile Allah’ın rızasını ister. Onu paraya değişmez, tamahkâr değildir. Bir kısmı da ilmi ile dünya menfaatini kasteder, onu paraya değişir, tamahkâr olur, ilmini Allah’ın kullarından esirger. İşte böyle kimseye kıyamette ateşten gömlek giydirilir.” 
“Cehennem zebanileri, günah işleyen hafızlara, puta tapanlardan daha önce azap yapar. Bilerek yapılan günah, bilmeyerek yapılandan daha kötüdür.” 
İlmini, dünya kazancı elde etmekte, mal ve makam sahibi olmakta kullanan din adamlarına kötü din adamı denir. Bunların gideceği yer, Cehennemdir. Herkesin yanında sünnetlere uygun olarak, yalnız iken ise, edeblere uymayarak yapılan ibâdetler, riyâ olur. 
 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

12 Ekim 2008 Pazar

Ulemânın şerlileri!
 
Esmai hazretleri buyurdu ki: “Ümerânın şerlileri, ulemâdan uzak olanlardır. Ulemânın, âlimlerin şerlileri ise ümerâya yakın olanlardır.” (Ümera; devlet adamı) 
Resulullah efendimiz, bir hadis-i şerifte buyurdular ki: “Her kim beş nesneyi hakir ve hor görse, beş nesneden mahrum olur. Bir kimse ulemayı hakir görse, dinden mahrum olur ve dinine ziyan eder. Bir kimse ümerayı hakir görse, dünyadan mahrum olur. Bir kimse akrabasını hafif görse, mürüvvetten mahrum olur. Bir kimse kendi ehlini aşağı görse, maişetten mahrum olur. Bir kimse komşularını aşağı görse, menfaatlerinden mahrum olur.”
Bir defasında Mâlik bin Dinar hazretlerine demişler ki: “Ey Mâlik, ibadetine düşkün fakat sağda solda, ücretle Kur’an-ı kerim, mevlit okuyan bir gençten niçin yüz çeviriyorsunuz?” O şu karşılığı vermiş: “Benim bunlar hakkında tecrübem çoktur, nasıl biri olduklarını bilirim!” 
Huzeyfe bin Yemân buyurdu ki: “Ben, bir âlimin ümerâ kapısına yakın olmasını hiç iyi karşılamam! Zira ümerânın kapıları, dünya yurdunda fitnelerin eğlendiği yerlerdir!” 
Fudayl bin İyâd da şöyle buyurdu: “Bizler, sultanların kapısına yanaşmamak gerektiğini, Kur’ân’dan âyet ve sûre öğrendiğimiz gibi öğrenirdik.” 
Saîd bin el-Müseyyeb buyurdu ki: “Bir âlimin sultanın kapısından eksik olmadığını gördüğün zaman, bil ki o bir hırsızdır!” 
Meymun bin Mehrân da şöyle buyurdu: “Sultanla arkadaşlık etmek, büyük bir tehlikedir. Çünkü sultanın her dediğine muvafakat etsen, dinini tehlikeye atmış olursun. Muhalefet ettiğin zaman da kendini tehlikeye maruz kılmış olursun. Selâmet istersen, ne sen onu tanı, ne de o seni tanısın!” 
Fudayl bin İyâd buyurdu ki: “İbâdetlerden yalnız farzları edâ edip de sultanın kapısına gitmeyen bir kimse; gündüzleri oruç tutup geceleri ibâdet eden, nefis mücahedesi yapan, hacca giden, bunlarla birlikte sultanın kapısına giden bir kimseden hayırlıdır!” 
Dahhâk bin Müzahim buyurdu ki: “Ben, bütün bir geceyi, sultanı razı edecek ve fakat Allah’ın rızasına aykırı düşmeyecek bir sözün ne olduğu hakkında düşünmekle geçirdim; fakat böyle bir söz bulamadım!” 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

03 Ekim 2008 Cuma

Şeytandan daha şerli olan!..
 
Önceki din adamları, ilmini ortaya koymaz, bildikleri halde, ben bu konuyu iyi bilirim demekten utanırlardı. Şimdikiler bilmedikleri halde, ben bu konunun uzmanıyım, benden daha iyi bilen yoktur, diyor. 
İbni Semmâk buyurdu ki: “İçinizden nice Allah’ı hatırlatan kimseler vardır ki, kendileri Allah’ı unutmuşlardır. Yine sizden öyleleri vardır ki, kendileri Allah’ın yasak kıldığı kötülüklere karşı cür’etkâr oldukları halde, başkalarını Allah’a yaklaştırmak istiyenler de vardır. Yine sizden öyleleri vardır ki, kendileri Allah’tan kaçtıkları halde insanları Allah’a çağırırlar.” 
Süfyan-ı Sevrî buyurdu ki: “Kişinin zühd, vera, takvâ, Allah korkusu, sabır gibi ahlâkî meziyetlere sahib olması, ilmi Allah rızası için tahsil ettiğinin alâmetidir.” 
Muhammed bin Sîrîn buyurdu ki: “Cidden âlimlerin hepsi gitti. Onların ilminden geride kalan, sadece kötü kaplar içinde saklanmış tozlardan ibarettir!” 
Yahyâ bin Muâz hazretleri de şöyle derdi: “Zühd ve takvâ meziyetlerine sahib olmayan bir âlim, zamanının insanları için cidden bir azâb ve fitnedir! Ey âlim geçinenler! Evleriniz Kisrâ’nın sarayı gibi, ahlâkınız şeytanın hoşuna gidecek bir seviyede! Muhammed Mustafa’nın ahlâk ve sireti nerede?” 
İmam Mâlik hazretleri, “İlmiyle tanınmak isteyen bir âlim, şeytandan daha şerlidir!” buyururdu. 
Peygamber efendimiz buyurdu ki: “Cehennemde azap çekenlerden bazılarının yaydıkları kötü kokular, diğerlerine ateşten daha fazla azap verir. ‘Sen ne günah işledin ki, öyle pis koku çıkarıyorsun?’ diye sorulunca, ‘Ben din görevlisi idim. Bildiklerimi yapmazdım’ der.” 
Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: 
“Ümmetim, kötü âlimler, cahil âbidler yüzünden helâk olur. Kötülerin en kötüsü kötü âlimlerdir. İyilerin en iyisi de iyi âlimlerdir.” 
“Kıyamette en şiddetli azap, ilmi kendine fayda vermeyen din görevlisinedir.” 
“İlmini insanlara öğretmeyene, kıyamette ateşten yular bağlanır.” 
“Mirac gecesinde ateşten makasla kendi dudaklarını kesenleri görüp kim olduklarını sordum. ‘İlmi ile amel etmeyen din adamlarıdır’ dendi.”
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

18 Temmuz 2008 Cuma

Şeytanın yollarını tıkamak için...
 
Hadis-i şerifte, “Şeytan, damardaki kan gibi, vücutta dolaşır, açlık ile yolunu daraltın” buyuruldu. Çok yiyende acıma hissi azalır. Arzuları artar, harama dalar. Gayri meşru arzuları harekete geçiren yolları tıkamak gerekir. Açlık şeytanın yolunu tıkar. 
Osman Hârûnî hazretleri, hiçbir zaman doyuncaya kadar yiyip içmezdi. Devamlı nefsi ile mücâdele ederdi. Geceleri çoğunlukla uyumaz, ibâdet ederdi. Çok acıktığı zaman, sâdece bir-iki lokma yemek yerdi... Âhireti düşünerek çok ağlardı. Duâsı makbûldü. 
Kutbüddîn Kâki buyururdu ki: “Çok yemek yiyen, nefsinin kölesi olur. Bunun için az yemelidir. Bedeni ayakta tutacak kadar ve ibâdette kuvvetli olacak kadar yemek ile yetinmelidir. Normal ve basit giyinmeli, süsten, gösterişten uzak olmalıdır. Az uyumalıdır. Değersiz ve kıymetsiz dünyâ işlerine gönül vermek şöyle dursun, bunları konuşmaktan, böyle şeylerden bahsetmekten bile çok sakınmalıdır. Böyle dünyâlık şeylerin yanında bulunmasını bile, kendisi için kusûr, kabahat ve bu yolda ilerlemeye mâni bilmelidir.” 
Az yemek bedene, az uyumak ruha rahatlık verir. Çok uyumak zararlıdır. Az yiyip içmek ve az uyumak gerekir. Çok yiyen çok su içer. Çok su içen çok uyur. Çok uyuyanın ömrü uyku ile geçtiği için dünya ve ahiret kazancına mani olur. Bir hadis-i şerifte, “İşlerin hayırlısı vasat olanıdır. Din, ifrat ve tefritin ortasındadır” buyuruldu. 
Ayrıca, doyduktan sonra fazla yemek de israftır, haramdır. Her istediğini yemek de israftır. Resulullah efendimiz, “Her istediğini yemek israftandır” buyurdu. Her istediğini yemenin israf olması, doyduktan sonra veya hazmolmadan, acıkmadan tekrar yemek israf olur demektir. Çünkü, gündüz ikinci olarak yemek, hele kısa günlerde ve çalışmayan kimseler için, çok kere, tam acıkmadan yemek olur. Bir sofrada, her istediğini yemek de, doyduktan sonra yemek olur. 
Hastalıkların çoğu çok yemekten ileri gelir. Az yiyenin vücudu sıhhatli olur Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: 
“Çok yiyip içmek hastalıkların başıdır.” 
“İyiliklerin başı az yemek, kötülüklerin başı çok yemektir.” 
“Çok yiyeni, çok içeni Allahü teâlâ sevmez.” 
“Her derdin başı, çok yemek, her hastalığın ilacı çok yemekten korunmak, perhiz etmektir.” 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

28 Mart 2008 Cuma

Şeytanın hoşlandığı üç hâl
 
İmam-ı Mücâhid hazretleri buyurdu ki: “Âdemoğlu, şeytana şu üç hâlde zorluk göstermez. Şeytan, insanları bu hallerde istediği tarafa çevirir: Birincisi, sarhoşluk hâlidir; sarhoş oldu mu onu istediği tarafa çevirir ve istediğini ona yaptırır. İkincisi, cimrilik hâlidir; varlığına cimrilik edince onu güç yetiremediği şeylere yöneltir, ümitsizliğe düşürür, parası başına olmadık işler açar. Üçüncüsü, gazâb ve öfke hâlidir; öfkelendiği zaman ona tehlikeli şeyler söyletir pişman olacağı şeyleri yaptırır. 
Muhammed bin Cafer de, “Öfke, bütün kötülüklerin anahtarıdır” demiştir. 
İbni Mesûd hazretleri de buyurdu ki: “Kişinin öfkeli anında hilmine, yumuşaklığına; tamahkârlığı anında da emânetkârlığına bakın. Öfkelendiği zaman, yumuşaklığını, insafını kaybediyorsa, tamahkârlığında da, emanete hıyanet ediyorsa o kimseden hayır gelmez.” 
Ömer bin Abdülaziz de valilerinden birine yazdığı mektupta, “Bir adama kızdığın vakit ona hemen ceza vermeye kalkışma; adamı tutukla, öfken geçtikten sonra kendisine suçu kadar ceza ver. Hiç kimseye öfkene kapılıp haddinden fazla ceza verme!” demiştir. 
Ahmed İbni Hanbel hazretleri de, “Gerçek pehlivanlık şudur; öfkelendiği zaman şiddetle öfkelenir, yüzü kızarır, tüyleri ürperir ama öfkesi çabuk geçer” buyurmuştur. 
İbni Ebîddünyâ da, “Siz zannediyorsunuz ki yiğitlik veya güçlülük ağır taşı kaldırmaktır. Gerçek yiğitlik, öfkeden içi dolduğu hâlde ona galip gelmektir” buyurmuştur. 
Ensârdan bir zat da, “Ahmaklığın başı hiddet, hiddeti çeken kuvvet de gazâb ve öfkedir. Cehalete rıza gösterende hilm ve yumuşaklık olmaz. Halbuki hilm, insanın süsü ve kârıdır; cehalet ise uğursuzluğu ve zararıdır. Ahmak olan kimsenin sözüne susmak ise mutluluktur” buyurdu. 
Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: 
“Öfkesini yenen kimseden Allahü teâlâ azabını kaldırır. Dilini koruyan kimsenin de Allahü teâlâ ayıplarını örter.” 
“İyi güreş tutan baskın pehlivan güçlü değildir, asıl güçlü olan, öfkelendiği zaman nefsine hakim olandır.” 
“Öfkelendiğin vakit, ‘Ya Rabbi, günahlarımı bağışla, kalbimin öfkesini gider ve fitne sapıklıklarından beni koru’ duasına devam et.” 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

29 Mart 2008 Cumartesi

İlk isyan kibirle başladı
 
Geçmişte hükümdarlardan biri, zamanının hikmet ehli bir zatından nasihat istemişti. Bu zat hükümdara buyurdu ki: 
“Sakın kibirlenme, zira Allahü teâlâya ilk isyan, kibirle başlamıştır, İblîs, böbürlenerek Âdem aleyhisselâma secde etmemiş, isyan etmiştir” dedi. Sonra, “Âdem’e secde edin, demiştik; İblis’ten başka hepsi secde etmiş, o çekinmişti”, mealindeki âyeti okudu. 
Hasedden de son derece sakın, zira Kabil’in Habil’i öldürmesiyle meydana gelen ilk cinayete hased ve çekememezlik sebep olmuştur, dedi ve; “Ey Muhammed, onlara, Âdem’in iki oğlunun kıssasını anlat: İkisi birer kurban sunmuşlar, birininki kabul edilmiş diğerininki edilmemişti. Kabul edilmeyen: ‘And olsun seni öldüreceğim’ deyince, kardeşi: ‘Allah ancak müttekilerin takdimesini kabul eder’ demişti”, âyetini okudu. 
Bu ilk cinayetin sebebini şöyle anlatırlar: Âdem aleyhisselâmın hanımı Hazreti Havva, biri kız diğeri erkek olmak üzere yirmi kere ikiz çocuk doğurmuştu. O zamanın hükmüne göre neslin çoğalması ve devamı için yalnız bir batında doğan kız ve erkek birbirleriyle evlenemiyor, diğer batında doğanlarla evlenebiliyorlardı. Kabil ile doğan kız güzel, Habil ile doğan kız ise onun kadar güzel değildi. Kabil’in kızkardeşi Habil’e, Habil’in ikiz kardeşi Kabil’e verilmek istenince Kabil kendi ikiz kız kardeşi güzel olduğu için bunu çekemedi ve “Herkes kendi ikiz kardeşini alsın” diyerek isyan etti ve nihayet bu hasedi kardeşi Habil’i öldürmesine kadar gitti. Böylece insanlık tarihinde ilk cinayet hased yüzünden işlenmiş oldu... 
Hikmet ehli zatın, hükümdara olan öğütlerinden biri de şudur: 
“Resûl-i Ekremin Eshabı anıldığı ve menkıbelerinden söz edildiği vakit sükût et, aleyhlerinde konuşma. Kaderden bahsedildiği vakit yine dilini tut!” 
Bir defasında Peygamber Efendimiz, “Geçmiş milletlerin hastalıkları benim ümmetime sirayet edecektir” buyurunca, kendisine “Bu hastalıklar nelerdir?” diye sordular. Resûl-i Ekrem; “Kendini beğenip kibirlenmek, gereksiz neş’e, mal ve evlâd ile övünmek, dünyalığa meyletmek, cedelleşmek ve hasetleşmektir ki, sonunda azgınlık ve husûmetler baş gösterir ve ortalık karışır” buyurdu. 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

07 Mayıs 2009 Perşembe

Şeytanın zehirli okları
 
Büyük velîlerden Sehl bin Abdullah Tüsterî hazretleri buyurdu ki: “Korku, haram edilenden uzak durmak; ümid, emredileni yapmak için koşmaktır.” 
Allahtan korkan, haram işleyemez, harama bakamaz. 
Hadis-i şerifte, “Harama bakmak, şeytanın zehirli oklarından bir oktur. Allah korkusu ile harama bakmayana, Allahü teâlâ öyle bir iman verir ki, tadını kalbinde hisseder” buyuruldu. 
Tâbiînden, meşhûr hadîs âlimi ve velî Hazret-i Tâvûs bin Keysân buyurdular ki: “Müslümanda ümid ve korku aynı olmalıdır. Eğer tartılırsa eşit gelmelidir.” 
Şabî hazretleri buyurdu ki: “Sen, sana emniyet gelinceye kadar Allah korkusu üzere ol! Zira senin, sana korku gelinceye kadar ümid halinde olmandan bu daha iyidir.” 
Ebû Süleyman Dârâni buyurdu ki: “Allaha yemin ederim ki ben, kıyamet günü yüzüstü cehenneme sürüklenecek ilk kimse olmaktan korkuyorum.” 
Atâ Sülemî buyurdu ki: “Meydanda bir ateş yakılsa ve ‘Kim kendisini bu ateşe atarsa yok olacak ve cehennemdeki büyük ateşe atılmayacak!’ diye ferman çıkmış olsaydı, ben kendimi ona atardım!” 
İman etmeyen için, Allah korkusu bahis konusu olamaz. İman edenin de, imanın tadını bulması için, Allahü teâlâyı çok sevmesi ve kâfir olmaktan çok korkması gerekir. 
Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki: 
“Cenab-ı Hak, yemin ile buyuruyor ki: Dünyada benden korkarak ağlayanı, Cennette ebedi güldürürüm.” 
“Allah’ı ve Resulünü her şeyden çok seven, yalnız Allah’ın sevdiklerini seven ve küfre düşme korkusu, ateşte yanma korkusundan çok olan kimse imanın tadını bulur.” 
“Allah korkusu ile gözden akan bir damla gözyaşından veya Allah yolunda akıtılan bir damla kan damlasından daha kıymetli, Allah indinde bir damla yoktur.” 
Ayet-i kerimelerde buyuruldu ki: 
“Rabbinden korkan kimseye iki Cennet vardır.” (Rahman 46) 
“Allah’tan korkan kimse, öğüt kabul eder.” (A’lâ 10) 
“Yalnız benden korkun.” (Bekara 40) 
“İnsanlardan korkmayın, benden korkun.” (Maide 44) 
 
 

Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

05 Nisan 2011 Salı

Şeytandan daha şerli olan!
 
İmam Mâlik Hazretleri buyurdu ki: “İlmiyle tanınmak isteyen bir âlim, şeytandan daha şerlidir!” İlmiyle amil gerçek âlim medhedilmiştir, övülmüştür. Peygamber efendimiz, “Âlimlere tâbi olun! Onlar, dünya ve ahiretin ışıklarıdır.”, “Âlimler; kurtuluş yolunu gösteren, birer rehber ve kılavuzdur” buyurmuştur. 
Hadis-i şerifte buyuruldi ki: “Üç kişiye ikram eden, Allaha tazim etmiş olur: 
1- Müslüman olarak yaşlanana. 
2- Kur’an-ı kerimi hıfzedene. 
3- Âlime.”
Bir âlimin gerçek âlim olabilmesi için bildiği ile amel etmesi lazımdır. İlmi ile âmil olmayan din adamına âlim denilmez, buyurdu. İblîs, bütün dinleri biliyordu. Fakat ilmi ile amel etmedi. Çölde kalan kimsenin yanında çeşitli silâhlar bulunsa, bunları kulanmasını iyi bilse ve çok cesûr olsa, kendisine hücûm eden arslana karşı kulanmadıkça, bu silâhların fâidesi olur mu?
İmam Mâlik’e “İlimde râsih olanlar kimlerdir?” diye sormuşlar. İmam şu cevabı vermiştir: “İlmi ile âmil olup önceki âlimlerin tesbit ettiği ilmî hakikatlere tâbi olanlardır.”
Ka’b’ül-Ahbâr buyurdu ki: “Âhir zamanda âlimler, devlet büyüklerinin yakınlığını kazanabilmek için, bir kadın hakkında birbirine giren insanlar gibi, yekdiğeriyle ihtilâf edeceklerdir. Allahü teâlânın kulları içindeki şerliler işte bunlardır.” 
Hâtem’ül-Esam diyordu ki: “Zühd ve fıkıhla ilgili ilimleri bırakarak sadece kelâm ilmiyle iktifa eden kimse zındık olur! Fıkıh ve kelâm bilgilerini bırakarak sadece zühd ile iktifa eden kimse, bid’at sahibi olur! Zühd ve kelâm ilimleriyle ilgilenmeksizin sadece fıkıh ilmiyle yetinen kimse de, fâsık olur! Hepsini bir araya getiren kimse ise kurtuluşa erer!..” 
Ebû Hafs el-Haddâd zamanının âlimlerine derdi ki: “Sizler ne zamana kadar birtakım risâle ve dîvân yazmaya devam edeceksiniz?.. İlim ancak bir vâsıtadır. Düşman hazırken siz, âlet ve vasıta toplamakla meşgul oluyorsunuz. Din düşmaları ile ilmi mücâdeleyi ne zaman yapacaksınız?”
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

03 Nisan 2011 Pazar

İnsanların şerlileri!..
 
Peygamber efendimize, “İnsanların şerlileri kimlerdir?” diye sorulduğunda, “Yoldan çıkmış, kötü din adamlarıdır!” buyurmuştur. 
Vüheyb bin el-Verd buyurdu ki: “Eğer ilim sahipleri ilimlerinin gereğini yaşamadıkları zaman insanlara: ‘Bizden lüzumlu bilgileri alınız. Fakat, iyi amelleri terk etme hususunda bize uymayınız’ demiş olsalardı, hem kendileri hem de halk için hayırlı olurdu. Fakat onlar işi karıştırıyorlar. Aynı zamanda iyi amel sahibi olduklarını ileri sürdükleri için, iyi olmayan işlerinde de halkın kendilerini taklit etmesine sebep oluyorlar. Kötü örnek oluyorlar.”
Abdullah bin Ömer, zamanının âlimlerine hitaben buyururdu ki: “Sizler, cidden ilmin kıymetini azalttınız, şanını küçülttünüz! Eğer Hazreti Ömer sağ olsaydı da, benim gibisinin sizlere hadîs naklettiğini görseydi, herhalde beni ve sizleri kamçısı ile döverdi!”
Süleyman bin Mihran buyurdu ki: “Ben, yirmi bu kadar senedir dikkat ederim. İlminde ihlâs sahibi bir âlime rastlamadım. Şimdi ilim, sadece dünyalık kazanmak için bir sanat olmuştur.” 
Ebû Hâzim buyurdu ki: “Zamanımızdaki âlimler ameli bırakıp sadece söz ile iktifa ettiler. Önceki âlimler amelde bulunurlar, fakat söze iltifat etmezlerdi. Onları takip edenler hem amel ettiler, hem de söze iltifat ettiler. Bunlardan sonrakiler ise, sadece söze iltifat edip ameli terk ettiler.” 
Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
“Kıyamette bir din adamı getirilip Cehenneme atılır. Cehennemdeki tanıdıkları ona, ‘Sen dünyada dinin emirlerini bildirirdin. Niçin bu azaba düştün?’ derler. O da, ‘İnsanlara, günahtır, yapmayın der, kendim yapardım. Yapın dediklerimi de yapmazdım. Bunun cezasını çekiyorum’ der.” 
“Mirac gecesi ateşten makaslarla kendi dudaklarını kesen insanlar gördüm. Bunların kim olduğunu Cebrail aleyhisselama sordum. ‘Kendilerinin yapmadıklarını yapın diyen vaizlerdir’ dedi.” 
İlmi ile kibirlenmek, afetlerin en büyüğüdür. Hastalıkların en ağırı ve tedaviyi en zor kabul edeni ilmi ile kibirlenmektir. Hadis-i şerifte buyuruldu ki: “Âlimin afeti, kendini büyük görmesidir.”
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

22 Şubat 2011 Salı

İblisin sevdiği kimse!
 
Yahyâ bin Zekeriyyâ aleyhisselam bir defasında İblîs’e rastladı. “Ey İblîs! Bana söyle, insanlardan en çok kimi seviyorsun ve onlardan en çok kime kızıyorsun?” deyince, İblîs şöyle cevap verdi: “Bana göre insanların en sevimlisi, cimri mü’mindir. En çok kızdığım da, günahkâr fakat cömert olan kimsedir.”
Yahyâ aleyhisselâm, İblîs’e bunun sebebini sorunca, İblîs; “Mü’minin cimriliği benim için kâfidir. Günahkâr fakat cömert olana gelince, Allahü teâlânın, onu cömert olduğundan dolayı affedeceğinden korkuyorum. Eğer bu suâli sen değil de bir başkası sorsaydı, cevap vermezdim” dedi.
Allahü teâlâ cimriliği zemmedip kötülemiştir. Bu husûsta âyet-i kerîme ve hadîs-i şerîfler çoktur.
Resûlullah efendimiz, “Allahım! Cimrilikten sana sığınırım” buyurmuştur.
Başka bir hadîs-i şerîfte de buyuruldu ki: “Cimrilik, dünyâya rağbetin, cömertlik de zühdün meyvesidir.”
Cimrilik; verilmesi îcâb edeni vermemektir. Verilmesi îcâb eden şeyi veren, cimrilikten kurtulur. Vermesi vâcib olan ve vâcib olmayan yerlerde vermeyi zor görmek de cimriliktir.
Cimri, vermesi îcâb eden yerde vermemeyi, mala düşkün olmayı tercih eder. Gönül rızâsı ve hoşluğuyla vermekten çekinir. Verdiği zaman malının tükeneceğinden, vefatından sonra çoluk-çocuğunun aç kalacağından, hattâ ileride kendisinin bu duruma düşeceğinden endişe eder. Cimriliğin altında; mal sevgisi, uzun emel ve çoluk-çocuk sevgisi yatmaktadır.
Cimrilik, insanın parayı sevmesinden de hâsıl olabilir. Bazı kimseler vardır ki, çok malı, parası vardır. Çoluk-çocuğu da yoktur ki onlar için biriktiriyor denilsin. Hâl böyle iken, malının zekâtını vermez. Başka ihtiyâç sahiplerine yardımda bulunmaz. Hattâ kendi ihtiyâçları için bile harcamaz. Onun bütün rağbeti, en büyük arzusu ve en çok lezzet aldığı şey, paralarını yanında ve elinde görmektir. Kalbi bundan zevk alır. Öleceğini bilen ve bütün mallarının, mirasçılarına kalacağını bilen bir kimsenin bu derece gaflet içinde bulunmasına, mala, mülke bu kadar gönül vermesine ne kadar şaşılır!..
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

23 Ocak 2011 Pazar

İblîs’in dostları
 
İbn-i Abbâs hazretleri rivâyet eder: “Resûlullah efendimiz bir gün İblîs’e; “Ümmetimden kaç dostun var?” buyurunca, İblîs; “Ümmetinden dostlarım on tane olup, şunlardır dedi;
1-Zâlim devlet reîsi, 
2- Malı nereden kazandığına aldırmayan zengin, 
3- Emîri, zulmünde tasdik eden âlim, 
4- Kibirli kimse, 
5- Ölçü, tartı ve başka husûslarda hainlik yapan tüccâr, 
6- Karaborsacılık yapan kişi, 
7-Zinâ yapan kimse, 
8- Faiz yiyen, 
9- Malın nereden geldiğine önem vermeyen. 
10- İçki içen ve ona yardım eden kişi...” 
Sonra Resûl-i ekrem, İblîs’e; “Ümmetimden düşmanların kaç tanedir?” buyurunca, İblîs şöyle dedi: “Ümmetinden düşmanlarım şunlardır: 
1- Ey Muhammed, birincisi sensin. Ben sana kızıyorum. 
2 - İlmi ile amel eden âlim, Kur’ân-ı kerîmin emir ve yasakları ile amel eden Kur’ân-ı kerîm hafızı, beş vakit namazda Allah için ezan okuyan müezzin, 
3- Fakirleri, yoksulları ve yetimleri seven, 
4- Merhamet ve tevazu sahibi, 
5- Allahü teâlâya tâatte bulunan genç, 
6- Helâl yiyen, 
7- Allah için birbirini seven iki mü’min, 
8-Cemâatle namaza rağbet eden, insanlar uyurken geceleyin namaz kılan, 
9- Sözünde ve işinde kendisini haramdan uzak tutan kimse, 
10- Kalbinde kin, hîle gibi bir şey olmadan insanlara nasihat eden, 
11- Güzel ahlâklı, cömert kimse, 
12- Dâimâ abdestli olan, 
13- Allahü teâlânın rızık husûsunda verdiği va’di tasdik eden, 
14- Mestûre dul kadınlara yardım eden,
15-Ölüme hazır olan.”
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

08 Ocak 2011 Cumartesi

İblis’in lanetlenme sebebi!..
 
Muhammed bin Devrî buyurdu ki: “İblîs, şu beş şey sebebiyle lanetlendi, şaki oldu: 
1- Günâhını i’tirâf etmedi. 2-İşlediği günahtan dolayı üzüntü duyup pişman olmadı. 3- Nefsini kınamadı. 4- Tövbe etmeye azmetmedi. 5-Allahü teâlânın rahmetinden ümîd kesti.
Âdem aleyhisselâm ise, şu beş şey sebebiyle Cennetlik oldu, sa’îd oldu: 1- Âdem aleyhisselâm, zellesini, hatasını i’tirâf etti. 2- Yaptığından dolayı pişman oldu. 3- Zellesinden dolayı nefsini kınadı. 4-Sebeplerine yapışarak hatasından derhâl vazgeçti. 5- Allahü teâlânın rahmetinden ümidini kesmedi.” (Peygamberlerden günah hasıl olmaz, fakat zelle hasıl olur. Zelle, yapılan işte en doğruyu isabet ettirememedir.) 
İhtiyaç fazlası mal insanı pek çok şeyden mahrum kılar. Bununla ilgili Resûl-i ekrem efendimiz bir hadîs-i şerîfte buyurdu ki: “Mal toplamakta beş kötü şey vardır: 
1-Mal toplarken insanın karşılaştığı zillet ve meşakkat. 
2- Mal toplarken, Allahü teâlânın zikrinden, O’nu anmaktan uzaklaşmak. 
3- Topladığı malı elinden zorla birisinin almasından ve çalmasından korkmak.
4-Cimri ismi ile anılmak.
5- Mal ile meşgûl olurken, sâlihlerin meclisinden ve sohbetinden ayrı ve uzak kalmak.”
Hazreti Ömer bin Hattâb buyurdu ki: “Bütün dostları gördüm, fakat onlar arasında dili muhafaza etmekten faziletli bir dost görmedim. Bütün elbiseleri gördüm, fakat vera’dan (harama düşmek korkusu ile şüphelilerden sakınmaktan) daha üstün bir elbise görmedim. Bütün malları gördüm, kanâattan daha faziletlisini görmedim. Bütün iyi işleri gördüm, fakat nasihatten daha hayırlısını görmedim.”
Evliyâdan birisi buyurdu ki: “Zühd beş şeyden ibârettir:
1- Allahü teâlâya güvenmek. 
2- Mahlûkata güvenmemek.
3- Amelleri yaparken ihlâs sahibi olmak. 
4- Zühde tahammül etmek.
5- Elinde bulunan ile kanâat etmek.”
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

18 Ekim 2010 Pazartesi

İblisin kibirlenme sebebi
 
İblis, ateşten yaratıldığını söyleyerek, topraktan yaratılan Âdem aleyhisselama karşı kibirlendi. Halbuki, Cennette toprak vardır ve misk gibi kokacaktır. Cennette ateş yoktur. Ateş, Cehennemde azâb vâsıtasıdır. Ateş, harâb etmeye, toprak, binâ yapmaya yarar. Mahlûklar toprak üstünde yaşamaktadır. Hazîneler, defîneler toprakta bulunur. Kâ’be-i şerif topraktan yapılmıştır. Ateşin ışığı gecelere son verir, gündüzü getirir ise de, topraktan çiçekler, meyveler hâsıl olmaktadır. Kâinâtın, varlıkların en üstünü olan Muhammed aleyhisselâmın yeri topraktır. 
Ne sebeple olursa olsun yaratılmış olanın kibirlenmesi, üstünlük iddiasında bulunması ahmaklıktır. Hadis-i şeriflerde, “Allahü teâlâ buyuruyor ki, kibriyâ, üstünlük ve azamet bana mahsûstur. Bu ikisinde bana ortak olanı Cehenneme atarım, hiç acımam” ve “Kalbinde zerre kadar kibir olan Cennete girmeyecektir” buyurulunca; güzel elbise giymeyi ve temiz ayakkabı kullanmayı seven kimse, böyle midir? denildi. Cevâbında, “Allahü teâlâ cemîldir. Cemâl sâhiplerini sever” buyurdu. Bunlar iyi niyetle yapılınca kibir olmamaktadır. 
Çirkin, iğrenç olmamak için, çirkinlikle meşhûr olmamak için yapılan temizliğe, güzelliğe, cemâl sâhibi olmak denir. İhtiyaç eşyasını, hoş ve sevimli görünecek şekilde kullanmak, cemâl olur. Süslenmek, güzel görünerek, başkasına üstünlük sağlamak için, bedeninde, elbisesinde, eşyâsında yapılan değişikliklere ziynet denir. 
Allahü teâlânın her işi güzeldir. Ahlâkı güzel olanları sever. Bu hadis-i şerif, kibir sâhiplerinin, diğer günah işleyenler gibi, azâbsız hemen Cennete giremeyeceklerini bildirmektedir. Cennete girmeyenlerin gidecekleri yer Cehennemdir. Çünkü, âhirette bu ikisinden başka gidecek yer yoktur. Zerre kadar imanı olan, Cehennemde sonsuz kalmayacak, Cennete gidecektir. 
Büyük günah işleyip de tevbe etmeyen, şefâate, affa kavuşmayan mümin, Cehennemde, günahlarının karşılığı olan azâbları çektikten sonra, çıkarılacak, Cennete sokulacaktır. Cennete giren, Cennetten hiç çıkmayacaktır.
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

20 Şubat 2010 Cumartesi

“Şeytan sizi dalâlete düşürmesin!”
 
Mutarrıf bin Abdullah babasından nakleder. Babası şöyle anlatmış: Benî Amr kabilesinin bir grubu ile beraber Hazreti Peygamber’in huzuruna geldim. O grup Resulullaha şöyle hitap edip: ‘Sen bizim babamızsın, efendimizsin. Sen fazilet bakımından bize bizden daha faziletlisin. Sen cömertlik bakımından bizim için bizden daha cömertsin. Sen bembeyaz bir kâsesin. Sen şöylesin, sen böylesin’ gibi övgülerde bulundular. Hazreti Peygamber bunun üzerine şöyle dedi: 
“Sözünüzü söyleyiniz! Sakın şeytan sizi dalâlete düşürmesin.” 
İmam-ı Gazali hazretleri bu hadis-i şerif ile Resulullahın şuna işaret ettiğini bildiriyor: Dil doğru da olsa övmek hususunda başıboş bırakıldığı zaman, şeytanın onu lüzumsuz fazlalıklara düşürmesinden korkulur.” 
İbni Mes’ud hazretleri şöyle buyurmuştur: “Sizi fuzulî, boş konuşmak hususunda uyarırım! Kişiye ihtiyacına yetecek kadar konuşma yeter!” 
İmam-ı Mücâhid şöyle buyurdu: “Muhakkak ki konuşmalar yazılır. Hatta kişi oğlunu susturup ona ‘sana şunu şunu satın alacağım’ dediğinde yalancı yazılır.” 
Hasan-ı Basrî buyurdu ki: “Ey Âdemoğlu! Bir sahife senin için açılmıştır. O sahifeyi senin amellerini yazan iki tane melek idare etmektedirler. İstediğini yap! İster az, istersen çok yap! Muhakkak hepsi yazılmaktadır.” 
Hükemadan biri şöyle demiştir: ‘Kişi, bir mecliste olduğu zaman konuşmak onun hoşuna gidiyorsa, sükût etsin! Eğer susmuş ise ve susmak hoşuna gidiyorsa, konuşsun!’ 
Resûlullah efendimiz buyurdu ki: 
“Dört haslet vardır ki, ancak mü’minde bulunur. Bunlardan biri, fuzûli, faydasız söz konuşmamaktır. Bu, İbâdetin başıdır. İkincisi, tevâzûdur. Üçüncüsü, zikrullahtır. Her zaman Allahı anmak, O’nu unutmamaktır. Dördüncüsü de şerli, kötü huylu olmamaktır.”
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

04 Şubat 2010 Perşembe

Şeytanın günah işletme aleti!
 
İnsanoğlunun en asil organı dilidir; zira dilin hareketinde herhangi bir meşakkat yoktur. Halk da dilin âfet ve felâketlerinden sakınmak hususunda şeytanın elinde en büyük âlettir. 
Muhammed Emin Erbilî hazretleri insanları ve talebelerini boş söz konuşmaktan çok sakındırırdı. “Boş söz konuşan ve boş şeylerle meşgûl olan kimsenin tasavvuf yoluna girmesi lâyık değildir. Hele bu yola girmişse, boş şeylerle meşgûl olması hiç lâyık değildir. Çok konuşmak kalbi öldürür ve zikrin kalbe yerleşmesine mâni olur” buyurdular. 
Hassan bin Sinen hazretlerinin her nasılsa ağzından boş bir söz çıkmıştı. Bu yüzden nefsini bir sene oruç tutmakla cezalandırmıştı. 
Hammâd bin Seleme hazretleri de boş bir söz sarf ettiği zaman arkasından “Sübhânellâhi Velhamdü lillâhi velâilâhe illallâhü Vellâhü ekber” kelimelerini okur, sonra derdi ki: “İyi ve temiz geçmişimiz, bir mecliste dünya kelâmı söyleyip de arada hayırlı söz söylenmemiş olmasını çirkin bulurlardı.” 
Ma’ruf el-Kerhî buyurdu ki: “Kulun lüzumsuz sözlere dalması, Allah’ın, yardımını ondan kesmiş olmasındandır.” 
Mâlik bin Dinar buyurdu ki: “Kulun lüzumsuz ve boş sözlerle vakit geçirmesi kalbi karartır, bedeni zayıflatır, geçim sebeblerini de zorlaştırır.” 
Bişr’ül-Hâfi hazretleri çok az konuşur ve arkadaşlarına şöyle derdi: “Sahifelerinize ne yazdığınıza dikkat ediniz. Çünkü bu Rabbinize karşı okunacaktır. Yazık o kimseye ki, çirkin söz konuşur. Eğer içinizden biri bir kardeşine çirkin söz bulunan bir yazı gönderse, şüphesiz bu bir hayâsızlık olur. 
Rebi bin Haysem hazretleri, sabah olunca önüne kalem kâğıt kor, boş yere ağzından bir söz çıkarsa muhakkak onu yazar ve akşamleyin bu hususta nefsini hesaba çekerdi. Vefatından önceki yirmi sene zarfında dünya adamlarının sözlerinden hiç konuşmamıştır. 
İmâm-ı Mâlik de çok konuşan birini gördüğü zaman, “sözün bir kısmında kendini tut” diye nasihat ederdi... 
 
 

Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

01 Ocak 2010 Cuma

Şeytanın insanı helâk eden tuzağı!
 
Dinimizde, ticaret ve sanattan başka bir geçim yolu da hizmettir. Kişinin dinine, imanına zarar gelmeyecek her işte çalışması caizdir. Yûsüf aleyhisselam, peygamberlerin büyüklerinden olduğu hâlde, insanların sıkıntıda olduğunu görüp, hükûmet reîsi kâfir olduğu hâlde, ona giderek vazîfe istedi. Böylece, insanlara hizmet etti. 
O hâlde, kullara hizmet edeceğini bilen ve bunu kendinden başka yapacak Müslüman kimsenin bulunmadığını gören, bu vazîfeye bir zâlimin geçmesini önlemek ve Müslümanlara hizmet etmek için, kâfir olan âmirden bile vazîfe isteyebilir. Bir iyilik yapamasa da, hiç olmazsa, Müslümanların zararına çalışmayı önlemek de ibâdet olur. Zaruret olmadıkça vazîfeden istifâ etmek de, bunun için, câiz değildir. 
Çalışmada, para kazanmada niyet çok önemlidir. Nefis, şeytan bu niyeti bozmak için çok uğraşır. Para kazanmayı, dünyalıklar elde etmeye, gösterişe, süse, eğlenceye yönlendirir. Şeytan insanlara, ev eşyasını, elbise, evin süsünü ve fazla konforu, lüksü sevdirir. Çünkü şeytan, bu süsün, lüksün insanoğlunun kalbinde galip olduğunu görünce o kalpte yumurtlar, civcivler çıkarır, artık buradan çıkmaz ve böylece daimî bir şekilde insanı evi yenilemeye davet eder. Evin tavanını ve duvarlarını süslemeye, odaları ve salonları genişletmeye teşvik eder. Devamlı bir yerleri yıkar yapar. Aklı düşüncesi, daha lüks daha büyük evlerde olur. Fakirleri, borçluları, çaresizleri düşünemez hâle gelir. 
Yine şeytan, insanı yeni, şık elbise düşkünlüğüne, binek (araba) lüksüne, süsüne davet eder. Bu düşkünlükler o hâle gelir ki, ömrü boyunca onu kendisine hizmetçi yapar. Onu bir defacık buraya soktuğu zaman ikinci bir defa uğraşmasına gerek kalmaz. Çünkü bu şeylerin bazısı insanoğlunu diğerine çekip sürükler ve götürür. Onlar için yaşar hâle getirir. 
Böylece insanoğlunu bir şeyden diğer bir şeye -eceli gelip ölünceye kadar- bu dünya sevgisi sürükler götürür. İnsanoğlu, şeytanın yolunda ve hevâ-i nefsinin arkasındadır ve bu gidişatından ötürü imansız gitmesinden korkulur. Böyle bir gidişattan Allah’a sığınmak lazım! 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

06 Aralık 2009 Pazar

İblisin insanları helak ettiği iki huy!
 
Nuh aleyhisselam tufanda gemiye bindiği zaman, Cenab-ı Hakkın emri gereği her canlıdan bir çifti gemiye aldı. Bu esnada gemide tanımadığı bir ihtiyar gördü. Hz. Nuh bu ihtiyara ‘Seni buraya getiren nedir?’ diye sordu. İhtiyar ‘Ben buraya senin arkadaşlarının kalplerine vesvese vermek için girdim, ta ki onların kalpleri benimle, bedenleri seninle olsun!’ dedi. Bunun üzerine Hz. Nuh ona ‘Ey Allah’ın düşmanı! Gemiden çık! Çünkü sen Allah’ın rahmetinden uzaklaştırılmış bir mel’unsun, İblissin’ dedi. 
Bunun üzerine İblis, Hz. Nuh’a dedi ki: ‘Beş şey vardır, onlar vasıtasıyla insanları helâk ederim. Onlardan üç tanesini sana haber vereceğim. İki tanesini ise bildirmeyeceğim’. Hz. Nuh İblis’e sordu: ‘Söylemek istemediğin o iki şey nedir?’ İblis ‘O iki şey sayesinde beni yalanlamazlar, bana muhalefet etmezler, onlar vasıtasıyla halkı helâk ederim. Onlardan biri hased, diğeri de hırstır! Hasedden ötürü lânetlendim ve Allah’ın rahmetinden kovulmuş bir şeytan oldum. Hırsa gelince, o da Âdem‘e (aleyhisselam) bir ağaç hariç, bütün cennet mübah kılındı. Ben ihtiyacımı, hırstan ötürü Âdem’den koparabildim’ dedi. 
İblis insanlara mübahla yetinmemeleri üzerine vesvese verir. Böylece önce şüphelilere sonra da haramlara sevk eder. 
Başka bir zaman da Yahya aleyhisselam şeytanın üzerinde çengellerin takılı olduğunu gördü. Kendisine sorunca; “Bunlar şehvetlerdir! Onlarla Âdemoğlu’nu avlarım!” cevabını verdi. Ayrıca, “karnını fazla doyurması için de insanlara vesvese veririm. Çünkü, bu takdirde namaz kılması ve zikir yapması ağırlaşır” dedi. 
Çok yemekte altı kötü hasletin bulunduğu bildirilmiştir: 1- Allah korkusunu kalpten çıkarır. 2- Halka karşı merhameti kalpten söker. Çünkü tok bir kimse herkesin tok olduğunu zanneder. 3- İbadetleri ağırlaştırır. 4-Tok bir kimse hikmetli bir konuşmayı dinlediği zaman o konuşmanın kalbinde bir incelik meydana getirdiğini hissetmez. 5-Tok bir kimse, vaazda bulunur ve hikmetli konuşursa onun konuşması halkın kalbine tesir etmez. 6-Tokluk, kişide çeşitli hastalıklar doğurur ve hastalıklarını artırır. 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

30 Temmuz 2009 Perşembe

İblis’i yormayan kimseler!
 
İmam-ı Mücahid, İblis’in şunları söylediğini rivayet eder: Âdemoğulları beni üç haslette yormamış ve hiçbir zaman da yormayacaklardır: 
1. Öfkelendiği zaman, bilmediğini söyler, pişmanlığını gerektiren hareketlerde bulunur. 
2. Elinde bulunan mal hakkında onu cimri yapar, gücü yetmediği şeyler hakkında da uzun ümit ve emellere sahip kılarız. 
3. Onlardan biri sarhoş olduğu zaman onun yularına yapışır, istediğimiz tarafa çeker götürürüz ve sevdiğimizi ona yaptırırız. 
Bir hikmet ehline denildi: ‘Filan adam nefsine hâkimdir!’ O cevap olarak şöyle dedi: ‘O halde şehvet onu kul ve köle edinmiş değildir, nefis onu mağlup etmemiştir ve öfke de ona hakim olmamıştır.’ 
Seleften biri şöyle demiştir: ‘Öfkeden sakın! Zira öfke seni özür dilemek zilletine sürükler.’ 
Abdullah bin Mes’ud hazretleri şöyle demiştir: ‘Öfkelendiği zaman, kişinin halîmliğini deneyiniz! Tamahkârlığı anında da emin olup olmadığını tecrübe ediniz, kişi öfkelenmediği zaman, hilmini nereden bileceksin? Tamah sahibi olmadığı zaman emin olduğunu nereden anlayacaksın!’ Denildi ki: Öfkeden sakınınız! Çünkü sabur denilen acı maddenin balı bozduğu gibi, öfke de imanı bozar.’ 
Ömer bin Abdülaziz, bir valisine şöyle yazdı: ‘Öfkelendiğin anda herhangi bir kimseye ceza tatbik etme! Öfken geçinceye kadar onu hapset! Öfken geçtiği zaman, adamı hapisten çıkar. Suçu nisbetinde kendisine cezayı tatbik et. 
Kureyş’ten bir kişi Ömer bin Abdülaziz‘e sert ve kaba çıkışlar yaptı. O ise uzun bir zaman başını eğerek düşündü. Sonra dedi ki: ‘Saltanat izzetiyle şeytan beni tahrik etmeye kalkıştı ve senin benden yarın alacağını bugün senden almış olmayı istedim! Fakat seni affediyorum.’ 
Seleften biri oğluna dedi ki: ‘Ey oğul! Akıl, gazap anında yerinde durmaz. Nitekim ısıtılmış fırın ve tandırlarda diri bir kimsenin durmadığı gibi...’ Bu bakımdan insanların öfkesi en az olanı, en akıllısıdır. Eğer dünya için az öfkeli olursa, bu deha ve hiledir. Eğer ahiret için olursa, hilm ve ilimdir. Denilmiş ki; öfke aklın düşmanıdır. Öfke aklın helâk edicisidir. 
 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

26 Temmuz 2009 Pazar

İblis’in talep ettiği on şey
 
Mu’âz bin Cebel hazretleri rivayet etmiştir: Peygamber efendimiz, İblis’e sordu: “Ey İblîs! Cenab-ı Haktan neler taleb ettin?” İblis şöyle cevap verdi: “On şey taleb ettim, kabul etti: 
1- Allahtan, beni insanların malına ve evlâdına ortak etmesini istedim. 
Her Besmelesiz kesilen hayvan etinden, faiz ve haram karışan yemekten de yerim. Benim şerrimden Allaha sığınılmayan malın da ortağıyım. Hanımı ile cinsî yakınlık ânında, şeytandan Allaha sığınmayan kimse ile beraber olurum. Bu yakınlıktan meydana gelen çocuk, bize itaat eder, sözümüzü dinler. Her kim hayvana binerken helâl olan yere gitmeyi değil de, aksini isteyerek binerse, ben de onunla beraber binerim. Yol ve binek arkadaşı olurum. 
2- Allahü teâlâdan bir ev vermesini istedim. Bana hamamları ev olarak verdi. 
3- Bir mescid vermesini istedim. Pazar yerlerini bana mescid olarak verdi. 
4- Okuyacağım bir kitap istedim. Bana (ahlâksızlığı öven) şiirleri okuma kitabı olarak verdi.
5- Benim için bir ezan vermesini istedim. Çalgı âletlerini verdi. 
6- Bir yatak arkadaşı istedim. Sarhoşları verdi. 
7- Bana yardımcılar vermesini istedim. Bozuk itikad mensûbu olanlarını verdi. 
8- Bana kardeşler vermesini istedim. Mallarını boş yere isrâf edenleri ve parasını günah olan yerlere harcayanları verdi. Bu durum, Kur’ân-ı kerîmde İsrâ sûresinin yirmiyedinci âyet-i kerîmesinde meâlen şöyle anlatılmaktadır: “Çünkü isrâf yapanlar, şeytanların kardeşleridir. Şeytan ise, Rabbine karşı çok nankör bulunuyor.“ 
9- Allahtan, Âdemoğulları beni görmesin, fakat ben onları göreyim istedim. Bu dileğimi de kabûl etti. 
10- Âdemoğullarının damarlarını bana yol yapmasını istedim. Bu da oldu. Böylece ben, onlar arasında akıp giderim. İstediğim gibi gezerim. Bütün bu isteklerimin hepsinin bana ihsân edildiği bildirildi. İşte ben bu hâllerimle iftihar ederim. Şunu da söyleyeyim ki, benimle beraber olanlar, seninle beraber olanlardan daha çoktur. Bu şekilde, kıyâmete kadar Âdemoğullarının çoğu benimle beraberdirler.” 
 
 
Hikmetler
Mehmet Oruç 
mehmet.oruc@tg.com.tr

06 Aralık 2009 Pazar

İblisin insanları helak ettiği iki huy!
 
Nuh aleyhisselam tufanda gemiye bindiği zaman, Cenab-ı Hakkın emri gereği her canlıdan bir çifti gemiye aldı. Bu esnada gemide tanımadığı bir ihtiyar gördü. Hz. Nuh bu ihtiyara ‘Seni buraya getiren nedir?’ diye sordu. İhtiyar ‘Ben buraya senin arkadaşlarının kalplerine vesvese vermek için girdim, ta ki onların kalpleri benimle, bedenleri seninle olsun!’ dedi. Bunun üzerine Hz. Nuh ona ‘Ey Allah’ın düşmanı! Gemiden çık! Çünkü sen Allah’ın rahmetinden uzaklaştırılmış bir mel’unsun, İblissin’ dedi. 
Bunun üzerine İblis, Hz. Nuh’a dedi ki: ‘Beş şey vardır, onlar vasıtasıyla insanları helâk ederim. Onlardan üç tanesini sana haber vereceğim. İki tanesini ise bildirmeyeceğim’. Hz. Nuh İblis’e sordu: ‘Söylemek istemediğin o iki şey nedir?’ İblis ‘O iki şey sayesinde beni yalanlamazlar, bana muhalefet etmezler, onlar vasıtasıyla halkı helâk ederim. Onlardan biri hased, diğeri de hırstır! Hasedden ötürü lânetlendim ve Allah’ın rahmetinden kovulmuş bir şeytan oldum. Hırsa gelince, o da Âdem‘e (aleyhisselam) bir ağaç hariç, bütün cennet mübah kılındı. Ben ihtiyacımı, hırstan ötürü Âdem’den koparabildim’ dedi. 
İblis insanlara mübahla yetinmemeleri üzerine vesvese verir. Böylece önce şüphelilere sonra da haramlara sevk eder. 
Başka bir zaman da Yahya aleyhisselam şeytanın üzerinde çengellerin takılı olduğunu gördü. Kendisine sorunca; “Bunlar şehvetlerdir! Onlarla Âdemoğlu’nu avlarım!” cevabını verdi. Ayrıca, “karnını fazla doyurması için de insanlara vesvese veririm. Çünkü, bu takdirde namaz kılması ve zikir yapması ağırlaşır” dedi. 
Çok yemekte altı kötü hasletin bulunduğu bildirilmiştir: 1- Allah korkusunu kalpten çıkarır. 2- Halka karşı merhameti kalpten söker. Çünkü tok bir kimse herkesin tok olduğunu zanneder. 3- İbadetleri ağırlaştırır. 4-Tok bir kimse hikmetli bir konuşmayı dinlediği zaman o konuşmanın kalbinde bir incelik meydana getirdiğini hissetmez. 5-Tok bir kimse, vaazda bulunur ve hikmetli konuşursa onun konuşması halkın kalbine tesir etmez. 6-Tokluk, kişide çeşitli hastalıklar doğurur ve hastalıklarını artırır. 
 
 
 
15 Haziran 2007 Cuma

İnsan, iki yerde zayıftır!
 
Allah dostlarından Ahmet Mekkî Efendi hazretleri, bir sohbetinde; 
- Ey insanlar, şeytan insanı iki yerde küfre sokar, buyurdu. 
Ve ekledi. 
- Çünkü insan, bu iki yerde zayıftır. 
Merak ettiler. 
- O hangi hallerdir efendim? 
- Biri “Öfke”, diğeri “Şehvet”. 
- Neden bu iki yerde saldırır insana? 
- Çünkü öfke ve şehvet ânında akıl örtülür. İnsan doğru düşünemez. 
- Ne tavsiye edersiniz hocam? 
- Öfkelendiğiniz zaman, ayaktaysanız oturun. Oturuyorsanız yatın. Şehvet hâli de böyledir. O da aklı giderir. 
Sordular: 
- Şehvet, insanı nasıl küfre sokar hocam? 
- Şöyle ki, meselâ sokakta giderken açık saçık bir kadınla karşılaştınız diyelim. 
- Evet efendim. 
- Ona şehvetle bakarsanız, sadece haram işlemiş olursunuz. Ama onun o hâlini beğenip “Ne güzel!” derseniz, îman gidebilir mâzallah. 
- Îman mı gider, neden? 
- Çünkü harama “güzel” demek, “küfür”dür de ondan. 


Sebebi ne imiş? 
Bir gün de şunu anlattı cemaatine: 
Cenâb-ı Hak, Mûsâ aleyhisselâma; 
- Yâ Mûsâ! Sana Peygamberlik vermeme sebep olan şeyi biliyor musun? diye sordu. 
Mûsâ Nebî; 
- Hayır yâ Rabbî, dedi. Bilmiyorum. 
Buyurdu ki: 
- Sen bir gün koyun güdüyordun. Bir koyun sürüden ayrılıp kaçtı. Sen onu sürüye katmak için arkasından yürüdün. Yetişemeyince koştun. Bir hayli yol gittiniz. Hem sen yorulmuştun, hem de koyun. Nihayet yetişip yakaladın. Ama hiç kızmadın. Merhametle muamele edip; 
- Bre hayvan! Ne zorun vardı da, böyle hem kendini yordun, hem de beni! diye söylendin. Hâlbuki o anda son derece yorgun ve hiddetliydin. İşte, o hiddetli ve gazablı zamanında hırsını yenip güzellikle ve yumuşaklıkla muamele etmen, hoşuma gitti. Mükâfat olarak sana “Peygamberlik” derecesini ihsân eyledim. 
 
 
 
 
16 Eylül 2008 Salı

Şeytanın sevdikleri ve sevmedikleri
 
Resûlullah Efendimiz, eshâbı ile bir evde otururken, birisi izin isteyip içeri girmek istedi. Resûlullah Efendimiz; 
- O gelen İblis’tir. Kapıyı açın, gelsin! buyurdular. 
Şeytan içeri girince; 
- Yâ Muhammed! Beni Allah gönderdi. İnsanları nasıl aldattığımı doğru olarak sana anlatacağım, diye arz etti. 
Efendimiz; 
- Pekâlâ, sevmediğin ve düşman olduğun kimseleri say! buyurdular. 

“EN BAŞTA SEN VARSIN!” 
İblis; 
- Dünyâda hiç sevmediğim ve düşman olduğum kimselerin başında sen varsın, dedi. 
- Başka kimler var? 
İblis başladı saymaya: 
- Âdil sultânlar, şükreden zenginler, hâlinden şikâyetçi olmayan Müslüman fakirler, doğru sözlü tüccarlar, ilmi ile amel eden âlimler, dîn-i islâmı yaymaya çalışan mücahidler, emr-i mâruf ve nehy-i münker yapanlar, insanlara karşı merhametli olanlar. 
- Başka var mı? 
- Hâlisane tövbe edenleri, takvâ ehli gençleri, hayır yapan cömertleri, insanlara faydalı olan Müslümanları, Kur’ân-ı kerîmi tecvitle okuyan hâfızları, beş vakit namazı vaktinde kılanları, gece herkes uyurken namaz kılanları hiç sevmem. 

KİMLERİ SEVİYORSUN? 
Efendimiz; 
- Şimdi de sevdiğin ve dost olduğun kimseleri bildir! buyurdular. 
İblis arz etti: 
- Zâlim idareciler, kibirli zenginler, içki içenler, tegannî edenler, fuhuş yapanlar, yetim malı yiyenler, cimriler, yalan söyleyenler, gıybet edenler, kovuculuk yapanlar, hırsızlar, farz borcu dururken nafile ile iştigal edenler, çok sevdiğim kimselerdir... 
 
 
 
18 Eylül 2008 Perşembe

Kimleri, nasıl aldatıyorsun?
 
Resûlullah Efendimiz, eshâbı ile bir evde otururken, birisi izin isteyip içeri girmek istedi. Resûlullah Efendimiz; 
- O gelen İblis’tir. Kapıyı açın, girsin! buyurdular. 
Şeytan içeri girince; 
- Yâ Muhammed! Beni buraya Allah gönderdi. İnsanları nasıl aldattığımı doğru olarak sana anlatacağım, diye arzetti. 
Efendimiz; 
- Kimleri, nasıl aldatmaya çalışırsın? diye sordular. 

BİR ABİD VARDI Kİ... 
Şöyle anlattı: 
- En kuvvetli adamlarımı âlimlere gönderirim. Bâzısını gençlere, bâzısını âbidlere, bir kısmını da zahitlerin başına musallat ederim. 
Efendimiz; 
- Bir misal ver! buyurdular. 
İblis arzetti: 
- Meselâ önceki ümmetlerden bir âbid, tam yetmiş sene ibâdet etmişti. Onun duâ ettiği her hasta, şifâya kavuşurdu. Onun peşine takıldım. Hîle ile ona içki içirdim, zinâ ettirdim ve katil yaptım. Sonunda küfre soktum onu. 

EN ÇOK NEYİ SEVERSİN? 
Efendimiz sordular: 
- En çok neyi seversin? 
Dedi ki: 
- Yalanı ve kibri çok severim. Çünkü ilk yalan söyleyen ve ilk kibirlenen benim. Bu ikisi benim sıfatımdır. Bunlar kimde varsa, benim dostumdur ve kimde ne kadar varsa, o kadar bana benzemiş olur. 
- Bir müslüman namaz kılınca, Kur’ân okuyunca, tövbe edince ne yaparsın? 
- Namaz kılmaya başlayınca âdeta beni bir sıtma tutar. Kur’ân okumaya başlayınca, üzüntümden eririm. Tıpkı ateşte eriyen kurşun gibi. Tövbe edince, sanki belim kırılır. Saçımı başımı yolarım. “Bütün emeklerim boşa gitti” diye feryat figan ederim. 
 



 
 Şeytanın İnsana ve İslam'a Karşı Mücadelesi
 
 
 
Ahmed Maraşlı
1987 - Ocak, Sayı: 011, Sayfa: 003
KUR'AN, Hazreti Adem'le şeytanın münasebetini, yaratılış esnasında olmuş-bitmiş bir hadise olarak vaz'etmiyor. Aksine, Adem'e ve şeytana insan soyunun varoluş süreci içerisinde yaşanacak bir mücadelenin iki tarafı olarak bakıyor. Hadise, İslam'ın insan anlayışı, hayat anlayışı, Allah ve ahiret inancı ile bir bütünlük arz edecek biçimde ortaya konuyor ve buna, kıyamete kadar sürecek bütün bir insanlık tarihi bağlanıyor.

KUR'AN ÇERÇEVESİNDE İNSAN VE ŞEYTAN

HADİSE'NİN oluşum seyrine Kur'an'dan baktığımızda şu çizgileri tesbit ediyoruz:

Allah Teala Hz.Adem'i yaratıyor. Ve bu yaratışı "Ahsen-i takvim - En güzel yaratılış" diye niteliyor.(1) Demek Kur'an anlayışına göre yaratılışının başlangıcında insan "en güzel" ifadesiyle anlatılabilecek bir nitelik arzediyor.

Sonra Allah meleklerden, Hazreti Adem'e secde etmelerini istiyor. İslam alimleri bu secdeyi, bir hürmet ifadesi olarak anlıyorlar ve Allah Teala'ya yapılan secdeden ayırıyorlar. Bütün melekler, Allah'ın emrine uyarak secde ediyorlar.(2)

YALNIZ İblis-Şeytan secde etmiyor. Secde etmemesine gerekçe olarak da, Allah'ın, Hz. Adem'le ilgili "Ahsen-i takvim-en güzel yaratılış" nitelemesine katılmadığını gösteriyor.(3) Şeytan, Allah'ın Adem'le ilgili "En güzel yaratılış" tavsifini kabul etmiyor:

"Şu, benden üstün yaptığına bak hele!" diyor.(4) Hz. Adem'in topraktan, kendisinin ateşten yaratılmasını, bir üstünlük kıyaslaması olarak ortaya koyuyor. Üstünlük ölçüsünü yalnız Allah'ın koyacağı kesin iken, o, kendi kendine bir ölçü vaz'etmeye kalkışıyor. Ve kendi ölçülerinde yaptığı değerlendirmelerden sonra Allah'ın hükmüne karşı çıkıyor: "Ben Adem'e secde etmem" diyor.

BUNDAN sonra şeytan huzur-i İlahi'den kovuluyor. Ancak şeytan, Allah'tan kendisine, Adem'in soyu ile mücadele imkanı verilmesini, bunun için de yaşama süresinin kıyamete kadar uzatılmasını istiyor. Şeytana bu izin veriliyor. İnsanlar üzerinde zorlayıcı bir güce sahip olmamasına rağmen "Ahirete inananı, şüphe içinde olandan ayırt etmek -yani insanı bir iman sınavından geçirmek için" (5) Allah Teala, şeytana bu süreyi veriyor. Bundan sonra bir mücadele çizgisi başlıyor. Adem ve nesli ile şeytan arasında...

3 ÖNEMLİ NOKTA

KUR'AN'DA, müteaddit sûrelerde zikredilen, yaratılış başlangıcındaki ana hesaplaşma genel çizgileriyle böyledir. Burada şu hususlar tespit edilebilir:

1- İman nokta-i nazarından şeytanın durumu: Şeytan Allah'ın varlığını, ve kudretini kabul etmekte, ancak O'nun hükmüne rıza göstermemektedir. Kendine göre iyilik-kötülük ölçüleri vaz'etmekte, Allah'ın yapılmasını istediği bir şeye, kendi ölçülerini öne sürerek itiraz etmekte, şerh koymaktadır. Allah'ın belirlediği "değer ölçüleri"ne karşı, şeytan da "değer ölçüsü" koymak istemektedir. Bu, şeytanın ideolojik veya imanî karakteridir.

2- Şeytanın misyonu-davası:

Şeytan bu ilk hesaplaşmada bir de dava-misyon üstleniyor. Bu, insanı Allah'ın belirlediği çizgiden saptırma davasıdır. "Adem nesline apaçık düşman" (6) olduğu Kur'an ifadesiyle belirtilen şeytan, Allah'a karşı "Onların hepsini azdıracağım. (7) diyerek mücadele bayrağını açıyor. Bu, bir bakıma, Allah tarafından "Ahsen-i takvim" şeklinde belirlenen insanın öz vasfını bozma mücadelesidir.

3- Mücadele süresi: Kur'an, şeytanın insana karşı mücadelesini, yaratılış anında başlayıp biten bir hadise olarak da görmüyor. Bu ilk hesaplaşmada şeytanın söylediği "Eğer beni kıyamet gününe kadar ertelersen, onun zürriyetini, pek azı hariç, kökünden koparıp sürükleyecek, hükmüm ve nüfuzum altına alacağım"(8) ifadesi, mücadelenin Adem neslinin ömrü boyunca süreceğini belirtmektedir.

ŞEYTANIN İLK ATAĞI

ŞEYTANIN, yaratılış esnasındaki bu hesaplaşmadan sonra ilk atağı, Hazreti Adem ve Havva'yı "yasak ağaç"tan yemeye sevketmesidir. Bu, insanın ilk düşüşüne yol açacak ilk ayak sürçmesidir. Hazreti Adem, şüphesiz ilk insan, ilk peygamber ve Allah'ın sevgili bir kuludur. Ama insanla şeytan arasındaki, kıyamete kadar sürecek mücadelede ilk taraf olan insandır da. Şimdi ise her birimiz bu mücadelenin içerisindeyiz.

FERDİ MÜCADELE-TOPYEKÜN MÜCADELE

BURADA şöyle bir konu ortaya çıkmaktadır İnsan, Hazreti Adem'le şeytanın karşı karşıya geldiği hadiseye baktığında yanlış bir algılayışla iki ferdî varlığın karşılaşması gibi bir düşünceye ulaşabilmektedir. Oysa Kur'an, hadiseyi çok daha geniş bir perspektiften görmektedir. Kur'an mantığında hadise, bütün insanlığı ilgilendirmektedir. Hem fert olarak, hem toplumlar halinde, hem de müessese planında. Diğer bir ifadeyle, şeytanın insana karşı mücadelesi, insanın bulunduğu her kademede sürdürülmektedir. Çünkü her kademede "ahsen-i takvim" olarak nitelenen ilahî çizgi ile çatışma söz konusudur. İlahî çizgiye karşı şeytan çizgisi. Bu noktada şeytan, kendi çizgisinde bir insicam olmasında ısrarlı değildir. Onun için önemli olan insanın ilahî çizgiden uzaklaşması, safiyetini bozmasıdır.

ŞEYTANIN bütün insan soyuna karşı ve bütün alanlarda yürüttüğü bu mücadele, Kur'an'da çok canlı ifadelerle işaretlenmektedir. İşte onlardan birkaçı:

"Elbette senin kullarından bir pay alacağım" (9).

Onları mutlaka saptıracağım. (10)

Onlara emredeceğim. Allah'ın yaratışını değiştirecekler." (11)

Onları boş kuruntulara sokacağım." (12)

Şeytan onlara söz verir, ümit verir. (13)

Ben onları (saptırmak) için senin doğru yolunun üstüne oturacağım. (14)

Sonra (onların) önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından (dört bir yanlarından) onlara sokulacağım." (15)

Kullarıma söyle: En güzel sözü söylesinler. Çünkü şeytan aralarına girer, (onları tartışmaya ve kötülüğe dürtükler) (16)

Ey Adem oğulları! Şeytan ana-babanızı......cennetten çıkardığı gibi sizi de (şaşırtıp) bir belaya düşürmesin. Çünkü o ve kabîlesi sizin onları göremeyeceğiniz yerden sizi görürler. (17)

(Şeytanların) kardeşlerine gelince (şeytanlar) onları azgınlığa sürüklerler, sonra yakalarını bırakmazlar." (18)

Onlardan gücünün yettiğini sesinle yerinden oynat! Atlıların ve yayalarınla onların üzerine yaygarayı bas. Mallarda ve evlatlarda onlara ortak ol. Onlara (çeşitli) vaadler yap." (19)

Ey inananlar, şeytanın adımlarını izlemeyin. Kim şeytanın adımlarını izlerse ona edepsizliği ve kötülüğü emreder. (20)

Şeytan onlara (Ad ve Semûd kavimlerine) yaptıklarını süsleyip, onları yoldan çıkardı. (21)

Kendilerine doğru yol belli olduktan sonra arkalarına dönenlere şeytan, (günah işlemeyi) kolaylaştırmış ve onları uzun arzulara düşürmüştür. (22)

Şeytan onları istila etmiş, onlara Allah'ı unutturmuştur. (23)

Kur'an'ın tesbitlerinden, şeytanın insanı çökertmek, diğer bir ifadeyle "Ahsen-i takvim-en güzel yaratılış"ı, "esfel-i safilîn-aşağıların en aşağısı"na dönüştürmek için bütün vasıtaları kullanacağı ortaya çıkmaktadır. Kur'an' da geçen "Şeytan'ın kardeşleri", "şeytanın nesli", "şeytanın partisi-hizbi", "şeytanın askerleri", "şeytanın atlıları-yayaları", "şeytanın yaygarası", "şeytanın adımları", "şeytanın istilası", "şeytanın-tağutun mahkemesi"ve "şeytanın dostları" gibi ifadeler, hep sosyal muhtevalı tespitler yapmaktadırlar. Buradan şeytanın, insana karşı gerektiğinde ferdî planda, gerekirse psikolojik, siyasî, hukukî, askerî ve propagandaya yönelik olmak üzere bütün bir sosyal hayatı kapsayan topyekün bir mücadeleyi yürütebileceği sonucunu çıkarabiliriz.

KUR'AN'IN BAKIŞ AÇISIYLA ÇAĞDAŞ YORUMU

BURAYA kadar verilen Kur'an'ın bakış açısı, günümüzde yaşanan hadiseleri, daha bir anlamlı kılmaktadır. Çağ, bir yandan insanın ilahî çizgideki son buluşma yeri olan İslam'ın parlayışına şahit olurken, diğer yandan da İslam'a karşı muannid bir düşmanlığın ortaya konulduğunu görmektedir. Bir yanda gönülleri ferd ferd, kitle kitle İslam'a açılanlar, diğer yanda "Eyvah, Müslümanlaşıyoruz" şeklinde kulakları tırmalayan çığlıklar... Görülenlerden, kimin hangi rolü üstlendiğini anlamak zor olmayacaktır. Vasıtaların onca çeşitlenmesi bizi yanıltmamalıdır. Özdeki mücadele, Kur'an'ın ana çizgilerini belirlediği mücadelenin ta kendisidir.

İSLAM'A bir yerde baskı mı yapılmaktadır? Oradaki gücü kullanan, hiç şüpheniz olmasın ki, şeytanın ta kendisidir. Bir yerde İslam hayat dışına mı itilmektedir? Bir yerde, bir müslüman hanımın başörtüsüne el mi uzanmaktadır, dil mi uzanmaktadır? Bir yerde İslam'la irtica ve benzeri kötüleme sıfatları yanyana mı kullanılmaktadır? Bir yerde İslam=terör gibi saçma ilişkiler mi kurulmaktadır? Bir yerde bir müslüman, sırf inançlarını yaşadığı için yargılanmakta mıdır? Bir yerde bir Müslüman toplum, müstevli çizmeleri altına mı sokulmaktadır? Bir yerde 2 müslüman ferd veya toplum birbiriyle kavgaya mı tutuşmuştur? Bir yerde, insanı ilahî ölçüler dışında tatminlere yönelten her türden pazarlamalar mı yapılmaktadır? Bütün bunları, şeytanın o ilk mücadele yemininin bir uzantısı olmaktan başka türlü izah edemeyiz. Şeytan istilacı güçleriyle, mahkemeleriyle, askerleriyle, dostları ve adamlarıyla, atlıları ve yayalarıyla, partileri, devletleriyle, bütün müesseseleri ve bütün yaygarasıyla insanın ve İslam'ın karşısında savaşa soyunmuş demektir. İslam'a karşı çıkan insan, farkında olsun olmasın, şeytanın emrinde, bizzat kendi kendisine karşı savaşmaktadır. Duygularının, düşüncelerinin, kullandığı sloganların hiçbirisi kendi insanî özünden kaynaklanmamaktadır. Tümü şeytan anaforunda oluşmuş değer yargılarından ibarettir. İslama karşı kullandığı bütün vasıtalar, eline şeytan tarafından tutuşturulmuştur.

İSLAM'IN ezelî ve ebedî çağrısı, insana kendi özünü hatırlatmakta, "en güzel tarzda yaratıldığı" belirtilen aslî kimliğine dönüşünü istemektedir. Allah Teala, insana, şeytana karşı, ihlasla kuşanmayı öğütlemektedir. Kur'an' da şeytanın "ihlas sahiplerine nüfuz edemeyeceği" (24) tesbit edilmiştir. İhlas, yani bütün varlığımızla ilahi kudrete teslim oluş, Allah'ın hıfzına sığınış hali. "Şeytan hizbi"ndeki paniğe aldırmadan... 

Dipnotlar : 1) Kur'an-ı Kerim, 95/3-4, 2)K.K. 7/11, 3)K.K. 7/11, 4)K.K. 17/62, 5)K.K. 34/21, 6)K.K. 17/63, 7)K.K. 15/39, K.K. 17/62, 9)K.K. 4/118, 10)K.K. 4/119, 11)K.K. 4/119, 12)K.K 4./119, 13)K.K. 4/120, 14) K.K. 7/16, 15) K.K. 4/17, 16) K.K. 17/53, 17) K.K. 7/27, 18) K.K. 7/201, 19)K.K. 17/64, 20) K.K. 24/21, 21)K.K. 29/38, 22)K.K. 47/25, 23) K.K. 58/19,24)K.K.15/40
 
 

 
 Şeytanların Varlığına ve Vesveselerine İnanmak İslam İnancının Gereğidir.
Ali Rıza Demircan
1987 - Ocak, Sayı: 011, Sayfa: 006
İNSANLAR tarafından kafa gözü ile aslî hüviyetleri içersinde görülemeyen varlıkların bir bölümünü de cinler ve cin asıllı şeytanlar oluşturur.

Şeytanların varlığı, insanlara düşmanlığı, onlardan korunulması ve Allah'a sığınılması gereği Kur'an-ı Kerimle bildirilmiş ve Peygamberimizin hadisleriyle açıklanmıştır. Bu sebeble şeytanların mevcudiyetine ve insanlara şer aşılayıcı vesveselerine inanmakla mükellefiz. İslam inanç sisteminin her bir esasına inanmış olsa da şeytanların mevcudiyetine inanmayan kişi kafir olur. Kafir ise ebedi cehennemliktir. Ayrıca müslüman iken kafir olan kişinin ise karısı kendisinden boş olur. Müslüman ana-babası ve kardeşlerine varis olamaz. Müslüman varislerine de miras bırakamaz.

İLAHİ SENARYO ve İNSAN-ŞEYTAN İLİŞKİSİ:

BÜTÜN yüceliklerle vasıflı olan Yüce Allah yeryüzünde, iradelerini kullanarak kendisine ibadet edecek ve koyduğu yasaları uygulayacak ebedî hayata varis insanlar yaratmayı diledi. İlk insan Hz. Adem'i topraktan halketti ve ona ruhundan üfledi. Hz. Adem'den de eşini yarattı.1 Yüce Allah yaratılacak insanları gereğince takdir edemeyen meleklere ilk insan Hz. Adem'e saygı secdesinde bulunmalarını emir buyurdu. Bütün melekler secde etti. Cin asıllı olup üstün bilgisi ve ameli ile melekler arasında bulunan İblîs, kendi hilkat maddesi ateşin üstünlüğünü ileri sürerek kibre düşte ve secde etmedi. Yüce Allah da onu rahmetinden uzaklaştırdı; Cennetin'den kovdu.2

DÜŞÜŞÜNE Hz. Adem'i sebep gören İblis Hz. Adem'i ve yaratılacak neslini Allah katındaki mevkiinden düşürmek ve böylece onları kendisi gibi isyankar kılıp ilahî azaba uğratmak için Allah'a dua etti. Burada sözü Kuran ayetlerine bırakalım.

Araf Süresi Ayet 14-18

"İblîs şöyle taleb etti:

(Huzurunda muhakeme olunmak için insanların) yeniden dirilecekleri güne kadar bana süre ver.

Allah C.C. (bu talebi kabul etti de;) Haydi sen süre verilmişlerdensin, buyurdu.

Bu defa İblîs (gayesini açıklayıp şöyle) dedi.

Beni (Ademe secde etmediğim için işlediğim suçtan ötürü) azgınlığa mahkum ettin. And olsun ben de onları (saptırmak için) doğru yolunun üzerinde oturacağım.

Sonra onların önlerinden, arkalarından sağlarından, sollarından onlara sokulacağım ve onların çoğunluğunu şükredenlerden bulmayacaksın.

Allah şöyle buyurdu:

Durma, yerilmiş-koğulmuş olarak (meleklerin arasından; bulunduğun Cennet' den) çık. And olsun ki onlardan sana kim uyacak olursa (bilin ki) seni ve onlardan sana uyanları(toplayıp) Cehennem' e dolduracağım."

SIRLARI içeren, ilahi hikmet böyle bir gelişmeyi dilediği içindir ki İblîse ve soyuna, Hz. Adem'e ve nesline şer aşılama ruhsatı verildi. Her insana asgari bir şeytan musallat edildi. Fakat yüce Allah insan nesline de peygamberler gönderdi. Emirleri ve yasaklarına göre yaşanılmasını emir buyurdu. Kulluğunu bilerek yaşayanların ahiret saadetine erdirileceğini bildirdi. Şeytanların adımlarının izlenmemesini, böylece ona ibadet olunmamasını emir buyurdu.3 Ayrıca şeytanların vesveselerine karşılık ilham verecek melekleri de görevlendirdi.

ALLAH'IN Resûlu şöyle buyuruyor:

"Her birinize.... cinlerden bir şeytan, meleklerden de bir dost yoldaş edilmiştir..."4

"İnsan oğluna şeytanın vesvesesi olduğu gibi meleğin de ilhamı vardır. Şeytanın vesvesesi şer aşılamak ve Hakk' ı yalanlamaktır. Meleğin ilhamı ise hayrı öğütlemek ve Hakk' ı doğrulamaktır. Her kim kalbinde hayır (duyguları) hissederse bunun (melek aracılığı ile) Allah'dan geldiğini bilsin ve O'na hamd etsin. Şer hissederse bunu da şeytandan bilsin ve ondan Allah'a sığınsın..."5

İLK VESVESE:

HİKMETİ bizce bilinemez İlahi senaryo gereği şer aşılama gücüne erdirilen İblis, ilk atılımını Hz. Adem'i ve eşini kandırıp Allah'ın yaklaşılmasını yasakladığı Cennet ağacından yedirerek yaptı.

İşledikleri bu ilk hata sebebiyle Hz. Adem ve eşi Cennet'ten çıkarılarak birbirlerine düşman oldukları halde İblîs'le birlikte yeryüzüne sürüldü.6

Böylece İblîs ve soyu, Hz. Adem'e ve nesline düşman kılındı.

İlk Şeytan İblîs' tir ve Zürriyet' idir:

İlk insan Hz. Adem olduğu gibi ilk şeytan da İblîs'dir. Cin asıllı olan İblîs Hz. Adem gibi nesillenmiş; zürriyetlenmiştir.

Kehf Sûresi: Ayet 50:

"Meleklere Adem'e secde edin demiştik, secde ettiler, yalnız İblîs etmedi. O, cinler-dendi. Rabbinin emrinden dışarı çıktı. Şimdi siz (kibire kapılıp) beni bırakarak onu ve onun neslini dostlar mı ediniyorsunuz? Oysa onlar sizin düşmanınızdır. Zalimler için ne kötü değiştirmedir bu."

HER insana en az bir şeytan musallat edildiği için şeytanların sayıları insanlardan çoktur.

Şeytanların atası olan İblîs ebul-beşer olan Hz. Adem'den farklı olarak nesillerin başında Kıyamet Günü'ne kadar yaşayacaktır.7

İblîs'in cinlerden olduğunun Kuran-ı Kerimde Rabbimiz tarafından açıklanması, şeytanların cinlerin bir kolu olduğunu göstermektedir. Ancak cinlerin kafirleri ve müminleri, kötüleri ve iyileri vardır. Şeytanların ise bütünü kafir olup kötülüklerin kaynağı ve şerlerin menbaıdırlar.

ŞEYTANLARIN VÜCUD YAPILARI:

HİCR ve Rahman sûrelerinde Yüce Allah cinleri; cin kökenli şeytanları insanlardan önce dumansız, halis ve insan vucudunun gözeneklerine nüfuz edebilen ateşten yarattığını şöylece açıklamaktadır:

"And olsun biz insanı pişmemiş çamurdan değişmiş cıvık balçıktan yarattık. Cinleri de(insandan) daha önce (vucudun gözeneklerine) nufûz eden çok sıcak ateşten yarattık."

"Allah cinni de halis ateşten yarattı."10

Kuran-ı Kerimde, şeytanların insanları, onların göremediği yerden gördüklerinin ve onlara her yönden yaklaşabildiklerinin açıklanması, ayrıca Hz. Adem'e saygı secdesinden kaçınan İblîs' in, kendisinin yaratıldığı ateşin topraktan üstün olduğunu ileri sürmesi, şeytanların yapı maddesinin çağırışım yapıldığı gibi odun, kömür veya petrolden oluşan toprak kökenli ateş olmadığını ortaya koymaktadır.

KUR'AN-İ açıklamaların bütünü ışığında şeytanların elektrik dalgaları benzeri bir tür ateşten yaratıldıkları ileri sürülüyorsa da gerçeği yalnız Allah bilir.

ŞEYTANLAR YERLER İÇERLER ve ÜRERLER:

Kuran ve Sünnet açıklamalarına göre cinler; şeytanlar yerler-içerler ve ürerler.11 Yapısal özellikleri sebebiyle çeşitli şekillere ve sûretlere girebilirler uzun mesafeleri kısa sürede kat edebilirler. İnsanların tabiî şartlarda yapamayacağı pek çok şeyi de yapabilirler.12

Şeytanlar Yalnızca Şer Aşılarlar:

Şeytanlar Allah'ın takdiri olmaksızın zarar veremezler. Onlar yalnızca düşmanlık yapar, vesveseleriyle insanlara şer aşılarlar.

Kur'an' ın açıklamasına göre şeytanlar sapıttırarak, hülyalara düşürerek, Allah'ın yarattığı düzeni değiştirmeyi telkin ederek, dinin, bilimin ve olgun aklın çirkin bulduklarını güzel gösterip emrederek, fakirlikten ve kendi dostları olan kafirler ve isyankarlardan korkutarak... düşmanlıklarını yaparlar.13

İNSANLARI cehennem azabına düşürecek amellere yöneltebilen şeytanlar vesveselerini nasıl vermekte, nasıl tesir icra etmektedirler?

Onlar insanların beyin hücreleri üzerinde yaptıkları doğrudan fiziksel bir etki ile mi yoksa uzaktan bilemediğimiz bir metodla mı vesvese vermekte, tesir icra etmektedirler, bunu bilemiyoruz.

Çünkü mevcut bilgilerimiz Kurân ve Sünnet'in şeytanla ilgili açıklamalarını yeterince yorumlayacak düzeyde değildir. Ne var ki şeytanların vücut gözeneklerinden girebilecek bir yapıya sahip olmaları ve Peygamberimizin onların "insanların kan damarlarında akabildiklerini"14 beyan buyurması vesveselerinin nasıllığını bir ölçüde idraklerimize yaklaştırmaktadır.

ŞEYTANLAR materyalizme yöneltici ve ilahi haramları işletici vesveseleri insanlara verirlerse de bilgili, amelli ve ihlaslı müminler üzerinde yaptırıcı hakimiyetleri yoktur.

Kur'an-ı Kerim bu gerçeği şöyle açıklar.

["İnananlara ve Rablerine dayananlara şeytanın bir gücü yoktur. Onun gücü sadece kendisini dost tutanlara ve Allah'a ortak koşanlaradır."

"Allah'dan korkanlar kendilerine şeytanlardan bir vesvese dokunduğu zaman hemen(Allah'ın buyruklarını) hatırlarlar. Hemen gerçeği görürler."

Müminler dahil bütün insanlara yönelik etkileyici vesveseleri varsa da şeytanlar ancak ve ancak ilahi hakimiyeti tanımayan kafirler, kalblerine iman akmamış münafıklar ve hakka muhalefeti meslek tutmuş günahkar müminler üzerinde egemenlik kurarlar.

Zuhruf Sûresi Ayet 38:

"Kim Rahman olan Allah'ın emirleri ve yasaklarına aykırı giderse biz ona şeytanı saldırtırız. Artık o, onun (sürekli olarak şerleri telkin eden) arkadaşı olur."

ŞEYTANLAR yıkıcı telkinlerini bizzat yaptıkları gibi dostları ve taraftarları olan kafirler ve münafıklar aracılığı ile de yaparlar. Şeytanların izini izleyen amelsiz müminler ve batılperest kadınlar da şeytanların yardımcılığını yaparlar.16

Şeytanların değişik uygulamaları vardır. Doğrudan yaptıramadıklarını içki, kumar ve kadın erkek karışımı gibi ortamlardan yararlanarak yaptırtmaya çalışırlar.17 Namaz ve adalet gibi hayırlı amelleri engelleyemezlerse cemaat namazı ve af gibi daha hayırlı olanları engellemeye çalışırlar. Riyakarlığa ve kibire düşürebileceklerine inanırlarsa hayra da teşvik edebilirler.

ŞEYTANLARDAN ALLAH'A SIĞINMALIYIZ:

İnsanlara düşman olan ve onları saptırıcı telkinleriyle cehennem azabına sürükleyen şeytanlara karşı Allah'a sığınmaksızın ve O'nun yardımına ermeksizin mücadelede başarılı olunamayacağımız için Yüce Allah şeytanlardan kendisine iltica etmemizi Nas suresinde emir buyurmakta, Müminun süresinin ilgili ayetlerinde ise şöylece öğüt vermektedir:

"Şöylece dua et: Rabbim! Şeytanların dürtüklemelerinden sana sığınırım. Onların yanımda bulunmalarından da sana sığınırım Rabbim!"18 . 
 

SONUÇ:

MÜSLÜMANLAR olarak meleklere ve cinlere inanmakla mükellef olduğumuz gibi cin asıllı olan ve ilahi hikmet gereği bir kısmı cinlere ve bir kısmı da insanlara saldırtılan şeytanların mevcudiyetine inanmak İslam itikad nizamının bir gereğidir.

KULLUK denemesi içinde ve şeytanların şer telkinatları altında yaşadığımızı bilmeli, her ferdi ve içtimaî sapıklıkta şeytanların payı bulunduğunu kavramalı ve şu ayeti sürekli olarak hatırlamalıyız:

"Şeytan sizin için düşmandır. Onu düşman edinin. O kendisine taraf olanları alevli ateş olan cehennemliklerden olmaya çağırır."19 

Dipnotlar :1- Sad 71-2    2- Sad 73-83, Hicr 28-38   3- Bakara 168, Nur 21, Yasin 60-1   4-(Buharî-Müslim) Mişkâtül-Mesabîh Hn. 67   5- S. Tirmizî Hn. 2991   6- Bakara 35-8, Araf 19-24  7- Cin 13-5   9- Hicr 26-7   10-Rahman 15 .11-Mişkatül-Mesabîh Hn.375, Kehf 50 .12-Enbiya 82, Sebe' 12-3, Sad 37-8 13- Nisa 119-120, Nûr 21,Al-i Imran 175, Hicr 39 .14-(Buharî-Müslim) Mişkatül-Mesabîh Hn. 68  15-NahI 99-100, A'raf 201 16- Mücadele 19, Keşful-Hafa Hn. 2802   17-Maide 91, Et-Tac 2/239    18- Müminûn 97-8   19- Fâtır 6.

 
 

 
İnsan Şeytanlar ya da Şeytanlaşmış İnsanlar
 
Prof. Dr. İsmail Lütfi Çakan
1987 - Ocak, Sayı: 011, Sayfa: 009
Ebû ZERR el-Gıfarî (radıye anhu'1-Barî) hazretlerinden; diyor ki:

Rasûlullah'ın mescidde bulunduğu bir sırada mescide girdim ve varıp yanına oturdum. Hz. Peygamber;

- Ey Ebû Zerr, cin ve insan şeytanlarının şerrinden Allah'a sığın! buyurdu. Ben;

- İnsan şeytanları da mı var? dedim.

- Evet, buyurdu.1

İMAN düşmanı şeytanın cinlerden olduğu yüce kitabımızın beyanıyla sabit bir gerçektir. İblis ve soyu demek olan şeytanların, cinlerin esrar tabakasını teşkil ettikleri, insanların açık düşmanı oldukları ve çalışma usulleri yüce kitabımız tarafından açıklanmıştır. Bu konudaki toplu bilgileri diğer sahifelerimizde bulacaksınız. Biz burada hadisimizin varlığına parmak bastığı insan şeytanları'nı tetkik etmek istiyoruz.

YALAN ve yanlış söylemesi mümkün olmayan sevgili peygamberimizin bu hadisi, Kur'an-ı Kerim'deki şu ayette yer alan gerçeğin ifadesidir. Allah Teala buyuruyor ki; "Böylece biz, her peygambere insan ve cin şeytanlarını düşman yaptık. Bunlar, aldatmak için birbirlerine yaldızlı sözler fısıldarlar. Rabbin dileseydi onu yapamazlardı. Artık onları uydurdukları şeylerle başbaşa bırak." (el-En'am,112). Nitekim, hadisimizin bir rivayetinde (Müsned V, 265) Hz. Peygamber, Ebû Zerr'in sualine bu ayeti okuyarak cevap vermiştir.

Ayetteki "şeyatine'l ins" ,"İnsan şeytanlar" gerçeğini ve bunların cin şeytanlarıyla insanları doğru yoldan saptırmak için taktik alışverişinde bulunduklarını ortaya koymaktadır. Aynı gerçeği ve her iki grup şeytanın şerrinden Allah'a sığınmak gerektiğini Nas Suresi'nden öğrenmekteyiz."Gerek cinlerden, gerek insanlardan (olan bütün vesvesecilerin şerrinden Allah'a sığınırım)". Ayrıca bir çok ayette de şeytanların yapmak istediklerini yapmaya çalışan, mü'minleri inançları konusunda şüpheye düşürüp doğru yoldan saptıran, Allah'a giden yoldan insanları alıkoymayı amaçlayan, bu konuda olmadık yollara baş vuran kafir ve münafıklar için "şeytan" denildiğini müşahede etmekteyiz. Mesela daha ikinci süredeki münafıkları tanıtan şu ayet bunun açık delilidir: "Mü'minlere rastladıkları zaman, "inandık" derler. Fakat şeytanlarıyla(reisleriyle)2 yalnız kaldıkları zaman, "biz, sizinle beraberiz, biz sadece müslümanlarla alay ediyoruz" derler" (el-Bakara 14), Bir başka ayette yahudî Ka'b b. el-Eşref için tağut(azgın şeytan) tesbitini görmekteyiz: "Şunları görüyor musun? Kendilerinin, sana indirilene ve senden önce indirilene inandıklarını sanıyorlar da hakem olarak tağuta(o azgın şeytana) başvurmak istiyorlar. Oysa kendilerine onu inkar etmeleri emredilmişti. Şeytan da onları iyice saptırmak istiyor." (en-Nisâ,60)

TAĞUT, şeytan gibi hakkı tanımayan azgın, sapkın her kişi ve güce verilen bir addır. Allah ve Rasûlünün hükümleri nerede kabul edilmiyorsa orada bir tuğyan bir isyan vardır ve bunları kabul etmeyen de tağut' tur. Nitekim şeytan'a da haktan uzaklığı ve temerrüdü sebebiyle şeytan denmiştir. O halde aynı azdırma ve saptırma fonksiyonuna sahip olan insanlara da "insan şeytanlar" denilmesi pek tabiîdir. Zaten bu görevi üstlenen şeytanlar arasında bir iletişim de daima vardır: "Şeytanlar, (insan) dostlarına sizinle mücadele etmeleri için telkinde bulunurlar." (el-En'am, 121)."Hepsini bir araya topladığı gün: "ey cinler (şeytanlar)topluluğu (der), siz insanlarla çok uğraştınız". Onların insan dostları derler ki; "Rabbimiz, birbirimizden yararlandık ve bize verdiğin sürenin sonuna geldik". Allah da buyurur ki, "durağınız ateştir. Allah'ın dileyip affetmesi hariç, orada ebedî kalacaksınız" Şüphesiz rabbın hikmet sahibidir, bilendir" (el-En'am, 128).

İNSAN şeytanların ya da şeytanlaşmış insanların varlığı böylece ayet ve hadislerin diliyle tesbit edilmiştir. Bunda hiç şüphe yoktur. Hatta Huzeyfe b. el-Yeman (r.a.)'ın rivayet ettiği bir hadiste Hz. Peygamber "..Benden sonra, benim doğru yolumdan gitmeyen ve benim sünnetimle amel etmeyen hükümdarlar olacak. İçlerinde, insan görünümünde şeytan kalbli bir takım insanlar türeyecek..." (Müslim, imâre 52) buyurmak suretiyle fikir, gönül ve iç dünyası itibariyle şeytanlaşmış insanların mevcudiyetini vurgulamıştır. Halkımızın "şeytana külahını ters giydirir" dediği tipten hakka karşı olmayı "hizmet" bilen ve bunu topluma hünermiş gibi takdim etmeye çalışanlar herhalde insan şeytanlardan başkası olamazlar.

HER insana musallat kılınmış bir cin şeytanın bulunduğu ve insanı dürtüklediği ve kötülükleri önerdiği, "gör dediği", meleğin ise, bunların tam aksini telkin ettiği bir hadiste şöylece dile getirilmektedir: "İnsana hem şeytanın vesvesesi hem de meleğin ilhamı vardır. Şeytanın dürtüklemesi, kötülükle (belaya uğramakla) korkutmak ve hakkı yalanlamaktır. Meleğin ilhamı ise, hayrı va'detmek ve hakkı tasdiktir. Bunu her kim içinde hissederse, Allah'dan olduğunu bilsin ve Allah'a hamdetsin. Öncekini içinde bulan da Şeytan'dan Allah'a sığınsın" Hz. Peygamber, sonra bu sözlerine delil olarak;

"Şeytan sizi yoksullukla korkutuyor ve size kötülüğü emrediyor. (el-Bakara 268) ayetini okudu (Tirmizi, Tefsiru sure(2), 35).

Hani bazen insan, içinden geçen bazı düşüncelerin doğru olmadığını bildiği "şeytan diyor ki...."der ya, işte bu durum, yukarıdaki hadiste işaret edilen haldir. Çaresi de Allah'a sığınmak, şeytanın dediğini yapmamaktır. İlhamını şeytandan alan ve şeytana arkadaş kılınanların acı akibetini de şu ayetler açıklamaktadır: "Kim Rahman'ın zikrini görmezden gelir (Kur'an ahkamına aldırış etmezse) ona bir şeytanı tebelleş ederiz (sardırırız); o artık onun(yanından ayrılmayan kötülükleri telkin eden) arkadaşı olur. O şeytanlar bunları yoldan çıkardıkları halde, bunlar hala doğru yolda olduklarını sanırlar. Nihayet o şeytan dostu kimse bize gelince arkadaşına der ki; "Keşke benimle senin aranda doğu ile batı arası kadar mesafe olsaydı (da seni hiç görmeseydim). Ne kötü arkadaşmışsınız!"(Nedamet) bugün size bir fayda sağlamaz; zira zulmettiniz. Siz (şimdi) azab (çekmek) de ortaksınız." (ez-Zuhruf, 36-39)

ARADAKİ FARK

BİLİNEN bir gerçektir ki, insanı en çok etkileyen yine insandır. Dava ve doktrinlerin en güçlü telkin aracı, onlara inanmış insanlardır. Hiç bir propaganda vasıtası insan kadar etkili olamaz. Bu sebeple insan şeytanların veya şeytanlaşmış insanların etkisi de cin şeytanlarınkinden daha fazladır. Nitekim müfessirlerin hemen hemen ittifakla yer verdikleri Malik b. Dinar'ın şu sözü bu farkı ortaya koymaktadır:

"İnsan şeytanlar bana cin şeytanlardan daha müessir ve benim için kendilerindenkorunması daha güç varlıklardır. Zira eûzu besmele çekerek, Allah'a sığındığım zaman, cin şeytanlar benden uzaklaşmaktadırlar. Halbuki insan şeytanlar bana musallat olur ve beni göz göre göre günah işlemeye sevk ederler."

SERKEŞ, mütekebbir, anûd, kaypak, fitneci her hayırlı işe burnunu sokan, engellemeye çalışan, dinden, dindarlıktan ve dindarlardan hoşlanmayan, onları daima horlayan, dinî duygu ve uygulamalardan rahatsızlık duyan, tedirgin olan ve bu huzursuzluğunu "çağdaşlık", "modernlik", "medenîlik", "aydınlık" gibi toplumda değer verilen kavramların arkasına sığınarak haklı ve makul göstermeye çalışan ve temel amacı insanları dinî yaşayıştan uzaklaştırmak olan herkese insan şeytan denebileceği gibi, bu hedeflere yönelik her teşebbüs ve plana da iblis planı denebilir. Şeytanın adımlarının izleyicileri, telkinlerinin uygulayıcıları, şeytanın avanesi, grubu ve adamlarıdır. Ayetin ve hadisin ifadesiyle insan şeytanlardır. "Şeyatîne'l ins" tespit ve takdimini yapan ayette yer alan "zuhrufe'l-kavl", yaldızlı sözler, çarpıcı beyanlar, sloganlar demektir."Aldatmak" için bu yaldızlı sözleri, aklî gerekçelere ve bilimsel verilere dayalı gibi gösteren sloganlar atanlar da hangi düzeyde olursa olsun, hep şeytanların metodlarıyla çalışan insan şeytanlardır. Tabiî bütün bunların şerrinden -hadisimizde tavsiye edildiği gibi- Allah'a sığınmak, uyanık olmak ve onun bu türlü propagandalarına kanmamamız gerekmektedir. İşaret etmeye çalıştığımız bütün bu hususlar hadisimizden anlaşılan gerçeklerdir.

ŞEYTAN hizbinin beşer cephesini oluşturan insan şeytanlar ya da şeytanlaşmış insanların İslam ve müslümanlar aleyhine tezgahlamaya çalıştıkları oyunlarına düşmekten mü'minlerin dostu ve yegane yardımcısı yüce rabbimize sığınırız. 

Dipnotlar :1- Nesaî. Istiaze 48; Ahmed b. Hanbel, V, 178, 179, 265 ? 2- Bu mana için bk.Tefsiru İbn Kesir, l. 89-90 (Beyrut 1966)

TEK ÇARE

Halid b. Velid -radıyallahu anh- ın şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Ammar b. Yasir ile aramızda bir tatsızlık çıkmıştı. Ona ağır ve kaba sözler sarfetmiştim. Bunun üzerine Ammar beni Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-e şikayet etmeye gitti. Ammar kendisi hakkında Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- e şikayette bulunurken, Halid çıkageldi. Ve daha da kaba konuşmaya ve ağzına geleni söylemeye başladı. Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- susuyor, bir tek kelime söylemiyordu. O zaman Ammar ağladı ve:

"Ya Resulallah, O'nu görmüyor musun?" dedi. Bunun üzerine Resulullah başını kaldırdı ve şunları söyledi:

"Kim Ammar'a düşmanlık ederse, Allah da ona düşmanlık eder; kim Ammar'a buğz beslerse, Allah da ona buğz besler."

Halid şöyle diyor:

"Oradan çıktım. Artık benim için Ammar'ın hoşnutluğunu kazanmaktan daha güzel bir şey yoktu. Daha sonra onun gönlünü aldım ve o da memnun oldu.

 

 
Şeytanın Tuzakları
 
Dr. Yusuf Şevki Yavuz
1987 - Ocak, Sayı: 011, Sayfa: 012
ŞÜPHESİZ insana verilen nimetlerin en büyüğü akıldır. Çünkü insan Yüce Yaratıcı'sını onunla tanır, peygamberlerin doğruluğunu onun sayesinde anlayabilir. Ne var ki insanın mutlu bir sona ulaşması için akıl tek başına yeterli değildir. Bu sebepledir ki insanı var eden Kudret yeryüzünde onu sadece aklıyla baş başa bırakmış, aklın eksikliklerini peygamberler göndererek, kitaplar indirerek tamamlamıştır. Güneşin açık ve sağlıklı bir göz için ışık kaynağı olması gibi ilahî kitapların da aklı selim için doğru ve yanılmaz bir bilgi kaynağı olmasına rağmen Hz. Adem'den itibaren insanoğlunu Yüce Rabbine karşı isyan etmeye çağıran Şeytan'ın davetleri, ondaki bu değerli kaynaktan faydalanmasına engel olabilen başlıca faktörlerden biridir.

ATEŞTEN yaratılan Şeytan' ın yaptığı davetler, ilk bakışta cazip, okşayıcı ve rahatlatıcı bir sıcaklık taşıdığı için insana hoş görünebilir. Fakat insan bu sıcaklığın gelecekte ızdırap verici bir azaba, yakıcı bir ateşe dönüşebileceğini düşünmeli, aklının sesine kulak vermeli ve şeytan kökenli fikirleri iyi tanımalıdır. Bunun yanında Şeytanın insanları nasıl aldattığını da iyi bilmelidir. Peygamberlerin yaptıkları açıklamalara şüpheler sokan, hastalıklara karşı getirdikleri ilaçlara zehirler katan ve gösterdikleri dosdoğru yolu çarpıtan Şeytan'ın, cemiyetin değişik kesimlerini nasıl aldattığını büyük bilginlerimizden Ebu'l-Ferec Abdurrahman b. el-Cezvî Telbîsu İblîs (Şeytanın aldatması) adlı eserinde şöyle anlatır:

Maddecileri "İlah denen bir varlık yoktur, kainat bir yaratıcı olmadan vardır. Şayet yaratıcı bir ilah olsaydı muhakkak ki duyularla idrak edilir, gözle görülürdü." diye telkin ederek inkara sürükler.

Filozofları akıllarına mağrur edip peygamberlerin getirdiği bilgilerden yüz çevirmelerini sağlayarak aldatır, böylece onları bütün varlık ve olayları, geçmişi ve geleceği akıllarıyla kuşatabileceklerine inandırır.

Putperestlerin ise akıllarını kullanmalarına engel olarak işitmeyen, görmeyen ve bir takım şekillere sokulmuş cansız varlıkların ilah olabileceklerini telkin eder, aciz bir varlığın ilah olamayacağını anlamalarına engel olur.

Müslümanların inancını bozmak için de iki hile kullanır: Atalarını ve geçmiş nesilleri kör bir şekilde taklid ettirmek. Esas itibariyle insanlar tarafından bilinebilmesi mümkün olmayan -Allah'ın zat ve sıfatlarının mahiyeti gibi- konulara daldırıp fesad çıkarmak. Bu sayede Şeytan aklın fonksiyonunu iptal eden taklidi benimseyenleri -geçmiş milletlerde olduğu gibi- helake sürükler, ikinci hilesiyle de itikadi şüpheler doğurur ve müslümanları hem itikadî bir takım buhranlara sürükler hem de itikadî ve siyasî birliği bozar. İslamda itikadî ve siyasî mezhep ve fırkaların ortaya çıkışı bu şekilde olmuştur.

Hadis ilmiyle ilgilenenleri hadislerin sahihi ile zayıfını dikkate almadan hepsini doğru kabul etmeye razı ederek aldatır.

FIKIHLA uğraşanları, ayetlerin manasını anlamadan bunlardan hükümler çıkarmaya, sahih olmayan hadislere dayanarak hüküm vermeye ve kendi görüşünün doğruluğunu cedel yoluyla muarızlarına kabul ettirme gayretine sevk etmek suretiyle mağlup eder.

Vaizleri, tefsir, hadis, fıkıh ve akaîd gibi temel dînî ilimlerden uzaklaştırıp hikaye, masal ve bidatlere yönelterek ifsad eder.

İDARECİLERİ saltanat ve mevkilerine mağrur edip "cemiyetin birliği ve menfaati" mazeretine tutundurarak Allah'ın koyduğu sınırları aşmaya sevk etmekle saptırır.

İbadet yapanları zahid ve sofileri, ilimden, dünya işlerinden ve cemiyetten uzaklaştırıp uzlete, atalet ve ilgisizliğe terk etmekle kandırır.

BÜTÜN bu tuzakları kurarken kıyamet gününde kendisinden şikayetçi olanlara "Ben sizi davet ettim, siz de kabul ettiniz, beni kötülemeyin, kendinizi kötüleyin" diyerek cevap verecek olan Şeytan'ın hilelerinden korunmak için, kendilerine sımsıkı sarıldıkça sapmayacağımız konusunda sevgili Peygamberimizin garantisi bulunan Kur'an-ı Kerîm'e ve Sünnet-i Rasûl'e Rasûlullah'ın istediği anlamda sarılalım.

 
 
 

 
Kuran'da Şeytanla İlgili Tespitler
 
Altınoluk 
1987 - Ocak, Sayı: 011, Sayfa: 024
Hidayet rehberimiz yüce kitabımız, iman düşmanımız şeytan'ı ve temsil ettiği zararlı faaliyetleri tek tek tanıttığı gibi ayrıca şeytanla ilgili bazı terim, tesbit ve tabirlere de yer vermiş, bir takım faaliyetler içinde bulunanları şeytana izafetle tanıtmıştır. Bu tanımları şöylece sıralayabiliriz.

Evliyau'ş-şeytan (Şeytanın Dostları)

"İnananlar Allah yolunda savaşırlar, inkar edenler ise, şeytan yolunda harbederler. Şeytanın dostları ile savaşın, esasen şeytanın hilesi zayıftır." (en-Nisa (4), 76)

Amelu'ş-Şeytan (Şeytan İşi)

"Ey inananlar, içki, kumar, putlar ve fal okları şüphesiz şeytan işi pisliklerdir, bunlardan ka-çının ki saadete eresiniz" (el-Maide (5), 90)

"... Bu şeytanın işidir; çünkü o apaçık, saptıran bir düşmandır." (el-Kasas (28) 15.)

Riczu'ş-şeytân (Şeytanın vesvesesi)

"... Sizi arıtmak, sizden şeytan vesvesesini (içinize attığı kötü düşünceleri) gidermek, kalplerinizi pekiştirmek ve sebatınızı artırmak için gökten size su indirmişti." (el-Enfal (8), 11)

Hutuvatu'ş-şeytan (Şeytanın adımları, taktikleri)

"Ey inananlar, Yeryüzündeki temiz ve helal şeylerden yiyin, şeytana ayak uydurmayın (Şeytanın adımlarım izlemeyin); çünkü o, sizin için apaçık bir düşmandır" (el-Bakara (2), 168)

"Ey inananlar, hepiniz birlikte İslama (barışa) girin, şeytanın adımlarını izlemeyin, çünkü o sizin apaçık düşmanınızdır." (el-Bakara (2), 208)

"Hayvanları da yük taşımak ve kesim için yaratan Allah'tır. Allah'ın size verdiği rızıkdan yiyin, şeytanın adımlarını izlemeyin. Zira o, sizin için apaçık bir düşmanıdır.'" (el-En'am (6), 142)

"Ey inananlar, şeytanın adımlarını izlemeyin. Kim şeytanın arkasına takılırsa, bilsin ki o, hayasızlığı ve kötülüğü emreder. Allahın size lutuf ve merhameti olmasaydı, hiçbiriniz ebediyyen temize çıkamazdı. Fakat Allah dilediğini temize çıkarır. Allah işitendir, bilendir." (en-Nur (24), 21)

Hemezatu'ş-şeyatîn (Şeytanların kışkırtmaları, dürtüklemeleri).

"Ve de ki; "Rabbim, şeytanların dürtüklemelerinden (kışkırtmalarından) sana sığınırım." (el-Mü'minûn (23), 97)

İhvanu'ş-şeyatîn (Şeytanların kardeşleri)

"(Gereksiz yere mallarını) saçıp savuranlar, şüphesiz şeytanların kardeşleri olmuşlardır. Şeytan ise, Rabbine karşı pek nankördür." (el-Isra (17), 27)

Cünûdu İblîs (İblisin askerleri)

"Onlar, azgınlar ve İblis'in bütün askerleri (adamları), hepsi, tepetaklak cehenneme atılırlar." (eş-Şuara (26), 94-95)

Ruûsu'ş-şeyatîn (Şeytanların başları)

"Biz zakkum ağacını, zalimler için bir fitne (bir dert) yaptık. O, cehennemin dibinde biten bir ağaçtır. Tomurcukları şeytanların başları gibidir, " (es-saffat (37), 63, 65)

Hizbu'ş-şeytan (Şeytan partisi bloku taraftarları)

"Şeytan onların başlarına dikilip (ruhlarına hakim olup) onlara Allah'ı anmayı unutturmuş tur. İşte onlar şeytanın partisi (taraftarları)dır. İyi bilin ki şeytanın partisi elbette hüsrandadır, kaybedecektir". Allah ve Rasûlüne düşman olanlar, evet işte onlar en alçak kimselerle beraberdirler." (el-Mücadele (58), 19-20)

Şeytan çevresinde inananlara karşı oluşturulmuş bulunan blokun değişik açılardan tanıtımını yapan bu ilahi beyanlar ve tespitler, Müslümanların fevkalade bir düşman cephesiyle karşı karşıya daha doğrusu içiçe yaşadığını göstermektedir. Sürekli bir Teyakkuz hali bunun için gereklidir.

ŞEYTANI, taraftarlarını ve şeytana karşı verilecek mücadelenin boyutlarını kestirebilmek için, önce bu ezelî düşmanı yüce Rabbımızın bize nasıl tanıtmış olduğunu, onu hangi işleri ve taktikleriyle dikkatlerimize sunduğunu bilmeliyiz. Bunun için -her konuda olduğu gibi- ilk müracaat kaynağımız yüce kitabımız Kur'an-ı Kerimdir. Gelin ayet mealleriyle Şeytanı ve taktiklerini tanımaya çalışalım.

Şeytan kafir ve asidir.

"Hani biz, meleklere Ademe secde edin demiştik. Onlar da hemen secde ettiler. Yalnız İblis diretti kibrine yediremedi ve kafirlerden oldu." (el-Bakara, 34; Sad, 74)

"Zaten Şeytan Rabbine karşı pek nankördür." (el-İsra 27; el-Bakara 102)

Şeytan düşmandır.

"Şeytan, insana apaçık düşmandır." (Yusuf 5) "Şeytan sizin düşmanınızdır, siz de onu düşman tutun!" (Fatır 6)

Ana amacı müslümanları saptırmaktır.

İblis, "Öyleyse, beni azdırmana karşılık, andolsun ki ben de onları saptırmak için senin doğru yolunun üstüne oturacağım. Sonra, önlerinden arkalarından, sağlarından, sollarından onlara sokulacağım ve çoklarını şükredenlerden bulmayacaksın..." dedi. (el-A'raf, 16-17)

Vesvese verir, insanı fitler

"Onlara (Adem ve Havva) vesvese verdi...'' (el-A'raf 20)

"Ey Adem oğulları, Şeytan, ana-babanızı, çirkin yerlerini göstermek için elbiselerini soya-rak cennetten çıkardığı gibi sizi de şaşırtıp bir belaya düşürmesin. Çünkü o ve çevresi, sizin onları göremeyeceğiniz yerden sizi görürler. Biz şeytanları, inanmayanların dostları yaptık." (el-A'raf 27)

Umutlandırır, kuruntular kurdurur.

"Onları mutlaka saptıracağım, mutlaka onları boş kuruntulara sokacağım..." (en-Nisa 119) "(Şeytan) onlara söz verir, ümit verir, fakat şeytanın onlara va'di, altadmadan başka bir şey değildir. (en-Nisa, 120).

Hilkati (yaratılışı) tebdile davet eder.

"... Ve onlara emredeceğim, hayvanların kulaklarını yaracaklar, onlara emredeceğim Allah'ın yaratışını değiştirecekler" dedi... (el-A'raf 119)

Yapılanları güzel gösterir.

"Rabbım, beni saptırdığın için and olsun ki, fenalıkları onlara güzel göstereceğim..." (el-Hicr, 39)

"Şeytan (Ad ve Semud kavmine) işlediklerini güzel gösterdi, onları doğru yoldan alıkoydu. Oysa kendileri bunu anlayacak durumda idiler." (el-Ankebut, 38)

Fakirlikle korkutur ve fuhşu emreder.

"Şeytan sizi fakirlikle korkutur, ve size çirkin şeyleri yapmayı emreder. Allah ise, size mağfiret ve lütuf va'dediyor." (el-Bakara 268)

Müslümanlar arasında düşmanlık ve kin duygularını körükler

"Şeytan, şarap ve kumar yolu ile aranıza düşmanlık ve kin sokmak, sizi Allah'ı anmaktan ve namazdan alıkoymak ister..." (el-Maide, 91)

Müslümanlarla mücadele etmeyi emreder.

"Şeytanlar, dostlarına sizinle mücadele etmeleri için telkinde bulunurlar. Eğer onlara uyar-sanız, şüphesiz siz de ortak koşanlar gibi olursunuz." (el-En'am 121)

DEĞİŞİK gerekçe ve görüntülerle, yukarıda ayet mealleriyle ortaya konmuş bulunan şeytan işlerini Müslümanlar arasında yürütmek ve yaygınlaştırmak isteyenler, Şeytanın emellerine hizmet eden uşakları değil de nedirler? Şeytan hizbi, şeytanın emellerinin gerçekleşmesini isteyen ve buna yardımcı olanlardan oluşmaktadır. Onlardan olmaktan Allah'a sığınırız...

 

 
 

 
 ŞEYTANIN HİLELERİ
 

 

 
yazarı:
Muhyiddin’i Arabî

Bu cep kitabı, Muhyiddin-i Arabi'nin "Seceret'ül Kevn" adlı eserinden iktibas edilmiştir.

Alemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun... Salat ve selam, efendimiz Emin Peygamber Muhammed'e... Sonra, onun ak aline... ve ashabının tümüne olsun.

İbn-i Abbas (r.a.) Hz.'inden naklen Mu-az b. Cebel rivayet ediyor

- Bir gün Resülullah (s.a.v.) ile beraberdik. Ensardan birinin evinde toplanmıştık... Tam bir cemaat olmuştuk. Sohbete dalmıştık. Bu arada, dışarıdan bir ses geldi;

- Ev sahibi... İçerdekiler.. Eve girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileğim var. Görülecek bir işim var.

Bunun üzerine, herkes Resûlullah (s.a.v.) Efendimizin yüzüne bakmaya başladı. Orada ve her zaman büyük oydu... izin ondan çıkacaktı. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz, duruma vakıf oldu ve:

- "Bu seslenen kimdir, bilirmisiniz?.." Buyurdu... Biz hep birden şöyle dedik:

- En iyi bilen Allah ve Resulüdür. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz:

- "O, laîn İblistir. -Şeytandır-. Allah'ın laneti onun üzerine olsun..."

Buyurunca; hemen Hz. Ömer:

- Ya Resülullah, bana izin veriniz onu öldüreyim.

Dedi... Resülullah (s.a.v.) Efendimiz bu izni vermedi; şöyle buyurdu:

- "Dur ya Ömer, bilmiyor musun ki; ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiştir.. Öldürmeyi bırak."

Sonra şöyle buyurdu:

- "Kapıyı ona açın gelsin... O, buraya gelmek için emir almıştır. Diyeceklerini anlamaya çalışınız. Size anlatacaklarını iyi dinleyiniz..."

* * *

Bundan sonrasını ondan dinleyelim; yani Ravi'den. Şöyle anlattı:

- Kapıyı ona açtılar, içeri girdi ve bize göründü. Bir de baktık ki, şekli şu: Bir ihtiyar. Şaşı. Aynı zamanda köse. Çenesinde altı veya yedi kadar kıl sallanıyor. At kılı gibi. Gözleri yukarı doğru açılmış. Kafası, büyük bir fil kafası gibi. Dudakları da, bir manda dudağına benziyordu.

Sonra, selam verdi, onun bu selamına Resulullah (s.a.v.) Efendimiz şu mukabelede bulundu:

- "Selam Allah'ındır ya laîn..."

Sonra ona şöyle buyurdu:

- "Bir iş için geldiğini duydum; nedir o iş?"

Şeytan şöyle anlattı:

- Benim buraya gelişim, kendi arzumla olmadı. Mecburen geldim.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:

- "Nedir o mecburiyet?" Şeytan anlattı:

- İzzet sahibi Rabbın katından bana bir melek geldi. Ve dedi ki:

- Allah-ü Teala sana emir veriyor: Muhammed'e gideceksin. Ama düşük ve zelil bir halde. Tevazu ile. Ona gideceksin ve ademoğullarını nasıl kandırdığını anlatacaksın. Onları nasıl al­dattığını söyleyeceksin bir bir ona. Sonra o; sana ne sorarsa doğrusunu di­yeceksin.

Sonra... Allah-ü Teala buyurdu ki:

- Söylediklerine bir yalan katarsan, doğruyu söylemezsen... seni kül ederim; rüzgar savurur.. Düşmanların önünde, seni rüsvay ederim.

İşte... böyle; ya Muhammed, o emir üzerine sana geldim. 

Arzu ettiğini bana sor. Şayet bana sorduklarına doğru cevap vermezsem; düş­manlarım benimle eğlenecek. Şu muhak­kak ki, düşmanlarımın eğlencesi olmaktan daha zor bir şey yoktur.

* * *

Bundan sonra, Resüiullah (s.a.v.) Efen­dimiz şöyle sordu:

- "Madem ki, sözlerinde doğru olacak­sın. O halde bana anlat: Halk arasında en çok sevmediğin kimdir?"

Şeytan şu cevabı verdi:

- Sensin, ya Muhammed... Allah'ın ya­rattıkları arasında senden daha çok sevme­diğim kimse yoktur. Sonra, senin gibi kim olabilir ki? Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:

- "Benden sonra, en çok kimlere buğuzlusun ve sevmezsin?.." Şeytan anlattı:

- Müttaki bir gence ki... varlığını Allah yoluna vermiştir.

Bundan sonra, sual cevap aşağıdaki şe­kilde devam etti. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu; şeytan anlattı:

- "Sonra kimi sevmezsin?"

- Kendisini sabırlı bildiğim, şüpheli iş­lerden sakınan alimi...

-"Sonra?.."

- Temizlik işinde... yıkadığı yerleri üç defa yıkamaya devam eden kimseyi.

-"Sonra?.."

- Sabırlı olan bir fakiri ki; ihtiyacını hiç kimseye anlatmaz... Halinden şikayet et­mez.

- "Peki, bu fakirin sabırlı olduğunu ne­reden bilirsin?.."

Ya Muhammed, ihtiyacını kendi gibi birine açmaz. Her kim ihtiyacını kendi gibi birine üç gün üst üste anlatırsa, Allah onu

sabredenlerden yazmaz. Sabırlı kimselerin işi buna benzemez. Hasılı, onun sabrını; halinden, tavrından ve şikayet etmeyişinden anlarım.

- "Sonra kim?.."

- Şükreden zengin.

- "Peki, ama o zenginin şükreden oldu­ğunu nasıl anlarsın?.."

- Onu görürsem ki, aldığını helal yol­dan alıyor ve mahalline harcıyor. Bilirim ki:

O şükreden bir zengindir.

* * *

Resülullah (s.a.v.) Efendimiz bu defa mevzuu değiştirdi ve ona başka bir sual sor­du:

- "Peki, ümmetim namaza kalkınca, se­nin halin nice olur?.."

- Ya Muhammed, beni bir sıtma tutar. Titrerim.

- "Neden böyle olursun; ya laîn?.."

- Çünkü bir kul, Allah için secde edince bir derece yükselir.

- "Peki, ya oruç tuttukları zaman nasıl olursun?.."

- O zaman da bağlanırım. Taa, onlar iftar edinceye kadar.

- "Peki, ya hac yaptıkları zaman nasıl olursun?.."

- O zaman da, çıldırırım.

- "Peki, ya Kuran okudukları zaman nasıl olursun?.."

- O zaman da, eririm. Tıpkı ateşte eri­yen bir kurşun gibi eririm.

- "Peki, ya sadaka verdikleri zaman ha­lin nasıldır?.."

- Ha, işte... o zaman halim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, bir testere alır eline ve beni ikiye böler.

Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sebebini sordu:

- "Neden öyle testere ile ikiye biçilirsin, ya Eba mürre?"

Bunun üzerine İblis:

- Onu da anlatayım...

Dedikten sonra anlatmaya başladı:

- Çünkü sadakada dört güzellik vardır. Şöyle ki:

1- Allah-ü Teala, sadaka verenin malına ihsan eyler.

2- O sadaka, veren kimseyi halkına sev­dirir.

3- Allah-ü Teala, onun verdiği sadakayı, cehennemle arasında bir perde yapar.

4- Allah-ü Teala, belayı, sıkıntıyı ve ah­ları ondan defeder.

* * *

Bundan sonra, Resülullah (s.a.v.) Efen­dimiz ashabı hakkında ona bazı sorular sor­du:

- "Ebubekir için ne dersin?.." İblis buna şu cevabı verdi:

- O bana, cahiliyet devrinde bile itaat etmedi... İslam’a girdikten sonra nasıl bana itaat eder?

- "Peki, Ömer b. Hattab için ne der­sin?.."

İblis buna da şu cevabı verdi:

- Allah'a yemin ederim ki, her gördü­ğüm yerde ondan kaçtım.

- "Peki Osman b. Affan için ne dersin?.."

- Ondan utanırım... hem de çok... Na­sıl ki, Rahman'ın melekleri de ondan uta­nırlar. ..

- "Peki, Ali b. Ebutalib için ne dersin..."İblis onun için de şöyle dedi:

- Ah, onun elinden bir kurtulsam... O, kendi başına kalsa; ben de kendi başıma kalsam... O, beni bıraksa... ben de onu bıraksam... Ben onu bırakırım; ama o beni bırakmaz.

Resülullah (s.a.v.) Efendimiz, yukarıdaki soruları sorduktan ve şeytanın verdiği ce­vaplar da kısmen bittikten sonra, şöyle buyurdu:

- "Ümmetime saadet ihsan eden; seni de taa, belli bir vakte kadar şaki kılan Al­lah'a hamd olsun."

Resülullah (s.a.v.) Efendimiz o cümlesini duyan laîn İblis şöyle dedi:

- Heyhat, heyhat... Ümmetin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldık­ça, sen ümmetin için nasıl ferah duyarsın?..

Ben, onların kan mecralarına girerim. Etlerine karışırım. Ama onlar, benim bu halimi göremez ve bilemezler, beni yaratan ve baas gününe kadar bana mühlet veren Allah'a yemin ederim ki:

Onların tümünü azdırırım. Cahillerini ve alimlerini... Ümmilerini ve okumuşlarını... Facirlerini ve abidlerini... Hasılı, bunların hiçbiri elimden kurtulamaz.

Fakat... Allah'ın halis kullarını... Evet, bunları azdıramam.

Bunun üzerine Resülullah (s.a.v.) Efen­dimiz sordu:

- "Sana göre ihlas sahibi olan muhlis kullar kimlerdir?.."

Bu suale İblis şu cevabı verdi:

- Bilmez misin? ya Muhammed, bir kimse ki, dirhemini ve dinarını sever... O Allah için bir ihlasa sahip değildir.

Bir kimseyi görürsem ki; dirhemini ve dinarını sevmez; övülmekten, medh edilmekten hoşlanmaz... bilirim ki o: İhlas sahi­bidir... Hemen onu bırakır kaçarım.

Bir kul, malı ve övülmeyi sevdiği süre, kalbi de dünya arzularına bağlı kaldığı müd­det, o size vasfım yaptığım kimseler arasında bana en çok itaat edendir.

Bilmez misin ki; mal sevgisi, büyük gü­nahların en büyüğüdür.

Bilmez misin ki; ya Muhammed, baş ol­ma sevgisi yine büyük günahların en büyük­leri arasındadır.

İblis, anlatmaya devam etti:

- Ya Muhammed, bilmez misin?.. Be­nim yetmiş bin tane çocuğum var. Bunların her birini bir başka yere tayin etmişimdir. Sonra... o her çocuğumla birlikte yine yetmiş bin tane şeytan vardır.

Onların bir kısmını ulemaya gönderdim.

Bir kısmını gençlere yolladım.

Bir kısmını da, meşayiha saldım.

Bir kısmını da, ihtiyar kadınlara musal­lat ettim.

Gençlere gelince; aramızda hiçbir anlaş­mazlık yoldur. Onlarla gayet iyi geçiniriz.

Çocuklara gelince... onlarla da, bizim­kiler istedikleri gibi birlikte oynarlar.

Bizimkilerin bir kısmını da, abidlerin ba­şına dert ettim. Bir kısmını da zahidlerin.

Onlar, bunların yanına girer; halden ha­le sokarlar. Bir tepeden öbürüne... hep dolaştırıp dururlar. Öyle bir hal alırlar ki; baş­larlar, sebeplerden herhangi birine sövmeye...

İşte... böylece, onlardan ihlası alırım... Onlar, bu haller ile, yaptıkları ibadeti, ihlassız yaparlar gayrı... Ama, bu hallerinin farkında olamazlar.

İblis, bundan sonra, aldattığı bir rahibin hikayesini anlatmaya geçti. Ve şöyle dedi;

- Bilmez misin, ya Muhammed, Rahip Barsisa; tam yetmiş yıl ihlas ile Allah'a iba­det etti.

Bu ibadetleri sonunda, ona öyle bir hal ihsan edilmişti ki: Her dua ettiği hasta, duası bereketi ile şifayap oluyordu.

Onun peşine takıldım; hiç bırakma­dım... Zina etti. Katil oldu. Sonunda da küf­re girdi.

Bu o kimsedir ki; Allah-ü Teala aziz kitabında, ona şöyle anlatır:

- "... Şeytanın hali gibidir ki; o insana:

-Kafir ol...

Dedi. Vaktaki o kafir oldu; bu defa ona şöyle dedi:

- Ben, senden uzağım... Ben alemlerin

Rabbi olan Allah'tan korkarım." (59/16).

* * *

İblis, bundan sonra, bazı kötü huylar üzerinde durdu. Ve onların her birinden na­sıl istifade ettiğini anlattı...

YALAN:

- Bilmez misin ya Muhammed, yalan bendendir ve ilk yalan söyleyen de benim.

Her kim yalan söylerse... o benim dos­tumdur.

Her kim yalan yere yemin ederse... o da benim sevgilimdir.

Bilmez misin ya Muhammed, ben Adem'e ve Havva'ya yalan yere Allah adına and içtim.

- "Muhakkak, ben size nasihat edi­yorum." (7/16).

Dedim... Bunu yaparım; çünkü yalan yere yemin gönlümün eğlencesidir.

GIYBET- KOĞUCULUK:

Gıybet ve koğuculuğa gelince... Onlar da, benim meyvelerim ve şenliğimdir.

NİKAH ÜZERİNE YEMİN ETMEK:

- Her kim, talak üzerine yemin eder­se... günahkar olacağından endişe edilir. İsterse bir defa olsun. İsterse doğru bir şey üzerine olsun.

Her kim, talakı ağzına alırsa... taa, ha­kikat belli oluncaya kadar karısı ona haram olur. Onlar bu halleri ile, kıyamete kadar meydana getirecekleri çocuklar, hep zina çocuğu olur. Ağza alınan o talak kelimesi yüzünden, hepsi cehenneme girer.

NAMAZ:

- Ya Muhammed, namazı an bean tehir edene gelince... onu da anlatayım.

O, her ne zaman ki, namaza kalkmak ister; tutarım. Ona vesvese veririm.

Derim ki:

- Henüz vakit var. Sen de meşgulsün. Hele şimdilik işine bak. Sonra kılarsın.

Böylece o: Vaktinin dışında namazını kılar... Ve bu sebepten onun kıldığı namaz yüzüne atılır.

Şayet o kimse, beni mağlup ederse... ona insan şeytanlanndan birini yollarım... Böylece onu vaktinde namaz kılmaktan alı koyar.

O, bunda da, beni mağlup ederse... bu sefer onun hesabını namazından görmeye bakarım. O namazın içinde iken:

- Sağa bak... sola bak...

Derim... O da, bakar... O ki böyle yap­tı... yüzünü okşar alnından öperim. Bundan sonra ona:

— Sen, ebedi yaramaz bir iş yaptın.

Derim ve böylece onun huzurunu boza­rım.

Sen de bilirsin ki ya Muhammed, her kim namazda sağa ve sola çokça bakarsa, Allah onun namazını kabul etmez.

Bunda da ona mağlup olursam. Yalnız başına namaz kıldığı zaman yanına gide­rim. Ve ona: Çabuk namaz kılmasını emre­derim. O da, başlar; namazını çabuk çabuk kılmaya. Tıpkı horozun, gagası ile, yerden bir şeyler topladığı gibi...

Bu işi, ona yaptırmakta da, başarı kaza­namazsam; bu sefer cemaatle namaz kılar­ken onun yanma varırım.

Orada onun başına bir gem takarım... Başını imamdan evvel secdeden ve rukû'dan kaldırırım... İmamdan evvel de, secde ve rukû yaptırırım.

işte... o böyle yaptığı için, kıyamet gü­nü Allah onun başını eşek başına çevirir.

O kimse, bunda da beni yenerse... Bu defa, ona namazda parmaklarını çıtlatmasını emrederim. Böylece o: Beni teşbih edenlerden olur. Ama bu işi ona namaz içinde yaptırmaya muvaffak olursam.

Bunda da, ona mağlup olursam. Bu se­fer ona tekrar giderim. Namaz içinde iken burnuna üflerim. Ben üfleyince, o esnemeye başlar.

Şayet o, bu esneme esnasında elini ağzına kapamazsa... onun içine küçük bir şey­tan girer, dünya hırsını ve dünyevî bağlarını çoğaltır.

İşte... bundan sonra o kimse: Hep bize itaat eder. Sözümüzü dinler. Dediklerimizi

yapar.

* * *

Şeytan bundan sonra, konuşmasına de­vam etti:

- Sen, ümmetin hangi saadetinden fe­rah duyarsın ki?..

Ben onlara, ne tuzaklar kurarım... ne tuzaklar.

Miskinlerine, çaresizlerine ve zavallılarına giderim. Namazı bırakmalarını emrede­rim. Ve onlara derim ki:

- Namaz size göre değil... O, Allah'ın afiyet ihsan ettiği ve bolluk verdiği kimseler içindir.

Sonra da hastalara giderim:

- Namaz kılmayı bırak. Derim... Çünkü Allah-ü Teala:

- "Hastalara zorluk yok..." (24/61)

Buyurdu... İyi olduğun zaman çokça kı­larsın. Ve böylece o, namazını bırakır. Hat­ta küfre de gidebilir.

Şayet o, hastalığında namazını terk ederek ölüp giderse... Allah'ın huzuruna çıkarken, .Allah-ü Teala'yı öfkeli bulur.

Sonra şöyle dedi:

-Ya Muhammed, eğer bu sözlerime yalan kattımsa, beni akrep soksun... Sonra... eğer yalan varsa... Allah (CC) beni kül eylesin.

İblis bundan sonra, konuşmalarına de­vam etti ve şöyle dedi:

-Ya Muhammed, sen ümmetin için fe­rah mı duyuyorsun? Halbuki ben onların al­tıda birini dininden çıkardım.

* * *

Bundan sonra... Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ona, yani İblis'e aşağıdaki şekilde kısa kısa bazı sorular sordu. O da bunlara cevap verdi:

- Ya laîn, senin oturma arkadaşın kim?"

- Faiz yiyen.

- "Dostun kim?"

- Zina eden.

- "Yatak arkadaşın kim?"

- Sarhoş.

- "Misafirin kim?"

- Hırsız.

- "Elçin kim?"

- Sihirbazlar.

- "Gözünün nuru nedir?"

- Karı boşamak.

- "Sevgilin kim?

- Cuma namazını bırakanlar.

* * *

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bu defa başka bir mevzua geçti ve şöyle sordu:

- "Ya laîn, senin kalbini ne kırar?"

- Allah yolunda cihada koşan atların kişnemesi...

- "Peki, senin cismini ne eritir?"

- Tevbe edenlerin tevbesi.

"Peki, ciğerini ne parçalar, ne çürütür?"

- Gece ve gündüz, Allah'a yapılan bol bol istiğfar.

- "Peki, yüzünü ne buruşturur?"

- Gizli sadaka.

- "Peki, gözlerini kör eden nedir?"

- Gece namazı.

- "Peki, başını eğdiren nedir?

- Çokça kılınan cemaatle namaz.

* * *

Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz tekrar bir başka mevzua geçti ve şöyle sordu:

- "Sana göre insanların en saadetlisi kimdir?"

- Namazlarını bilerek kasten bırakan­lar.

- "Peki, sana göre insanların en şakisi kim?"

- Cimriler.

- "Peki, seni işinden ne alı koyar?"

- Ulema meclisleri.

- "Peki, yemeğini nasıl yersin?"

- Sol elimle parmaklarımın ucu ile.

- "Peki, sam yeli estiği zaman ve ortalı­ğı sıcaklık bastığı zaman çocuklarını nerede gölgelendirirsin?"

- İnsanların tırnakları arasında.

* * *

Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz bundan sonra, bir başka mevzuu sordu. İblis de ce­vap verdi.

- "Rabbinden neler talep ettin?"

- On şey talep ettim.

- "Nedir onlar, ya laîn?"

- Şunlardır:

1- Allah'tan diledim ki, beni adem-oğullarının malına ve evladına ortak ede... Bu, ortaklık talebimi yerine getirdi. Ki bu:

- "Onlara ortak ol... Mallarına ve çocuklarına. Onlara vaad et. Halbuki şeytan onlara en çok gurur vaad eder..." (17/64) Ayet-i Celilesi ile sabittir. 

Her besmelesiz kesilen hayvan etinden yerim faiz ve haram karışan yemekten de yerim.

Şeytandan Allah'a sığınılmayan malın da ortağıyım.

Cinsi münasebet anında; Allah'a şey­tandan sığınmayan kimse ile birlikte hanımı ile birleşirim... Ve o birleşmeden hasıl olan çocuk, bize itaat eder. Sözümüzü dinler.

Her kim hayvana binerken, helal yola gitmeyi değil de, aksini isteyerek binerse, ben de onunla beraber binerim. Yol arka­daşı ve binek arkadaşı olurum.

Bu da Ayet-i Kerime ile sabittir. Allah-ü Teala bana şu emri verdi:

- "Onlar üzerine süvarilerinle, piyadelerinle yaygara çıkart..." (17/64)

2- Allah-ü Teala'dan diledim ki: Bana bir ev vere... Bu dilediğim üzerine hamam­ları bana ev olarak verdi.

3- Diledim ki; bana bir mescid vere. Pa­zar yerlerine bana birer mescid yaptı.

4- Benim için bir okuma kitabı vermesini istedim. Şiirleri bana okuma kitabı yap­tı.

5- İstedim ki; benim için bir ezan vere. Mezmurları verdi.

6- Diledim ki; bana bir yatak arkadaşı vere... Sarhoşları verdi,

7- Diledim ki; bana yardımcılar vere... Bunun için de kaderiye mensuplarını verdi.

8- İstedim ki; bana kardeşler vere. Mal­larını boş yere israf edenleri verdi. Bir de masiyet yoluna para harcayanları. Bunlar da şu Ayet-i Kerime ile sabittir:

- "O kimseler ki; mallarını boş yere har­carlar... Onlar şeytanın kardeşleri olmuşlar­dır..." (17/27)

Bir ara Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurdu:

- "Eğer söylediklerini, Allah'ın kitabın­daki ayetlerle isbat etmeseydin. Seni tasdik etmezdim."

Bundan sonra İblis devam etti:

9- Ya Muhammed, Allah'tan diledim ki, ademoğullarını ben göreyim; ama onlar be­ni göremeyeler. Bu dileğimi de yerine ge­tirdi.

10- Diledim ki; ademoğullarının kan mecralarını bana yol yapa... Bu da oldu. Böylece ben, onlar arasında akıp gide­rim... gezerim... hem nasıl istersem...

Bütün bu isteklerimi verdi.

- Hepsi sana verildi.

Buyurdu... Ve ben bu hallerimle iftihar ederim. Sonra... Şunu da ekleyelim ki; benimle beraber olanlar, seninle beraber olanlardan daha çoktur. İşte... böylece kıyamete kadar, ademoğullarının ekserisi benimle beraber olurlar.

Bundan sona İblis şöyle anlattı:

- Benim bir oğlum vardır... Adı: ATEME'dir. Bir kul, yatsı namazını kılmadan uyursa... gider; onun kulağına bevl eder... Eğer böyle olmasaydı; imkan yok, in­sanlar, namazlarını eda etmeden uyuyamazlardı.

Benim bir oğlum daha vardır ki; onun adı da; MÜTEKAZİ'dir... Bunun vazifesi de; yapılan gizli amelleri yaymaya çalışmaktır.

Mesela: Bir kul, gizli bir taat işlerse... ve bu yaptığını da gizlemeye çalışırsa... MÜTEKAZÎ onu dürter... En sonunda o gizli amelin yayılmasına ve açığa çıkarmaya mu­vaffak olur. Böylece: Allah-ü Teala o amel sahibinin yüz sevabının doksan dokuzunu imha eder... biri kalır. Çünkü, bir kulun yaptığı gizli bir amel için tam yüz sevap verilir.

Sonra... benim bir oğlum daha vardır ki; onun adı da KÜHAYL'dir. Bunun işi de insanların gözlerini sürmelemektir. Bilhassa, ulema meclisinde ve ha­tip hutbe okurken.' Bu sürme onların gözüne çekildi mi uyuklamaya başlarlar. Ulemanın sözlerini işitemezler. Böylece hiç sevap alamazlar.

Bundan sonra İblis şöyle anlattı:

- Hangi kadın olursa olsun... Onun kalktığı yere şeytan oturur. Sonra... her kadının kucağında mutlaka bir şeytan durur... Ve onu, bakanlara güzel gösterir. Sonra o kadına bazı emirler verir. Mesela:

- Elini kolunu dışarı çıkar; göster. Der... O da, bu emri tutar... Elini, kolu­nu açar, gösterir. Bundan sonra, o kadının haya perdesini tırnakları ile yırtar.

iblis, bundan sonra Resûlullah (s.a.v.) Efendimize kendi durumunu anlatmaya başladı:

- Ya Muhammed, bir kimseyi delalete sürüklemek için elimde bir imkan yoktur.

Ben, ancak vesvese veririm ve bir şeyi güzel gösteririm... o kadar.

Eğer delalete sürüklemek elimde olsay­dı; yeryüzünde:

- Allah'tan başka ilah yoktur ve Mu­hammed Allah'ın resulüdür.

Diyen herkesi, oruç tutanı ve namaz kı­lanı hiç bırakmazdım. Hepsini dalalete düşürürdüm. Nasıl ki, senin elinde de, hidayet nevin­den bir şey yoktur. Sen ancak Allah'ın resûlüsün. Ve tebliğe memursun. Şayet hidayet elinde olsaydı; yeryüzün­de tek kafir bırakmazdın.

Sen, Allah'ın halkı üzerinde bir huccet­sin... ben de, kendisi için ezelde şekavey yazılan kimselere bir sebebim.

Said olan kimse, taa, ana karnında iken saiddir. Şaki olan da, yine ana karnında iken şakidir.

Saadet ehli kılan Allah... Şekavet ehli kılan da Allah.

Bundan sonra... Resülullah (s.a.v.) Efendimiz şu iki Ayet-i Kerimeyi okudu:

- "Bunlar, taa, sonuna kadar böyle de­ğişik şekilde devam edecek... Ancak Rabbın esirgedikleri hariç..." (11/119)

- "Allah'ın emri behemehal yerini bulan bir kaderdir..." (33/38)

Bundan sonra, Resülullah (s.a.v.) Efen­dimiz, İblis'e şöyle buyurdu:

- "Ya Ebamürre, acaba senin bir tevbe etmen ve Allah'a dönmen mümkün değil mi? Cennete girmene kefil olurum... Söz veririm..."

Bunun üzerine İblis şöyle dedi:

- Ya Resûlullah, iş verilen hükme göre oldu... Kararı yazan kalem de kurudu... Kıyamete kadar olacak işler olacaktır.

Seni peygamberlerin efendisi kılan, cennet ehlinin hatibi eyleyen ve seni halkı içinden seçen ve halkı arasında bir gözde yapan, beni de şakilerin efendisi kılan ve cehennem ehlinin hatibi eyleyen Allah'tır. Ve o: Bütün noksan sıfatlardan münezzeh­tir.

Ve İblis, cümlelerini şöyle tamamladı:

- İşte... bu söylediklerim, sana son sözümdür... Ve bütün söylediklerimi de doğru söyledim.

Evvel, ahir, zahir, batın, alemlerin Rabbı olan Allah'a hamd olsun.

Efendimiz Muhammed Nebiye Allah salat eylesin. Keza onun aline de... ashabına da... Amin!

Bütün peygamberlere selam... Alemlerin Rabbı olan Allah'a da, -tekrar- hamd olsun...

 
Detaylı Bilgi için Tıklayın
 
İblisin Allah'a akılsızca isyanı
 
Şeytanın Sapkın ve Esrarengiz Mantığı
 
Şeytanın Özellikleri
 
Sinsi ve Yalancıdır
 
İtaatten Çıkmış, Ahlaksız ve Nankördür
 
Azgın ve Kaypaktır
 
Düzeni İnananlar İçin Çok Zayıftır
 
Gücü Yalnızca Çağırmaya Yeter
 
Şeytan İnsanların Düşmanıdır
 
İyilikten ve Hayırdan Yana Hiçbir Yönü Yoktur
 
İnsanlar Üzerinde Bir Pisliktir
 
Allah Katından Kovulmuştur
 
Şeytanın Akılsız Taktikleri
 
Şeytan Vesvese Verir
 
Şeytanın Şirk tehlikesi
 
İnsanların Şükretmelerini Engeller
 
Şeytanın Korku Vermesi
 
Müminlerin Arasını Bozmaya Çalışır
 
Öğüt Verdiğine İnsanları İnandırır
 
Allah'ın Adını Kullanarak Saptırması
 
Müminin Zamanla Yıpranmasını İster
 
Şeytan Vaadlerde Bulunur
 
Kuruntulara ve Kuşkulara Düşürür
 
Sapkın Amelleri Süslü ve Çekici Gösterir
 
Fakirlik Korkusu Verir
 
Şeytan Kibir Verir
 
Gösteriş İçin İbadet Etmeye Teşvik Eder
 
Ayetlerden Uzaklaştırmaya Çalışır
 
Unutkanlık ve Dalgınlık
 
Duygusallık Telkini
 
Detaylara Daldırır
 
İsrafa Teşvik Eder
 
Şeytanın Etkisinin Farkına Varmayanlar
 
Peygamberlerin Düşmanları
 
Şeytanın Kışkırttığı İnkarcılar
 
Şeytanın, Sapkınlıklarını Süslü Gösterdiği İnsanlar
 
Allah Hakkında Bilgisizce Tartışanlar
 
Kuran Hakkında Akılsızca Yorumlarda Bulunanlar
 
Şeytan Gerçeği Tersyüz Edenlere İner
 
Ataların Batıl Dini
 
Şeytanın Fırkası: Münafıklar
 
Resule Karşı Gelmek
 
Esrarengiz ve Sapkın İsyan
 
Kendilerini Aldatırlar
 
Akılsızca Tevil Yaparlar
 
Haksızlığa Uğratıldıklarını Düşünürler
 
Fiziksel Tahribata Uğrarlar
 
Kendilerini Doğru Yolda Görürler
 
Şeytanın Gücü Zayıftır
 
Şeytan - Iblis Film
İnsanın En Büyük Düşmanı Şeytan ve Iblis - www.cennet-kapisi.net

Her kim olursanız olun sonsuz bir azap çekmenizi isteyen, bütün varlığını buna adamış olan, son derece tehlikeli bir düşmanınız var: Şeytan. Bir başka deyişle, Allah'ın lanetlediği ve huzurundan kovduğu İblis ve onun takipçileri.

O en büyük düşmanınız. Bir efsane ya da bir masal değil, gerçeğin ta kendisi. İnsanlık tarihinin her aşamasında var oldu. Yaşamış ve ölmüş milyarlarca insanı ateşin içine çekti ve halen çekiyor. Hiçbir zaman ayırım yapmaz. Genç, yaşlı, kadın, erkek, devlet başkanı veya dilenci fark etmez. Her insan bu düşmanın hedefidir.

Bu yazıyı okurken de sizi gözlüyor ve planlar yapıyor. Tek arzusu var; olabildiği kadar çok insanı -siz de dahil- kendisiyle beraber cehenneme sürüklemek.

Zafer kazanması için insanların kendisine tapınması veya çok uç sapkınlıklar yapmaları gerekmiyor. İnsanlardan mutlaka     Allah'ı inkar etmelerini de istemiyor. Zaten Allah'ı kendisi inkar etmiyor ki, insanlardan özellikle bunu istesin. Onun tek isteği insanları Allah'ın dininden ve Kuran'dan uzak tutmak, halis olarak Allah'a ibadet etmelerini engellemek, bunun sonucunda sonsuz azap çekmelerini sağlamak. Hatta kimi zaman sahte bir  dindarlık maskesi altında, Allah'ın adını kullanarak insanları gerçek dinden uzaklaştırıp, saptırıyor. Bu da insanları kendisiyle beraber cehennem çukurunun içine çekmek için yeterli. Hangi vesileyle olursa olsun, onu takip edenlerin sonu hiç değişmiyor:

Ona yazılmıştır: "Kim onu veli edinirse, şüphesiz o (şeytan) onu şaşırtıp-saptırır ve onu çılgın ateşin azabına yöneltir." (Hac Suresi, 4)

 
İnsanın zayıf hileli baş düşmanı

ŞEYTAN

Hamd, Alemlerin Rabbi Allah’a mahsustur. Salâtü Selâm Resûlullah’a, A’line, Ashabına ve de Kıyamete kadar O’nun yolunu takip edenlerin üzerine olsun.

Şeytanın insanla olan öyküsü insanın, Allah tarafından halife tayin edilmesiyle başlar ve kıyamete kadar devam edecek bir süreci kapsar. Bu Adem aleyhisselam’la başlayan O’ndan sonra da, züriyeti tarafından devam edegelen sürekli bir düşmanlıktır. Allahu Teâla biz insanları ve de Resûlü’nü şeytan ve hilelerinden sakınmak hususunda uyarmaktadır,

תeytan sizi fakirlikle korkutur ve size kötülükleri (fahiş işleri) emreder. Allah ise size katından bir mağfiret ve lütuf vadeder. Allah her şeyi ihâta eden ve her şeyi bilendirØ (Bakara, 268)

×Ey iman edenler! Hep birden barışa girin. Sakın şeytanın adamlarına uymayın. Çünkü o sizin için apaçık bir düşmandırØ (Bakara,208)

×Münafıkların durumu tıpkı şeytanın durumu gibidir. Çünkü şeytan insana, “inkar et” demiş; insan inkar edince de “ben senden uzağım, çünkü ben alemlerin Rabbi olan Allah’tan korkarım” demiştiØ (Haşr. 16)

Risalemizde şeytanın hilelerini bilerek bunlardan sakınma, ona karşı korunma yollarını öğrenme ve ona nasıl galip gelineceği hususunda bazı noktalara yer vermeye çalışacağız inşâ’allah. Elbette bu ve diğer risalelerimizde olduğu gibi vazgeçilmez kaynaklarımız Kur’ân ve de Resûlullah’ın (S.A.V.) sünnetinden istifade edeceğiz. Başarı Allah’tandır. O’ndan duâmız, bu amelimizi herkes için bir öğüt kılmasıdır.

Allah bizleri, haklarında, ×Siz insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülükten sakındırırsınız ve Allaha iman edersinizØ (Ali İmrân, 110) ayetinin nâzil olduğu Selef-i Salihin gibi, hayırlı bir ümmet kılsın ve bizleri onların yolundan ayırmasın (Amin).

FŞeytan__savaşan bir düşmandır: O, insana karşı duyduğu kin ve kıskançlığı nedeniyle ümmetin fertlerine karşı amansız bir savaş ilan etmiştir. Yolları başında pusu kurup onları aldatmak için Allah’tan izin istemiş ve birtakım hikmetlere binâen bu izin kendisine verilmiştir. Bundan sonra şeytan kötülükleri aşılamak suretiyle insanları hak yoldan uzaklaştırmak ve saptırmak için daha özgür hareket etmeye başlamıştır,

×(İblis), “Ey Rabbim! Öyle ise, (varlıkların) tekrar dirileceği güne kadar bana mühlet ver” dedi. (Allah da) “O halde sen bilinen bir vakte kadar kendilerine mühlet verilenlerdensin” dedi. (İblis) dedi ki,: Ey Rabbim! Andolsun ki, beni azdırmana karşılık ben de yeryüzünde onlara (günahları) süsleyeceğim ve onların hepsini mutlaka azdıracağım!Ø (Hicr 96-39).

FKibirlidir_: ×Bir zamanlar biz, meleklere “Âdem’e secde ediniz” dedik. iblis hariç hepsi secde ettiler. O, yüz çevirdi ve büyüklük tasladı, böylece kâfirlerden olduØ (Bakara, 34)

FFakirlikle korkutur, kötülükleri emreder: תeytan sizi fakirlikle korkutup kötülükleri (fuhşiyatı) emrederØ (Bakara, 268).

FÇekişmeyi ve Allah hakkında bilgisizce konuşmayı emreder: ×Însanlardan bilgisi olmaksızın Allah hakkında tartışmaya giren ve her inatçı şeytana uyan bir takım kimseler vardırØ (Hac, 3)

FMüslümanların arasını bozmaya çalışır ×Kullarıma söyle: sözün en güzelini konuşsunlar. Sonra şeytan aralarını bozar. Çünkü şeytan insanın apaçık düşmanıdırØ (İsrâ. 53), ×... “...şeytan, benimle kardeşlerimin arasını bozduktan sonra...”...Ø (Yusuf. 100).

Resûlullah (S.A.V.) “Şeytan Arap yarımadasında namaz kılanların kendisine ibadet etmesinden ümidini kesmiştir. Ancak onların aralarını bozmakla (teselli bulur)” buyurmuştur (Müslim).

FSavurganların_kardeşidir: תüphe yok ki saçıp savuranlar şeytanların kardeşleridirØ (İsrâ. 27) İnsan neyde israf ederse şeytan da o şeyde ona ortak olur.

Fİsimleri çarpıtır: ×...”Ey Âdem! dedi, sana ebedîlik ağacını ve eskimeyen bir saltanatı göstereyim mi?”Ø(Tâhâ, 120). İblis sözü edilen ağacın adı öyle olmadığı halde çarpıtmış ve “ebedîlik ağacı” adını uydurmuştur.

FÂyini müziktir: ×Onlardan, gücünün yettiği kimseleri sesinle şaşırt...Ø (İsrâ. 64). Şeytanın sesi müzik, düdüğü ise insanların bir çoğunu onunla aldattığı müzik aletleridir.

FAllah’ın yarattığının değişmesini ister: ×...”... Şüphesiz onlara emredeceğim de Âllah’ın yarattıklarını değiştirecekler”...Ø (Nisâ, 119)

FAlış verişini, yemesini içmesini sol eliyle yapar: Resûlullah (S.A.V.) “her biriniz sağ eliyle yesin, sağ eliyle içsin, sağ eliyle alsın ve sağ eliyle versin. Çünkü şeytan sol eliyle yer, sol eliyle içer, sol eliyle alır ve sol eliyle verir” buyurmuştur (Sahihtir, ibn-i Mâce)

FCemaatle namaz kılmayanlara galip gelmiştir: Resûlullah (S.A.V.) “bir köy veya kırda üç olur da aralarında namazı (cemaatle) ikame etmezlerse şeytan onları kuşatmıştır. Cemaate sıkıca sarılın. Zira kurt ancak sürüden uzak düşen koyunu yer” buyurmuştur (Sahihtir. Ebü Dâvud).

FNamaz esnasında_mümin kula sokulur: Resûlullah (S.A.V.) “Şeytan sizden birine namazda iken sokulur. Ve O, kaç rekat kıldığını bilemediği ana kadar şeytandan haberdar olmaz. Bu durumla kârşılaşırsanız selam vermedan önceki oturuşunda (sehven) iki secde yapsın daha sonra selam versin” (sah’ht’r, EbuDâvud).

FSafta bulduğu boşluğa girer: “Saflar: sıklaştırın. Meleklerin saf tuttuğu gibi saf tutun. omuzlarınızı birbirine birleştirip boşluk bırakmayın. Yumuşakça kardeşlerinizin kollarına temas ederek şeytan için boşluklar bırakmayın. Kim bir safı doldurursa Allah da onun (açıklarını, günahlarını) doldurur. Kimde bir saffı bozarsa Allah da onun (amellerini) bozar” (sahihtir, Ebu Dâvud).

FKötü rüya gösterir : Resûlullah (S.A.V.) “Biriniz güzel bir rüya gördüğü vakit (bilsin ki,) o ancak Allah’tandır. Bunun için Allah’ a hamd etsin ve sevdiklerine anlatsın. Eğer kötü bir rüya görürse (bilsin ki) o da ancak şeytandandır (kimseye anlatmasın ve şeytan’dan Allah’a Sığınsın)” (Buhari. Müslim).

FSabah namazının kılınmamasına çabalar: Resûlullah (S.A.V.) şöyle buyurmuştur, “İçinizden biri uyuduğu zaman şeytan onun başına üç düğüm yapar. Sonra her bir düğümle gece boyunca ona vurur. Eğer uyanıp Allah’ı zikrederse bir düğüm çözülür. Kalkıp abdest aldığında düğümlerden ikisi çözülmüş olur. Namazı da kılarsa bütün düğümler çözülür. Böylece mutlu ve gönlü rahat bir şekilde sabahlar. Aksi halde tembel ve kötü bir şekilde sabahlar” (Müslim).

FCemaatten kaçar : Resulullah (S.A.V.) “Her kim Cennetin orta yerini isterse cemaate yönelsin, muhakkak şeytan iki kişiden ayrı tek başına kalanla beraberdir” buyurmuştur (Sahihtir, Tirmizi).

FHalvetteki kadın ve erkeğin yanındadır: Resûlullah (S.A.V.) “Erkek, kadınlâ halvet etmesin (yalnız başlarına kalmasın). Bu durumda şeytan onların üçüncüsü olur” buyurmuştur (Sahihtir, İbn- i Mâce)

FBesmelesiz yemeğe ortak olur: Resûlullah (S.A.V.) “Şeytan Allah adının anılmadığı yemeği kendisine helal görür” buyurmuştur (Müslim). Yemeğe besmeleyle başlamayı çocuklara da öğretmelidir.

FKaylûle yapmaz: Allah’ın Nebîsi, “Öğleyin kaylûle yapınız. Muhakkak şeytanlar öğle vakitlerinde kaylûle yapmazlar” buyurmuştur (Müslim) Kaylûle, öğle namazından sonra yapılan kısa istirahat ve uykudur. Kaylûle yapan insan bir sünneti ihya ettiği gibi aynı zamanda dinç olur, gece. namazlarını, teheccüdü kılacak gücü kedinde bulur. Öylesine önemli vakitleri gaflet değil ibadetle geçirir.

Fİnsanoğluna, sürekli zarar vermeye çalışır: A’işe Radıyallahu anhâ, fazla kanamasından Resûlullah’a söz ettiğinde, “O şeytanın tepmelerinden biri sonucudur” yanıtını alır (sahihtir, Tirmizi). Şeytan damarı teptiğinde kanama artar. Bu büyük düşmandan her zaman Allah’a sığınmalıdır.

FSapık yollarda davetini yayar: תüphesiz bu benim dosdoğru yolumdur, ona uyun (başka) yollara’ (sübül) uymayın. Zira o yol sizi Allah’ın yolundan ayırır...Ø (En’am, 153).

Resûlullah (S.A.V.) bu ayeti açıklarken eliyle düz bir çizgi çizerek, “İşte bu, dosdoğru olan; Allah’ın yoludur” diyerek sonra o yolun sağ ve sol yanına (düz çizgiden farklı irili ufaklı karışık) çizgiler çizmiş ve “İşte bunlar `başka yollardır’ (sübül). Bunlardan hiç biri yoktur ki, şeytan başına oturuyor ve onlara çağırıyor olmasın’’ buyurmuş ve sonra da mezkûr ayeti okumuştur” (Nesâ-i).

FÖlüm anında fesad yayar: Resûlullah (S.A.V.) Allah’a şöyle duâ ederdi, “Düşkünlükten, yakınmadan, boğulma ve yanmadan; ölüm esnasında şeytanın yakalamasından; Yolu’ndan geri dönmüş olarak sana varmaktan ve (akrep) sokmasından ölmekten sana sığınırım” (Nesâ- i).

FŞeytanlar yatsının ilk anında yayılırlar: Resûlullah, “Yatsının ilk anı bitinceye kadar çocuklarınızı alıkoyun. Zira o, şeytanların gezindiği bir vakittir” buyurmuştur (Hâkim) Bu vakit, güneşin; şeytanın iki boynuzu arasında kızıllaşarak battığı, ikindi kerâhat vaktidir.

FKızgınlık sırasında gelir: Allah Resûlü, “Bir kelime biliyorum ki, onu söyleyendeki sıkıntılar gider. Kim (şuurla) `Eûzû bi’llâhi mine’ş- şeytani’r- racîm’ (taşlanmış şeytandan Allah’a sığınırım) derse ondaki (sıkıntılar) gider” buyurmuştur (Buhari. Müslim). Resûlullah bunu, öfkeden yüzü kızarmış ve boyun damarları şişmiş birisi kendisine geldiğinde söylemiştir.

FÂyete’l__Kûrşî’yi okuyan kimseye yaklaşamaz: Şeytan rüyasında Ebû Hureyre Radıyallahu anh’a gelerek, “Uyumadan önce Âyete’l Kursî’yi okuyanın yanıbaşında Allah tarafından gönderilen muhafızlar eksik olmaz ve sabaha kadar şeytan ona yaklaşamaz” demiştir. Ebû Hureyre bunu Resûlullah’a anlattığında, “O yalancı olduğu halde sana doğruyu şöylemiş” buyurmuştur (Buhari).

FEzanla birlikte kaçar: “Muhakkak, şeytan namaz için nidâ edildiğinde (ezan okunurken) arkasını dönüp -yellenerek- kaçar” (Müslim). Bir diğer hadiste de şu ifade yer almaktadır, “Teşehhütte, şahadet parmağını oynatmak şeytana demirden daha şiddetli gelir” buyurmuştur (Ahmed). Yani Şehadet parmağı ona demir kamçı gibidir.

FRamazanda zincire vurulur: “Ramazan geldiğinde cennet kapıları açılır, cehennem kapıları kapanır ve şeytanlar zincire vurulur” (Nesâ- i).

FGerçek bir tevbeye karşı çaresizdir: ×Takvâya erenler var ya; onlara şeytan tarafından bir vesvese dokunduğunda (Allah’ın emir ve yasaklarını) hatırlayıp, hemen gerçeği görürlerØ (A’raf. 201).

Fİhlaslı kimselere zararı dokunmaz: ×(İblis) dedi ki,: Ey Rabbim! Andolsun ki, beni azdırmana karşılık ben de yeryüzünde onlara (günahları) süsleyeceğim ve onların hepsini mutlaka azdıracağım! Ancak onlardan ihlasa erdirilmiş kullarım müstesnaØ (Hicr, 39-40).

Allahu Teâla kendisine hâlis kılınmadan yapılan amelleri kabul etmez, Resûlullah (S.A.V.) “Allah ancak halis olan, yalnız O’nun rızası gözetilerek yapılan ameli kabul eder” buyurmuştur (Nesâ-i).

Allah, şeytana insana tahakküm edebileceği bir sulta vermemiştir. Onun sultası ancak Allah’a iman etmeyen veya iman ettiğini söyleyipte bu imanın gereğini yerine getirmeyenler üzerinedir. Çünkü onlar bu halleriyle Allah’ı, Allah’ın yardımını bırakıp; şeytanı ve de şaytanın yardımını kabul etmişler ve ondan razı olmuşlardır. Bu noktada unutulan bir şey var ki, o da yalnız Allah’ın dostları zafere ulaşacaktır. Allah’tan başka edinilen yardımcılar, başta iblis olmak üzere tabiilerinin onları ilah edindikierini inkar edeceklerdir. Gerisini Resûlullah (S.A.V.)’in getirdiği en büyük mucize olan Kur`ân-ı Azim’den dinleyelim, şüphesiz tevfik Allah’tandır.

×(Hesapları görülüp) iş bitirilince, şeytan diyecek ki; “Şüphesiz Allah size gerçek olanı vaadetti, ben de size vaadettim ama yalancı çıktım. Zâten benim size karşı bir gücüm yoktu. Ben sadece sizi (isyana, inkara) çağırdım, siz de benim davetime hemen koştunuz. O halde beni yermeyin, kendinizi yerin. Ne ben sizi kurtarabilirim ne de siz beni kurtarabilirsiniz! Kuşkusuz daha önce ben, (beni Allah’a) ortak koşmanızı reddettim. Çünkü zâlimlere, elbette acıklı bir azap vardır”Ø (İbrâhim, 22).

 

“Sallallahu alâ Muhammedin ve alâ âlihi ve Sahbihi ecmâîn”

VE’L-HAMDÜ LİLAHİ RABBİ’L ALEMİN

***
HAK  YOLU

BİSMİLLÂHİRRAHMANİRRAHİM
 
                               
Aziz ALLAH’ımı hürmetle selamlıyor, önünde eğiliyor, secdeye kapanarak aczimi, bir hiç olduğumu, kusurlarımı ve daima O’na muhtaç bulunduğumu itiraf ediyorum…
Bütün mülk O’nundur, hamd O’na mahsustur, hiçbir ortağı ve benzeri yoktur…Kahredici sultan, güçlü padişah, alemlerin sahibidir…O’na karşı gelinmez, hükmünü herkese tatbik eder.
Sevilmeye layık en büyük dost, en vefalı arkadaş, tek Yaratıcı, eşi bulunmaz hazineler sahibi O’dur. Her şeyimizle O’na muhtacız, bize saadetleri O verir,  maddi ve manevi O zengin eder, iki cihanın belalarını O def eder.
Ey Evladım…Yüce ALLAH’ımı nasıl anlatabilirimki…Kim anlatabilirki…İnşallah bir gün sevilir,  HAK dostu olursan, o zaman makamın kadar anlayabilirsin. O’nu anlatmakta bütün kelimeler kifayetsiz kalır. Şu kısa cümlelerden sen zekan, aklın, ilmin, tecrüben kadar manalar çıkarmaya ve  eşsiz Yaratanımızı tanımaya çalış…
HAK yolu üstün bir gayret, harika bir çalışma, öz temizliği, fedakarlık, asil insanlık, muazzam bir sevgi ve bu sevgiyi muhafaza etmek etmek için titizlik göstermeyi icap ettirir.
HAK sevgisi, çölde gül yetiştirmek gibi meşakkatli, yüksek disiplin isteyen ve ancak büyük bir aşkla taşınabilecek eşsiz hazinedir. Kıymetini bilmek, icaplarına göre dikkatli yaşamakla mesafeler alınır…
Bu aziz yolda geceler uykusuz, gönüller yaralı, gözler yaşlı ve kalpler gam yüklenir…
Her yiğidin hemen koşabileceği bir vadi değildir. Aşkı, sevdası harika kimseler yürüyebilir…Bu aşkı iste…Bu sevdayı ikram etmesi için yalvar.
                ------------------------------------------------------------------------------
                 ŞEYTANIN  HİLELERi 
 
Alemlerin Rabbi olan ALLAH'a hamd olsun... Salat ve selam, efendimiz Emin Peygamber  Hazreti Muhammed'e... Sonra, onun ak aline... ve ashabının tümüne olsun.
İbn-i Abbas (r.a.) Hz.'inden naklen Mu-az b. Cebel rivayet ediyor
- Bir gün Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem  ile beraberdik. Ensardan birinin evinde toplanmıştık... Tam bir cemaat olmuştuk. Sohbete dalmıştık. Bu arada, dışarıdan bir ses geldi;
- Ev sahibi... İçerdekiler.. Eve girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileğim var. Görülecek bir işim var.
Bunun üzerine, herkes Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimizin yüzüne bakmaya başladı. Orada ve her zaman büyük oydu... izin ondan çıkacaktı. Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem  Efendimiz, duruma vakıf oldu ve:
- "Bu seslenen kimdir, bilirmisiniz?.." Buyurdu... Biz hep birden şöyle dedik:
- En iyi bilen ALLAH ve Resulüdür. Bunun üzerine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem  Efendimiz:
- "O, laîn İblistir. -Şeytandır-. ALLAH'ın laneti onun üzerine olsun..."
Buyurunca; hemen Hz. Ömer:
- Ya Resülullah , bana izin veriniz onu öldüreyim.
Dedi... Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem  Efendimiz bu izni vermedi; şöyle buyurdu:
- "Dur ya Ömer, bilmiyor musun ki; ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiştir.. Öldürmeyi bırak."
Sonra şöyle buyurdu:
- "Kapıyı ona açın gelsin... O, buraya gelmek için emir almıştır. Diyeceklerini anlamaya çalışınız. Size anlatacaklarını iyi dinleyiniz..."
* * *
Bundan sonrasını ondan dinleyelim; yani Ravi'den. Şöyle anlattı:
- Kapıyı ona açtılar, içeri girdi ve bize göründü. Bir de baktık ki, şekli şu: Bir ihtiyar. Şaşı. Aynı zamanda köse. Çenesinde altı veya yedi kadar kıl sallanıyor. At kılı gibi. Gözleri yukarı doğru açılmış. Kafası, büyük bir fil kafası gibi. Dudakları da, bir manda dudağına benziyordu.
Sonra, selam verdi, onun bu selamına Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz şu mukabelede bulundu:
-  "Selam ALLAH'ındır ya laîn..."
Sonra ona şöyle buyurdu:
- "Bir iş için geldiğini duydum; nedir o iş?"
Şeytan şöyle anlattı:
- Benim buraya gelişim, kendi arzumla olmadı. Mecburen geldim.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:
- "Nedir o mecburiyet?" Şeytan anlattı:
- İzzet sahibi Rabbın katından bana bir melek geldi. Ve dedi ki:
- ALLAH-ü Teala sana emir veriyor: Muhammed'e gideceksin. Ama düşük ve zelil bir halde. Tevazu ile. Ona gideceksin ve ademoğullarını nasıl kandırdığını anlatacaksın. Onları nasıl al­dattığını söyleyeceksin bir bir ona. Sonra o; sana ne sorarsa doğrusunu di­yeceksin.
Sonra... ALLAH-ü Teala buyurdu ki:
- Söylediklerine bir yalan katarsan, doğruyu söylemezsen... seni kül ederim; rüzgar savurur.. Düşmanların önünde, seni rüsvay ederim.
İşte... böyle; ya Muhammed, o emir üzerine sana geldim.
Arzu ettiğini bana sor. Şayet bana sorduklarına doğru cevap vermezsem; düş­manlarım benimle eğlenecek. Şu muhak­kak ki, düşmanlarımın eğlencesi olmaktan daha zor bir şey yoktur.
* * *
Bundan sonra, Resüiullah (s.a.v.) Efen­dimiz şöyle sordu:
- "Madem ki, sözlerinde doğru olacak­sın. O halde bana anlat: Halk arasında en çok sevmediğin kimdir?"
Şeytan şu cevabı verdi:
- Sensin, ya Muhammed... ALLAH'ın ya­rattıkları arasında senden daha çok sevme­diğim kimse yoktur. Sonra, senin gibi kim olabilir ki? Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:
- "Benden sonra, en çok kimlere buğuzlusun ve sevmezsin?.." Şeytan anlattı:
- Müttaki bir gence ki... varlığını ALLAH yoluna vermiştir.
Bundan sonra, sual cevap aşağıdaki şe­kilde devam etti. Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efendimiz sordu; şeytan anlattı:
- "Sonra kimi sevmezsin?"
- Kendisini sabırlı bildiğim, şüpheli iş­lerden sakınan alimi...
-"Sonra?.."
- Temizlik işinde... yıkadığı yerleri üç defa yıkamaya devam eden kimseyi.
-"Sonra?.."
- Sabırlı olan bir fakiri ki; ihtiyacını hiç kimseye anlatmaz... Halinden şikayet et­mez.
- "Peki, bu fakirin sabırlı olduğunu ne­reden bilirsin?.."
Ya Muhammed, ihtiyacını kendi gibi birine açmaz. Her kim ihtiyacını kendi gibi birine üç gün üst üste anlatırsa, ALLAH onu
sabredenlerden yazmaz. Sabırlı kimselerin işi buna benzemez. Hasılı, onun sabrını; halinden, tavrından ve şikayet etmeyişinden anlarım.
- "Sonra kim?.."
- Şükreden zengin.
- "Peki, ama o zenginin şükreden oldu­ğunu nasıl anlarsın?.."
- Onu görürsem ki, aldığını helal yol­dan alıyor ve mahalline harcıyor. Bilirim ki:
O şükreden bir zengindir.
* * *
Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efendimiz bu defa mevzuu değiştirdi ve ona başka bir sual sor­du:
- "Peki, ümmetim namaza kalkınca, se­nin halin nice olur?.."
- Ya Muhammed, beni bir sıtma tutar. Titrerim.
- "Neden böyle olursun; ya laîn?.."
- Çünkü bir kul, ALLAH için secde edince bir derece yükselir.
- "Peki, ya oruç tuttukları zaman nasıl olursun?.."
- O zaman da bağlanırım. Taa, onlar iftar edinceye kadar.
- "Peki, ya hac yaptıkları zaman nasıl olursun?.."
- O zaman da, çıldırırım.
- "Peki, ya Kuran okudukları zaman nasıl olursun?.."
- O zaman da, eririm. Tıpkı ateşte eri­yen bir kurşun gibi eririm.
- "Peki, ya sadaka verdikleri zaman ha­lin nasıldır?.."
- Ha, işte... o zaman halim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, bir testere alır eline ve beni ikiye böler.
Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efendimiz sebebini sordu:
- "Neden öyle testere ile ikiye biçilirsin, ya Eba mürre?"
Bunun üzerine İblis:
- Onu da anlatayım...
Dedikten sonra anlatmaya başladı:
- Çünkü sadakada dört güzellik vardır. Şöyle ki:
1- ALLAH-ü Teala, sadaka verenin malına ihsan eyler.
2- O sadaka, veren kimseyi halkına sev­dirir.
3- ALLAH-ü Teala, onun verdiği sadakayı, cehennemle arasında bir perde yapar.
4- ALLAH-ü Teala, belayı, sıkıntıyı ve ah­ları ondan defeder.
* * *
Bundan sonra, Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efen­dimiz ashabı hakkında ona bazı sorular sor­du:
- "Ebubekir için ne dersin?.." İblis buna şu cevabı verdi:
- O bana, cahiliyet devrinde bile itaat etmedi... İslam’a girdikten sonra nasıl bana itaat eder?
- "Peki, Ömer b. Hattab için ne der­sin?.."
İblis buna da şu cevabı verdi:
- ALLAH'a yemin ederim ki, her gördü­ğüm yerde ondan kaçtım.
- "Peki Osman b. Affan için ne dersin?.."
- Ondan utanırım... hem de çok... Na­sıl ki, Rahman'ın melekleri de ondan uta­nırlar. ..
- "Peki, Ali b. Ebutalib için ne dersin..."İblis onun için de şöyle dedi:
- Ah, onun elinden bir kurtulsam... O, kendi başına kalsa; ben de kendi başıma kalsam... O, beni bıraksa... ben de onu bıraksam... Ben onu bırakırım; ama o beni bırakmaz.
Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efendimiz, yukarıdaki soruları sorduktan ve şeytanın verdiği ce­vaplar da kısmen bittikten sonra, şöyle buyurdu:
- "Ümmetime saadet ihsan eden; seni de taa, belli bir vakte kadar şaki kılan ALLAH'a hamd olsun."
Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efendimiz o cümlesini duyan laîn İblis şöyle dedi:
- Heyhat, heyhat... Ümmetin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldık­ça, sen ümmetin için nasıl ferah duyarsın?..
Ben, onların kan mecralarına girerim. Etlerine karışırım. Ama onlar, benim bu halimi göremez ve bilemezler, beni yaratan ve baas gününe kadar bana mühlet veren ALLAH'a yemin ederim ki:
Onların tümünü azdırırım. Cahillerini ve alimlerini... Ümmilerini ve okumuşlarını... Facirlerini ve abidlerini... Hasılı, bunların hiçbiri elimden kurtulamaz.
Fakat... ALLAH'ın halis kullarını... Evet, bunları azdıramam.
Bunun üzerine Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efen­dimiz sordu:
- "Sana göre ihlas sahibi olan muhlis kullar kimlerdir?.."
Bu suale İblis şu cevabı verdi:
- Bilmez misin? ya Muhammed, bir kimse ki, dirhemini ve dinarını sever... O ALLAH için bir ihlasa sahip değildir.
Bir kimseyi görürsem ki; dirhemini ve dinarını sevmez; övülmekten, medh edilmekten hoşlanmaz... bilirim ki o: İhlas sahi­bidir... Hemen onu bırakır kaçarım.
Bir kul, malı ve övülmeyi sevdiği süre, kalbi de dünya arzularına bağlı kaldığı müd­det, o size vasfım yaptığım kimseler arasında bana en çok itaat edendir.
Bilmez misin ki; mal sevgisi, büyük gü­nahların en büyüğüdür.
Bilmez misin ki; ya Muhammed, baş ol­ma sevgisi yine büyük günahların en büyük­leri arasındadır.
İblis, anlatmaya devam etti:
- Ya Muhammed, bilmez misin?.. Be­nim yetmiş bin tane çocuğum var. Bunların her birini bir başka yere tayin etmişimdir. Sonra... o her çocuğumla birlikte yine yetmiş bin tane şeytan vardır.
Onların bir kısmını ulemaya gönderdim.
Bir kısmını gençlere yolladım.
Bir kısmını da, meşayiha saldım.
Bir kısmını da, ihtiyar kadınlara musal­lat ettim.
Gençlere gelince; aramızda hiçbir anlaş­mazlık yoldur. Onlarla gayet iyi geçiniriz.
Çocuklara gelince... onlarla da, bizim­kiler istedikleri gibi birlikte oynarlar.
Bizimkilerin bir kısmını da, abidlerin ba­şına dert ettim. Bir kısmını da zahidlerin.
Onlar, bunların yanına girer; halden ha­le sokarlar. Bir tepeden öbürüne... hep dolaştırıp dururlar. Öyle bir hal alırlar ki; baş­larlar, sebeplerden herhangi birine sövmeye...
İşte... böylece, onlardan ihlası alırım... Onlar, bu haller ile, yaptıkları ibadeti, ihlassız yaparlar gayrı... Ama, bu hallerinin farkında olamazlar.
İblis, bundan sonra, aldattığı bir rahibin hikayesini anlatmaya geçti. Ve şöyle dedi;
- Bilmez misin, ya Muhammed, Rahip Barsisa; tam yetmiş yıl ihlas ile ALLAH'a iba­det etti.
Bu ibadetleri sonunda, ona öyle bir hal ihsan edilmişti ki: Her dua ettiği hasta, duası bereketi ile şifayap oluyordu.
Onun peşine takıldım; hiç bırakma­dım... Zina etti. Katil oldu. Sonunda da küf­re girdi.
Bu o kimsedir ki; ALLAH-ü Teala aziz kitabında, ona şöyle anlatır:
- "... Şeytanın hali gibidir ki; o insana:
-Kafir ol...
Dedi. Vaktaki o kafir oldu; bu defa ona şöyle dedi:
- Ben, senden uzağım... Ben alemlerin
Rabbi olan ALLAH'tan korkarım." (59/16).
* * *
İblis, bundan sonra, bazı kötü huylar üzerinde durdu. Ve onların her birinden na­sıl istifade ettiğini anlattı...
YALAN:
- Bilmez misin ya Muhammed, yalan bendendir ve ilk yalan söyleyen de benim.
Her kim yalan söylerse... o benim dos­tumdur.
Her kim yalan yere yemin ederse... o da benim sevgilimdir.
Bilmez misin ya Muhammed, ben Adem'e ve Havva'ya yalan yere ALLAH adına and içtim.
- "Muhakkak, ben size nasihat edi­yorum." (7/16).
Dedim... Bunu yaparım; çünkü yalan yere yemin gönlümün eğlencesidir.
GIYBET- KOĞUCULUK:
Gıybet ve koğuculuğa gelince... Onlar da, benim meyvelerim ve şenliğimdir.
NİKAH ÜZERİNE YEMİN ETMEK:
- Her kim, talak üzerine yemin eder­se... günahkar olacağından endişe edilir. İsterse bir defa olsun. İsterse doğru bir şey üzerine olsun.
Her kim, talakı ağzına alırsa... taa, ha­kikat belli oluncaya kadar karısı ona haram olur. Onlar bu halleri ile, kıyamete kadar meydana getirecekleri çocuklar, hep zina çocuğu olur. Ağza alınan o talak kelimesi yüzünden, hepsi cehenneme girer.
NAMAZ:
- Ya Muhammed, namazı an bean tehir edene gelince... onu da anlatayım.
O, her ne zaman ki, namaza kalkmak ister; tutarım. Ona vesvese veririm.
Derim ki:
- Henüz vakit var. Sen de meşgulsün. Hele şimdilik işine bak. Sonra kılarsın.
Böylece o: Vaktinin dışında namazını kılar... Ve bu sebepten onun kıldığı namaz yüzüne atılır.
Şayet o kimse, beni mağlup ederse... ona insan şeytanlanndan birini yollarım... Böylece onu vaktinde namaz kılmaktan alı koyar.
O, bunda da, beni mağlup ederse... bu sefer onun hesabını namazından görmeye bakarım. O namazın içinde iken:
- Sağa bak... sola bak...
Derim... O da, bakar... O ki böyle yap­tı... yüzünü okşar alnından öperim. Bundan sonra ona:
— Sen, ebedi yaramaz bir iş yaptın.
Derim ve böylece onun huzurunu boza­rım.
Sen de bilirsin ki ya Muhammed, her kim namazda sağa ve sola çokça bakarsa, ALLAH onun namazını kabul etmez.
Bunda da ona mağlup olursam. Yalnız başına namaz kıldığı zaman yanına gide­rim. Ve ona: Çabuk namaz kılmasını emre­derim. O da, başlar; namazını çabuk çabuk kılmaya. Tıpkı horozun, gagası ile, yerden bir şeyler topladığı gibi...
Bu işi, ona yaptırmakta da, başarı kaza­namazsam; bu sefer cemaatle namaz kılar­ken onun yanma varırım.
Orada onun başına bir gem takarım... Başını imamdan evvel secdeden ve rukû'dan kaldırırım... İmamdan evvel de, secde ve rukû yaptırırım.
işte... o böyle yaptığı için, kıyamet gü­nü ALLAH onun başını eşek başına çevirir.
O kimse, bunda da beni yenerse... Bu defa, ona namazda parmaklarını çıtlatmasını emrederim. Böylece o: Beni teşbih edenlerden olur. Ama bu işi ona namaz içinde yaptırmaya muvaffak olursam.
Bunda da, ona mağlup olursam. Bu se­fer ona tekrar giderim. Namaz içinde iken burnuna üflerim. Ben üfleyince, o esnemeye başlar.
Şayet o, bu esneme esnasında elini ağzına kapamazsa... onun içine küçük bir şey­tan girer, dünya hırsını ve dünyevî bağlarını çoğaltır.
İşte... bundan sonra o kimse: Hep bize itaat eder. Sözümüzü dinler. Dediklerimizi
yapar.
* * *
Şeytan bundan sonra, konuşmasına de­vam etti:
- Sen, ümmetin hangi saadetinden fe­rah duyarsın ki?..
Ben onlara, ne tuzaklar kurarım... ne tuzaklar.
Miskinlerine, çaresizlerine ve zavallılarına giderim. Namazı bırakmalarını emrede­rim. Ve onlara derim ki:
- Namaz size göre değil... O, ALLAH'ın afiyet ihsan ettiği ve bolluk verdiği kimseler içindir.
Sonra da hastalara giderim:
- Namaz kılmayı bırak. Derim... Çünkü ALLAH-ü Teala:
- "Hastalara zorluk yok..." (24/61)
Buyurdu... İyi olduğun zaman çokça kı­larsın. Ve böylece o, namazını bırakır. Hat­ta küfre de gidebilir.
Şayet o, hastalığında namazını terk ederek ölüp giderse... ALLAH'ın huzuruna çıkarken, .ALLAH-ü Teala'yı öfkeli bulur.
Sonra şöyle dedi:
-Ya Muhammed, eğer bu sözlerime yalan kattımsa, beni akrep soksun... Sonra... eğer yalan varsa... ALLAH (CC) beni kül eylesin.
İblis bundan sonra, konuşmalarına de­vam etti ve şöyle dedi:
-Ya Muhammed, sen ümmetin için fe­rah mı duyuyorsun? Halbuki ben onların al­tıda birini dininden çıkardım.
* * *
Bundan sonra... Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ona, yani İblis'e aşağıdaki şekilde kısa kısa bazı sorular sordu. O da bunlara cevap verdi:
- Ya laîn, senin oturma arkadaşın kim?"
- Faiz yiyen.
- "Dostun kim?"
- Zina eden.
- "Yatak arkadaşın kim?"
- Sarhoş.
- "Misafirin kim?"
- Hırsız.
- "Elçin kim?"
- Sihirbazlar.
- "Gözünün nuru nedir?"
-  Karı boşamak.
- "Sevgilin kim?
-  Cuma namazını bırakanlar.
* * *
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bu defa başka bir mevzua geçti ve şöyle sordu:
- "Ya laîn, senin kalbini ne kırar?"
- ALLAH yolunda cihada koşan atların kişnemesi...
- "Peki, senin cismini ne eritir?"
- Tevbe edenlerin tevbesi.
"Peki, ciğerini ne parçalar, ne çürütür?"
- Gece ve gündüz, ALLAH'a yapılan bol bol istiğfar.
- "Peki, yüzünü ne buruşturur?"
- Gizli sadaka.
- "Peki, gözlerini kör eden nedir?"
- Gece namazı.
- "Peki, başını eğdiren nedir?
- Çokça kılınan cemaatle namaz.
* * *
Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz tekrar bir başka mevzua geçti ve şöyle sordu:
- "Sana göre insanların en saadetlisi kimdir?"
- Namazlarını bilerek kasten bırakan­lar.
- "Peki, sana göre insanların en şakisi kim?"
- Cimriler.
- "Peki, seni işinden ne alı koyar?"
- Ulema meclisleri.
- "Peki, yemeğini nasıl yersin?"
-  Sol elimle parmaklarımın ucu ile.
- "Peki, sam yeli estiği zaman ve ortalı­ğı sıcaklık bastığı zaman çocuklarını nerede gölgelendirirsin?"
- İnsanların tırnakları arasında.
* * *
Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz bundan sonra, bir başka mevzuu sordu. İblis de ce­vap verdi.
- "Rabbinden neler talep ettin?"
- On şey talep ettim.
- "Nedir onlar, ya laîn?"
- Şunlardır:
1- ALLAH'tan diledim ki, beni adem-oğullarının malına ve evladına ortak ede... Bu, ortaklık talebimi yerine getirdi. Ki bu:
-  "Onlara ortak ol... Mallarına ve çocuklarına. Onlara vaad et. Halbuki şeytan onlara en çok gurur vaad eder..." (17/64) Ayet-i Celilesi ile sabittir.
Her besmelesiz kesilen hayvan etinden yerim faiz ve haram karışan yemekten de yerim.
Şeytandan ALLAH'a sığınılmayan malın da ortağıyım.
Cinsi münasebet anında; ALLAH'a şey­tandan sığınmayan kimse ile birlikte hanımı ile birleşirim... Ve o birleşmeden hasıl olan çocuk, bize itaat eder. Sözümüzü dinler.
Her kim hayvana binerken, helal yola gitmeyi değil de, aksini isteyerek binerse, ben de onunla beraber binerim. Yol arka­daşı ve binek arkadaşı olurum.
Bu da Ayet-i Kerime ile sabittir. ALLAH-ü Teala bana şu emri verdi:
- "Onlar üzerine süvarilerinle, piyadelerinle yaygara çıkart..." (17/64)
2- ALLAH-ü Teala'dan diledim ki: Bana bir ev vere... Bu dilediğim üzerine hamam­ları bana ev olarak verdi.
3- Diledim ki; bana bir mescid vere. Pa­zar yerlerine bana birer mescid yaptı.
4- Benim için bir okuma kitabı vermesini istedim. Şiirleri bana okuma kitabı yap­tı.
5- İstedim ki; benim için bir ezan vere. Mezmurları verdi.
6- Diledim ki; bana bir yatak arkadaşı vere... Sarhoşları verdi,
7- Diledim ki; bana yardımcılar vere... Bunun için de kaderiye mensuplarını verdi.
8- İstedim ki; bana kardeşler vere. Mal­larını boş yere israf edenleri verdi. Bir de masiyet yoluna para harcayanları. Bunlar da şu Ayet-i Kerime ile sabittir:
- "O kimseler ki; mallarını boş yere har­carlar... Onlar şeytanın kardeşleri olmuşlar­dır..." (17/27)
Bir ara Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurdu:
- "Eğer söylediklerini, ALLAH'ın kitabın­daki ayetlerle isbat etmeseydin. Seni tasdik etmezdim."
Bundan sonra İblis devam etti:
9- Ya Muhammed, ALLAH'tan diledim ki, ademoğullarını ben göreyim; ama onlar be­ni göremeyeler. Bu dileğimi de yerine ge­tirdi.
10- Diledim ki; ademoğullarının kan mecralarını bana yol yapa... Bu da oldu. Böylece ben, onlar arasında akıp gide­rim... gezerim... hem nasıl istersem...
Bütün bu isteklerimi verdi.
- Hepsi sana verildi.
Buyurdu... Ve ben bu hallerimle iftihar ederim. Sonra... Şunu da ekleyelim ki; benimle beraber olanlar, seninle beraber olanlardan daha çoktur. İşte... böylece kıyamete kadar, ademoğullarının ekserisi benimle beraber olurlar.
Bundan sona İblis şöyle anlattı:
- Benim bir oğlum vardır... Adı: ATEME'dir. Bir kul, yatsı namazını kılmadan uyursa... gider; onun kulağına bevl eder... Eğer böyle olmasaydı; imkan yok, in­sanlar, namazlarını eda etmeden uyuyamazlardı.
Benim bir oğlum daha vardır ki; onun adı da; MÜTEKAZİ'dir... Bunun vazifesi de; yapılan gizli amelleri yaymaya çalışmaktır.
Mesela: Bir kul, gizli bir taat işlerse... ve bu yaptığını da gizlemeye çalışırsa... MÜTEKAZÎ onu dürter... En sonunda o gizli amelin yayılmasına ve açığa çıkarmaya mu­vaffak olur. Böylece: ALLAH-ü Teala o amel sahibinin yüz sevabının doksan dokuzunu imha eder... biri kalır. Çünkü, bir kulun yaptığı gizli bir amel için tam yüz sevap verilir.
Sonra... benim bir oğlum daha vardır ki; onun adı da KÜHAYL'dir. Bunun işi de insanların gözlerini sürmelemektir. Bilhassa, ulema meclisinde ve ha­tip hutbe okurken.' Bu sürme onların gözüne çekildi mi uyuklamaya başlarlar. Ulemanın sözlerini işitemezler. Böylece hiç sevap alamazlar.
Bundan sonra İblis şöyle anlattı:
- Hangi kadın olursa olsun... Onun kalktığı yere şeytan oturur. Sonra... her kadının kucağında mutlaka bir şeytan durur... Ve onu, bakanlara güzel gösterir. Sonra o kadına bazı emirler verir. Mesela:
- Elini kolunu dışarı çıkar; göster. Der... O da, bu emri tutar... Elini, kolu­nu açar, gösterir. Bundan sonra, o kadının haya perdesini tırnakları ile yırtar.
iblis, bundan sonra Resûlullah (s.a.v.) Efendimize kendi durumunu anlatmaya başladı:
- Ya Muhammed, bir kimseyi delalete sürüklemek için elimde bir imkan yoktur.
Ben, ancak vesvese veririm ve bir şeyi güzel gösteririm... o kadar.
Eğer delalete sürüklemek elimde olsay­dı; yeryüzünde:
- ALLAH'tan başka ilah yoktur ve Mu­hammed ALLAH'ın resulüdür.
Diyen herkesi, oruç tutanı ve namaz kı­lanı hiç bırakmazdım. Hepsini dalalete düşürürdüm. Nasıl ki, senin elinde de, hidayet nevin­den bir şey yoktur. Sen ancak ALLAH'ın resûlüsün. Ve tebliğe memursun. Şayet hidayet elinde olsaydı; yeryüzün­de tek kafir bırakmazdın.
Sen, ALLAH'ın halkı üzerinde bir huccet­sin... ben de, kendisi için ezelde şekavey yazılan kimselere bir sebebim.
Said olan kimse, taa, ana karnında iken saiddir. Şaki olan da, yine ana karnında iken şakidir.
Saadet ehli kılan ALLAH... Şekavet ehli kılan da ALLAH.
Bundan sonra... Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efendimiz şu iki Ayet-i Kerimeyi okudu:
- "Bunlar, taa, sonuna kadar böyle de­ğişik şekilde devam edecek... Ancak Rabbın esirgedikleri hariç..." (11/119)
- "ALLAH'ın emri behemehal yerini bulan bir kaderdir..." (33/38)
Bundan sonra, Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem (s.a.v.) Efen­dimiz, İblis'e şöyle buyurdu:
- "Ya Ebamürre, acaba senin bir tevbe etmen ve ALLAH'a dönmen mümkün değil mi? Cennete girmene kefil olurum... Söz veririm..."
Bunun üzerine İblis şöyle dedi:
- Ya Resûlullah, iş verilen hükme göre oldu... Kararı yazan kalem de kurudu... Kıyamete kadar olacak işler olacaktır.
Seni peygamberlerin efendisi kılan, cennet ehlinin hatibi eyleyen ve seni halkı içinden seçen ve halkı arasında bir gözde yapan, beni de şakilerin efendisi kılan ve cehennem ehlinin hatibi eyleyen ALLAH'tır. Ve o: Bütün noksan sıfatlardan münezzeh­tir.
Ve İblis, cümlelerini şöyle tamamladı:
- İşte... bu söylediklerim, sana son sözümdür... Ve bütün söylediklerimi de doğru söyledim.
Evvel, ahir, zahir, batın, alemlerin Rabbı olan ALLAH'a hamd olsun.
Efendimiz Hazreti Muhammed Nebiye sallallahu aleyhi ve selleme   ALLAH  celle celalüh salat eylesin. Keza onun aline de... ashabına da... Amin!
Bütün  peygamberlere  selam... Alemlerin Rabbı olan ALLAH'a da, tekrar hamd olsun...Muhyiddin’i Arabî Hazretleri.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Ey Evladım...Yüce Mevlamızı  bir çok sırlarıyla bize tanıtan, perdeleri aralayan bazı nadide ayetler.Tevekkül, teslim, rıza, sabır gibi dinimizin, tarikat ve tasavvuf yolunun inceliklerini açıklayan cümleler…Fakat tembelce yatıp, çalışmadan, tedbirleri yerine getirmeden, amel işlemeden beklemeye tevekkül ve teslim demeyesin.
 
İş hususunda istişare et. Ondan sonra karar verdinmi,artık ALLAH’a güven ve dayan,şüphesiz ki ALLAH RABBİNE güvenip dayananları sever…(Al-i İmran suresi 159)
 
ALLAH bize yeter ve ne güzel vekildir…(Al-i İmran suresi 173)
Onun için onlardan yüz çevir.ALLAH’a güvenip dayan. ALLAH vekil olarak yeter…(Al-i İmran suresi 81)
 
Eğer inanıyorsanız ALLAH’a güvenin…(Maide suresi 23)
 
De ki: ALLAH’ın yazdığından başkası başımıza gelmez.O bizim MEVLAMIZ’dır.Onun için müminler yalnız ALLAH’a güvenip dayanmalıdır…(Tevbe suresj 51)
 
Habibim,sana inanmaktan yüz çevirirlerse de ki: Bana ALLAH yeter.O’ndan başka hiçbir ilah yoktur.Ben ancak O’na güvenip dayandım.O,büyük arşın sahibidir…(Tevbe suresi 129)
 
Hüküm ancak ALLAH’ındır.Ben ancak O’na güvenip dayandım.Tevekkül edenler de yalnız O’na güvenip dayanmalıdırlar…(Yusuf suresi 67)
 
Öyleyse O’na ibadet et ve O’na güvenip dayan…(Hud suresi 123)
 
Hem biz ne diye ALLAH’a dayanmıyalım,bize dosdoğru yolları O göstermiştir.Bize yaptığınız eziyetlere elbette katlanacağız.Tevekkül edenler yalnız ALLAH’a güvenip dayanmakta sebat etsinler…(İbrahim suresi 13)
 
HAK yolunda sabreden ve sadece RAB’lerine güvenip dayanan kimselerdir…(Nahl suresi 42)
 
Aziz ve merhametli olan ALLAH’a güven…(Şuara suresi 217)
 
De ki: ALLAH bana yeter.Güvenenler ancak O’na güvenirler…(Zümer suresi 38)
 
Kim ALLAH’a güvenip tevekkül ederse O’na yeter…(Talak suresi 3)
 
ALLAH her şeyi yaratandır,her şeye vekildir…(Zümer suresi62 )
 
 
 LAMELİF DEERGİSİNDEN
TASAVVUF / Şeyatanın Hileleri

İbn-i Abbas (ra) Hazretlerinden naklen Muaz bin Cebel (ra) Hazretleri rivayet ediyor:

—Bir gün Rasulullah (sav) ile beraberdik. Ensardan birinin evinde toplanmıştık. Tam bir cemaat olmuştuk. Sohbete dalmıştık. Bu arada, dışarıdan bir ses geldi:

—Ev sahibi... İçerdekiler... Eve girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileğim var. Bunun üzerine, herkes Rasulullah (sav) Efendimizin yüzüne bakmaya başladı. Orda ve her zaman büyük oydu... İzin ondan çıkacaktı. Rasulullah (sav) Efendimiz, duruma vakıf oldu ve: “Bu seslenen kimdir bilir misiniz?” buyurdu. Biz hep birden şöyle dedik:

— En iyi bilen Allah ve Resulü'dür.

Bunun üzerine Rasulullah (sav) Efendimiz:

 “O, lain iblistir. Şeytandır. Allah'ın laneti onun üzerine olsun.”, buyurunca; hemen Hz. Ömer: “Ya Rasulullah! Bana izin veriniz onu öldüreyim”, dedi. Rasulullah (sav) Efendimiz buna izni vermedi; şöyle buyurdu:

“Dur Ya Ömer! Biliyor musun ki; ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiştir. Öldürmeyi bırak.”

Sonra şöyle buyurdu:

“Kapıyı ona açın gelsin... O buraya gelmek için emir almıştır. Diyeceklerini anlamaya çalışınız. Size anlatacaklarını iyi dinleyiniz.”

Bundan sonrasını ondan dinleyelim; yani Ravi' den. Şöyle anlattı:

Kapıyı ona açtılar. İçeri girdi ve bize göründü. Birde baktık ki şekli şu: Bir ihtiyar. Şaşı. Aynı zamanda köse. Çenesinde altı veya yedi kadar kıl sallanıyor. At kılı gibi. Gözleri yukarı doğru açılmış. Kafası, büyük bir fil kafası gibi. Dudakları da, bir manda dudağına benziyordu. Sonra, şöyle bir selam verdi; “Selam Ya Muhammed; selam size ey cemaat-i müslimin.” Onun bu selamına Rasulullah (sav) Efendimiz şu mukabelede bulundu;

“Selam Allah'ındır ya lâin!” Sonra şöyle buyurdu: “Bir iş için geldiğini duydum; nedir o iş?”  Şeytan şöyle anlattı: “Benim buraya gelişim kendi arzumla olmadı. Mecburen geldim.” Rasulullah (sav) Efendimiz sordu; “Nedir o mecburiyetin?”

Şeytan anlattı; “İzzet Sahibi Rabbin katından bana bir melek geldi. Ve dedi ki; Allah-ü Teâlâ sana emir veriyor: Muhammed 'e gideceksin. Ama düşük ve zelil bir halde, tevazu ile. O'na gideceksin ve âdemoğullarını nasıl kandırdığını anlatacaksın. Onları nasıl aldattığını söyleyeceksin bir bir O'na. Sonra O, sana ne sorarsa doğrusunu diyeceksin. Sonra... Allah-ü Teâlâ buyurdu ki:

Söylediklerine bir yalan katarsan, doğruyu söylemezsen... Seni kül ederim; rüzgâra savurur... Düşmanlarının önünde, seni rüsvay ederim.” İşte... Böyle; Ya Muhammed, o emir üzerine Sana geldim. Arzu ettiğini bana sor. Şayet bana sorduklarına doğru cevap vermezsem düşmanlarım benimle eğlenecek. Şu muhakkak ki düşmanlarımın eğlencesi olmaktan daha zor bir şey yoktur. Bundan sona Rasulullah (sav) Efendimiz şöyle sordu: ”Mademki, sözlerinde doğru olacaksın. O halde Bana anlat: Halk arasında en çok sevmediğin kimdir?”

Şeytan şu cevabı verdi: “Sensin Ya Muhammed. Allah'ın yarattıkları arasında Senden daha çok sevmediğim kimse yoktur. Sonra Senin gibi kim olabilir ki?” Rasulullah (sav) Efendimiz sordu : “Benden sonra, en çok kimlere buğuzlusun ve sevmezsin?” Şeytan anlattı: “Müttaki bir gence ki... Varlığını Allah yoluna vermiştir.” Bundan sonra, sual cevap aşağıdaki şekilde devam etti. Rasulullah (sav) Efendimiz sordu; şeytan anlattı : “Sonra kimi sevmezsin?”, “Kendisini sabırlı bildiğim, şüpheli işlerden sakınan âlimi...”, “Sonra?”, “Temizlik işinde... Yıkadığı yerleri üç defa yıkamayı adet eden kimseyi.”, “Sonra?”, “Sabırlı olan bir fakiri ki ihtiyacını kimseye anlatmaz... Halinden şikâyet etmez.”, “Peki, bu fakirin sabırlı olduğunu nerden bilirsin?”, “Ya Muhammed, ihtiyacını kendi gibi birine açmaz. Her kim ihtiyacını kendi gibi birine üç gün üst üste anlatırsa, Allah onu sabredenlerden yazmaz. Sabırlı kimselerin işi buna benzemez. Hâsılı, onun sabrını; o halinden, tavrından ve şikâyet etmeyişinden anlarım.”, “Sonra kim?”, “Şükreden zengin.”, “Peki, ama zenginin şükreden olduğunu nasıl anlarsın?”, “Onu görürsem ki aldığını helal yoldan alıyor ve mahalline harcıyor. Bilirim ki şükreden bir zengindir.”; Rasulullah (sav) Efendimiz bu defa mevzuyu değiştirdi ve ona başka bir sual sordu: “Peki, ümmetim namaza kalkınca, senin halin nice olur?”, “Ya Muhammed, beni bir sıtma tutar. Titrerim.”, “Neden böyle olursun; ya lâin?”, “Çünkü bir kul, Allah için secde edince bir derece yükselir.”, “Peki ya oruç tuttukları zaman nasıl olursun?”, “O zaman da bağlanırım. Taa, onlar iftar edinceye kadar.”, “Peki ya hac yaptıkları zaman nasıl olursun?”, “O zaman da çıldırırım.”, “Peki, ya Kur'an okudukları zaman nasıl olursun?”, “O zaman da, eririm. Tıpkı ateşte eriyen bir kurşun gibi eririm.”, “Peki ya sadaka verdikleri zaman halin nasıldır?”, “Ha, işte. O zaman halim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, bir testere alır eline ve beni ikiye böler.” Rasulullah (sav) Efendimiz sebebini sordu: “Neden öyle testere ile ikiye biçilirsin, ya ebamürre?” Bunun üzerine iblis: “Onu da anlatayım, dedikten sonra anlatmaya başladı: “Çünkü sadakada dört güzellik vardır. Şöyle ki; 1- Allah-ü Teâlâ, sadaka verenin malına bereket ihsan eyler. 2- O, sadaka veren kimseyi halkına sevdirir. 3- Allah-ü Teâlâ, onun verdiği sadakayı, Cehennemle arasında bir perde yapar. 4- Allah-ü Teâlâ, belayı sıkıntıyı ve ahları ondan defeder.” Bundan sonra Rasulullah (sav) Efendimiz ashabı hakkında bazı sorular sordu: “Ebu Bekir için ne dersin?” İblis ise şu cevabı verdi: “O bana cahiliyet devrinde bile itaat etmedi... İslam'a girdikten sonra nasıl bana itaat eder ”, “Peki, Ömer b. Hattab için ne dersin?”, “İblis ona da şu cevabı verdi: Allah'a yemin ederim ki her gördüğüm yerde ondan kaçarım.”, “Peki, Osman b. Affan için ne dersin?”, “Ondan utanırım. Hem de çok. Nasıl ki, Rahman'ın melekleri de ondan utanırlar...”, ”Peki, Ali b. Ebu Talib için ne dersin?”, İblis O'nun için de şöyle dedi: “Ah O'nun elinden bir kurtulsam... O, kendi başına kalsa; ben kendi başıma kalsam... O beni bıraksa, ben de O'nu bıraksam, ben O'nu bırakırım ama O beni bırakmaz.” Rasulullah (sav) Efendimiz, yukarıdaki soruları sorduktan ve şeytanın verdiği cevaplar kısmen bittikten sonra, şöyle buyurdu:

“Ümmetime saadet ihsan eden; seni taa, belli bir vakte kadar şaki kılan Allah'a hamd olsun.” Rasulullah (sav) Efendimizin o cümlesini duyan lâin iblis şöyle dedi: “Heyhat, heyhat... Ümmetin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldıkça, Sen ümmetin için nasıl ferah duyarsın? Ben, onların kan mecralarına girerim. Etlerine karışırım. Ama onlar, benim bu halimi göremez ve bilemezler. Beni yaradan ve ba's gününe kadar bana mühlet veren Allah'a yemin ederim ki: Onların tümünü azdırırım. Cahillerini ve âlimlerini... Ümmilerini ve okumuşlarını... Facirlerini ve abidlerini... Hâsılı, bunların hiçbiri elimden kurtulamaz. Fakat Allah'ın halis kullarını, evet, bunları azdıramam.” Bunun üzerine Rasulullah (sav) Efendimiz sordu: “Sana göre ihlâs sahibi olan muhlis kullar kimlerdir ?” Bu suale iblis şu cevabı verdi : “Bilmez misin Ya Muhammed! Bir kimse ki dirhemini ve dinarını sever... O, Allah için bir ihlâsa sahip değildir. Bir kimseyi görürsem ki dirhemini dinarını sevmez; övülmekten, methedilmekten hoşlanmaz. Bilirim ki o ihlâs sahibidir... Hemen onu bırakır kaçarım. Bir kul malı ve övülmeyi sevdiği sürece, kalbi de dünya arzularına bağlı kaldığı müddetçe o, size vasfını yaptığım kimseler arasında bana en çok itaat edendir. Bilmez misin ki mal sevgisi, büyük günahların en büyüğüdür. Bilmez misin ki Ya Muhammed, baş olma sevgisi yine büyük günahların en büyükleri arasındadır.” iblis anlatmaya devam etti: “Ya Muhammed, bilmez misin? Benim yetmiş bin tane çocuğum var. Bunların her birini bir başka yere tayin etmişimdir. Sonra, o her çocuğumla birlikte yine yetmiş bin tane şeytan vardır. Onların bir kısmını ulemaya gönderdim. Bir kısmını gençlere yolladım. Bir kısmını da, meşayıha saldım. Bir kısmını da ihtiyar kadınlara musallat ettim. Gençlere gelince, aramızda hiçbir anlaşmazlık yoktur. Onlarla gayet iyi geçiniriz. Çocuklara gelince, onlarla da bizimkiler istedikleri gibi birlikte oynarlar. Bizimkilerin bir kısmını da abidlerin başına dert ettim. Bir kısmını da zahidlerin. Onlar bunların yanına girer; halden hale sokarlar. Bir tepeden öbürüne, hep dolaştırıp dururlar. Öyle bir hal alırlar ki başlarlar, sebeplerden herhangi birine sövmeye... İşte, böylece onlardan ihlâsı alırım. Onlar bu halleri ile yaptıkları ibadeti, ihlâssız yaparlar gayrı... Ama bu hallerin farkında olmazlar.” İblis, bundan sonra, aldattığı bir rahibin hikâyesini anlatmaya geçti. Ve şöyle dedi: “Bilmez misin Ya Muhammed, Rahip Borsisa tam yetmiş yıl ihlâs ile Allah'a ibadet etti. Bu ibadetleri sonucunda ona öyle bir hal ihsan edilmişti ki her dua ettiği hasta, duası ve bereketi ile şifa buluyordu. Onun peşine takıldım. Zina etti. Katil oldu. Sonunda da küfre girdi.” Bu o kimsedir ki; Allah-ü Teâlâ aziz kitabında, onu şöyle anlatır: “... Şeytan hali gibidir ki o insana: Kâfir ol, dedi. Vaktaki o kâfir oldu. Bu defa ona şöyle dedi: ben senden uzağım. Ben âlemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarım. (59/16) İblis bundan sonra bazı kötü huylar üzerinde durdu. Ve onların her birinden nasıl istifade ettiğini anlattı: Yalan: Bilmez misin Ya Muhammed, yalan bendendir ve ilk yalan söyleyen de benim. Her kim yalan söylerse, o benim dostumdur. Her kim yalan yere yemin ederse, o da benim sevgilimdir. Bilmez misin Ya Muhammed, ben Âdem'e ve Havva'ya yalan yere Allah adına and içtim. “Muhakkak ben size nasihat ediyorum.” (7/16) dedim... Bunu yaparım; çünkü yalan yere yemin gönlümün eğlencesidir. Gıybet ve Koğuculuk: Gıybet ve koğuculuğa gelince... Onlar da benim meyvelerimdir ve şenliğimdir. Nikâh Üzerine Yemin Etmek: Her kim talak üzerine yemin ederse, günahkâr olacağından endişe edilir. İsterse bir defa olsun, isterse doğru şey üzerine olsun. Her kim talakı ağzına alırsa, taaa hakikati belli oluncaya kadar karısı ona haram olur. Onların bu halleri ile kıyamete kadar meydana getirecekleri çocukları hep zina &